Het succesverhaal van Christa

Vandaag delen we het verhaal van Christa. Zij is 28 jaar, heeft twee kinderen en lang ontkend dat het slecht met haar ging. Totdat het ook echt mis ging. Inmiddels gaat het een stuk beter en wil ze haar verhaal graag met ons delen. 

Dit verhaal begint ergens. Ergens in het donkerste plekje van mijn binnenste.
Ik ben Christa, 28 jaar.
Op mijn 16e kreeg ik ‘verkering’ met Rik. Mijn eerste échte liefde. We trouwden en werden op 26 september 2012 voor het eerst papa en mama : Ryan, onze kleine koning, was geboren. Ruim 3 jaar later werden we weer papa en mama. Dit keer van een meisje : Chiara. Ik had een miljonairsgezin, zoals ze dat noemen. Niets kon mijn geluk in de weg staan… toch?

Je kent het wel. Dat idyllische beeld van trouwen, kindjes krijgen, huis kopen etc.
Dat alles verpakt met een strik er om heen moet alles zo leuk maken.
Vanaf het moment dat ik uit huis ging, realiseerde ik mij dat het écht niet allemaal zo leuk was als dat de verhalen zich voor deden.
Een huwelijk is eerder een oorlogsveld dan een stil park. Keihard vechten met en voor elkaar.

Zo ook het mama worden. Zwanger zijn, mama worden, een baby krijgen. Het zou zo mooi en fantastisch moeten zijn. Althans, dat doet iedereen voor..
Niets bleek minder waar. Na de geboorte van Ryan kwam ik al een beetje met mijzelf in de knoop. Ik kon ineens niet meer alleen Christa zijn, maar ik moest er nu ook voor Ryan zijn. Een moeilijke, worstelende periode volgde en , achteraf, denk ik dat ik mijzelf toen meer de tijd had moeten geven om te ontdekken waar ik precies naar toe wilde en waarom ik tegen bepaalde dingen aanliep.
Ik ging naar de psycholoog, volgde 5 sessies en het was weer ‘goed’.

Ryan was 2. We gingen verhuizen naar een nieuwe plaats, Rik kreeg een nieuwe baan en we zouden helemaal overnieuw beginnen.
De eerste maanden als vrouw van een militair met een klein kind waren zwaar. Ik stond er helemaal alleen voor en ik kon heb meer gehuild dan gelachen. Ryan moest zo wennen dat hij volledig tegen mij in ging, alleen maar kon huilen en zijn papa ontzettend miste.
Toen ik ook nog sneller zwanger bleek dan ‘gepland’, (zo zie je maar, niets is te plannen) ging het geestelijk gezien alleen maar minder met me.
Dit zeg ik nu, maar toen dacht ik er wel anders over.

Ik haatte het zwanger zijn, ook al deed ik naar de buitenwereld overkomen dat ik het weer geweldig vond. Ik wilde dat die baby zo snel mogelijk kwam en daardoor maakte ik het mijzelf des te moeilijker. Ik was zo gefocust op dit kleine meisje, dat ik de 40 weken wel weg kon kijken. De tijd ging zo langzaam. Onderzoekjes hier, twijfels daar en langzaam aan veranderde ik in een grijze, instabiele muis.
Na 37 weken zwangerschap was ze er dan eindelijk!

De tijd verstreek en na mijn zwangerschapsverlof kon ik aan de slag bij mijn nieuwe baan! Yes, 3 dagen werken, Rik is ook een dag vrij en de kindjes hoeven geen 5 dagen meer naar de opvang. Niets kon mijn geluk nog in de weg staan. Ik kon tenminste weer aan het werk en alles was perfect… little did I know..

Het moment waarop ik naar mijzelf kon toegeven dat het niet goed met mij ging, weet ik nog goed.

Chiara was inmiddels 1,5. Het was maart 2017. Het ging niet goed met me. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken. Ik sliep al maanden enorm slecht, bleef vermoeid, was alleen maar down en kon geen enkel positief puntje meer zien. Huilen deed ik met regelmaat, mijn bed kwam ik het liefste niet meer uit en mijn kinderen waren een sta-in-de-weg geworden. Tijd voor actie dus.

Na een extra lange afspraak bij de huisarts was de conclusie : depressief.
Ik moest een traject in gaan om met iemand te gaan praten, maar daar moest ik dan wel zelf achter staan.

Dit kwam zo hard bij mij binnen, dat ik eerst volledig in de ontkenning schoot.
Dit heeft een week geduurd.
Ontkenning werd acceptatie en de wil om te vechten tegen iets wat ik zo verafschuw.
(Depressies komen bij mij in de familie voor en ik heb er niet de ‘beste’ ervaringen mee).

Ook vanuit de omgeving werd er verschillend gereageerd.
Onbegrip of juist heel veel begrip.
Voor mij startte een traject, waar ik nu, een jaar later, enorm dankbaar voor ben.

Ik ben stop gezet door mijn eigen lichaam, omdat ik niet door kon gaan met de dingen zoals ik ze deed.
Ik deed dingen, waar ik totaal niet happy van werd. Die deed ik omdat anderen ze wilde, maar eigenlijk deed ik ze tegen mijn eigen wil in. Ik voelde me niet goed in de situatie waar ik in zat.
Dankzij mijn psycholoog kwam ik er achter dat ik op de overlevingsstand stond. Ik had mijzelf zover over mijn eigen grens getrokken, dat ik alleen nog maar kon overleven om overeind te blijven.
Echter kwamen de eerste signalen opzetten waaruit bleek dat ik moest gaan stoppen.
Slecht slapen, vermoeid zijn, maar doorgaan met dingen die ik niet leuk vond, you name it, ik liep wel en ik deed het wel.

Mijn lichaam begon stop te roepen. Dit kon zo niet doorgaan.
Ik zag geen positiviteit meer. Alles was donker en niets kon mij opvrolijken.

Ik vond ‘gelijkgestemden’. Waaronder Marloes en een van mijn beste vriendinnen.
In sommige situaties kon ik even spuien, omdat zij mij WEL begrepen en mijn omgeving niet.

Sommigen gaven dingen rondom mij de schuld. Ook zij begrepen het niet, want ik heb het ZELF zover laten komen. Het overkomt je, dit krijg je niet aangepraat. Het is geen besmettelijke ziekte. Het gaat erom : hoe ver laat je het gaan?

Ik ben door diepe, diepe dalen gegaan sinds ik in therapie ben gegaan.
Waanzinnig veel gehuild, geschreeuwd en waren dagen waarop ik dacht dat ik er NOOIT meer uit zou komen. Dagen waarop ik dacht dat ik beter huis en haard kon verlaten om zo mijn gezin meer rust te geven. Ik heb nooit aan zelfmoord gedacht, maar ik dacht wel dat het beter zou zijn om mijn gezin even met rust te laten.
Ik kende alleen maar slechte dagen, maar langzamerhand veranderde steeds meer slechte in goede dagen.

Ik leerde de slechte dagen maar ‘te laten gebeuren’, ik leerde het los te laten, mij over te geven en te denken : morgen begin ik weer opnieuw.

Langzaam, heel langzaam, kon ik de goede dagen benoemen. Zag ik waar ik het allemaal voor deed. Langzaam maar zeker zag ik in dat ik ook daadwerkelijk aan mijzelf moest gaan werken. Ik besloot te gaan sporten en gezonder te gaan eten.
Door het afvallen én het sporten kreeg ik meer energie en meer levenslust.

Uiteindelijk besloot ik, eind 2017, om mij in te schrijven voor een challenge van Mooier Leven om te zien wat ik nu eigenlijk wil, waar ik écht happy van zou worden.

De challenge was na 10 dagen klaar en de eerste babystapjes waren gezet. Ik besloot mij in te schrijven voor haar programma om mijn droom te gaan ontdekken, te volgen en te zien waar het schip zou stranden.

Dit was de beste keuze die ik gemaakt heb. Ik leerde mijzelf kennen, zoals ik mijzelf nog niet kende. Ik leerde nieuwe mensen kennen en er stroomde steeds meer positiviteit door mijn aderen. Toen was dat moment daar : de start van mijn eigen bedrijf. Sneller dan bedacht, maar zo ontzettend welkom!

Inmiddels ben ik ruim een jaar verder, sta ik aan het begin van mijn startende onderneming, heb ik weer energie, kan ik de dingen weer positief zien en kan ik punten benoemen waar ik dankbaar voor ben.

Deze periode heb ik nodig gehad, want ik heb nu zoveel rust in mij. Ik ben mijn hart en mijn gevoel gaan volgen. Natuurlijk heb ik ook nog dagen dat het echt even niet goed gaat. Dat ik liever in een hoekje kruip met mijn dekentje en niemand wil zien.
Die dagen laat ik nog steeds ‘gebeuren’, maar dan weet ik : morgen kan alles weer anders zijn.

Dat Marloes deze Tribe is begonnen, geeft mij extra moed. Moed om te vertellen wat er gebeurd is en dat je het ook kunt zien als een leerzame les voor jezelf.
Natuurlijk denkt niet iedereen er zo over, maar voor mijn verhaal geldt dit wel.

Life is good, dat zie ik nu! Ik ga keihard aan mijn bedrijf werken. Ik wil weer een stabiele factor zijn. Een stabiel thuisfront. Ik wil er kunnen zijn voor mijn zoon, die iets meer aandacht nodig heeft. Het kan nu, omdat ik mijn hart ben gaan volgen!

Dank je wel Christa voor het delen van je inspirerende verhaal. Je bent echt een kanjer en vele van ons kunnen een voorbeeld aan je nemen!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het inspirerende verhaal van Marloes – oprichtster Lucky Leaf

inspirerend verhaal marloes

Wanneer je vrouwen oproept om hun verhalen te delen als inspiratie motivatie voor andere vrouwen, dan kun je zelf natuurlijk niet achter blijven. Ik ben al regelmatig open geweest over mijn verhaal, maar heb het eigenlijk zelf nog nooit volledig opgeschreven. Echter helpt het delen van mijn verhaal wellicht niet alleen anderen, maar ook mezelf.

Dit jaar word ik 38 en als ik bedenk dat ik eigenlijk al mijn hele volwassen leven niet gelukkig was (!), dan vind ik dat nog steeds erg heftig. Maar als ik dan bedenk hoelang ik nog heb om wél gelukkig te leven, dan zakt dat gevoel snel weg.

Een moeilijk leven?

Al mijn hele leven wil ik heel graag ergens bij horen. Iedereen wil dat natuurlijk wel een beetje maar ik heb dat altijd wat extremer gehad. Die extreme onzekerheid is ontstaan door een aantal heftige gebeurtenissen tijdens mijn pubertijd/studeertijd. En de keuzes die ik daarna maakte in vriendschappen. Ik zocht niet de beste mensen voor mij uit zeg maar. Gelukkig is dat nu wel wat anders, al word ik nog met enige regelmaat teleurgesteld. Ik ben het type all in zeg maar! Ik kijk de kat uit de boom, maar vind ik je leuk dan ga ik voor je door het vuur. En ja, dan word je wel eens teleurgesteld. Tegenwoordig kan ik mezelf dan wel in de spiegel aankijken en weten dat ik, hoewel ik niet perfect ben en ook fouten maak, wel altijd alles geef in een vriendschap. En dat het blijkbaar niet meant to be was. Maar daar heb ik jaren over gedaan om tot dit punt te komen.

Tot aan de geboorte van Guusje dacht ik dat ik het leven moeilijk vond omdat wij (Patrick en ik) nogal veel pech hadden en heftige dingen samen meemaakten. Tja dan word het leven moeilijk en niet leuk toch? Maar eigenlijk was ik al jaren depressief. Of had in ieder geval depressieve periodes. Deze zijn waarschijnlijk gestart toen ik studeerde. Achteraf gezien is het allemaal heel erg duidelijk, maar toentertijd dacht ik dat ik gewoon niet lekker in mijn vel zat. Ik ondernam wel altijd actie en ging dan weer in therapie of volgde een Mindfullness training, ging op Innerlijke ontdekkingsreis naar Spanje, enzovoort. En dan ging het weer even goed tot het weer mis ging. Maar nooit werd de diagnose depressie gesteld.

Het ging mis.. goed mis

Had ik het maar eerder geweten. Dan was het allemaal anders gegaan. Als…. Tja… Gelukkig kijk ik er niet meer zo naar want dat is geen leven. Ik zie nu in dat alles gebeurt met een reden.

Maar goed. Het ging dus mis en goed ook! Tijdens de zwangerschap van Guusje voelde ik me al niet goed en ik ben toen al in gesprek gegaan met een hulpverlener, maar daar kwam niks uit. Achteraf gezien was ik toen al aan het overleven en kon en wilde ik me onbewust niet al overgeven aan de depressie. Ik had tenslotte een kindje in mijn buik. Guusje werd geboren na een heftig en voor mij traumatische bevalling. Dat ik veel huilde in de eerste week werd vooral toegeschreven aan de bevalling, maar al snel werd het duidelijk dat er meer aan de hand was. Ik wilde en kon niet aan het werk. Maar door een geluk bij een ongeluk (achteraf gezien) raakte ik mijn baan kwijt en ging ik al snel de ziektewet in bij het UWV. Wat volgde was een tijd van zorgen voor Guusje, naar therapie gaan en…. tja op de bank liggen. Iets mooiers kan ik er niet van maken. Ik heb gelukkig wel altijd voor Guusje kunnen zorgen maar dat was het dan ook wel. Guusje ging vanaf 3 maanden oud twee dagen per week naar Opa’s en Oma’s. Dat waren de dagen dat ik naar therapie kon. Of met mijn beste vriendin op pad. Veel mensen liet ik niet toe in die periode. Zij was naast Patrick een van de weinige contacten met de buitenwereld.

Ik was al snel met therapie gestart, maar kwam er naar een paar maanden achter dat deze praattherapie (zo noem ik het maar) niet wat voor mij was. Ik had echt iemand nodig die met mij meedacht, die me opdrachten gaf of mij vertelde hoe ik dingen anders kon doen. Vanaf dat moment ben ik gestart met cognitieve therapie gecombineerd met EMDR therapie (ivm gebeurtenissen uit het verleden). Dat gecombineerd met antidepressiva zorgde ervoor dat ik na 8 maanden langzaam uit het dal kon stappen. Acht maanden lang had ik geen licht aan het einde van de tunnel gezien! En ineens was het daar! Weliswaar heel ver weg, maar hij was er ineens. Al die maanden wist ik wel dat ik van Guusje hield, maar ineens voelde ik het ook. Dat moment staat me nog goed bij. Dat was zo’n mooi moment. En toen mijn man opmerkte dat ik mee zong met de radio wist ik zeker dat ik op de goede weg zat!

Herstellen is keihard werken

Vanaf dat moment ben ik keihard gaan werken aan mijn herstel. Elke dag even naar buiten, regelmatig sporten. Ik was  naailes gaan volgen dus ik zat thuis vaak achter de naaimachine. En om langzaam weer te wennen aan werken buitenshuis ging ik aan de slag in het atelier van Mode met een Missie. Een soort van dagbesteding met als doel weer terug te keren in de maatschappij. Het idee om voor mezelf te beginnen met handgemaakte kinderkleding was er al, maar wilde dat pas gaan doen als ik mezelf goed genoeg had ontwikkeld. Sowieso had ik nog een lange weg te gaan voordat ik echt aan het werk kon, maar dit had ik wel als doel gesteld. Guusje ontwikkelde zich ondertussen heel snel en terwijl ik soms nog wel eens twijfelde of ik haar niet tekort had gedaan, liet zij mij zien dat dit niet zo was. Zo’n heerlijk vrolijk en tevreden kind.

Van alle dagen donker ging ik naar af en toe een mooie dag. En van af en toe een mooie dag ging ik naar twee mooie dagen. Het was moeilijk en zwaar en vaak dacht ik dat ik nooit meer zou kunnen genieten van het leven, maar het werd beter en beter. Na 1,5 jaar therapie en een half jaar Mode met een Missie kreeg ik de mogelijkheid om bij lieve Miranda van Xooz stage te lopen. Ik had haar leren kennen via Instagram. Guusje was een poosje brandrep voor haar shop, maar al snel werd ze een dierbare vriendin.

Bij haar stage lopen was zo ontzettend gaaf. Niet alleen was het superleuk om samen tijd door te brengen, maar ik heb vooral ontzettend veel bij haar geleerd. En al snel was ik vastberaden om voor mezelf te beginnen. De tijd die volgde was vooral gericht om mijn eigen herstel, de zorg voor Guusje en de start van mijn bedrijf. En hoewel ik nog steeds aan het struggelen was kon ik langzaam steeds meer genieten. Leuke dingen doen met mijn gezin, op pad met vriendinnen en werken aan mijn droom. En op 27 juli 2017 was het dan zover! De allereerste collectie van Lucky Leaf ging online! Ik was en ben nog steeds ontzettend trots dat ik mijn droom ben gevolgd, want achter de naaimachine ben ik gelukkig!

De juiste spiegel

De webshop was een feit maar na twee jaar was ik nog steeds down. Nou ja niet down, maar stabiel. Dat was het woord wat mijn vriendin en ik tegen elkaar zeiden als het wel oke ging. Niet goed maar ook niet slecht. En trust me, na zoveel slechte jaren was stabiel zo ontzettend welkom! Alleen op een gegeven moment was stabiel ook voor mij niet voldoende. Ik wilde nou wel eens gelukkig zijn! Ik was nog steeds in therapie, maar had de behoefte aan meer. Inmiddels was ik Mabel en Crystal van The New Business Women op het spoor gekomen en enorm geïnspireerd door hun missie.  Toen ik me kon aanmelden voor het Live Your Purpose Event wist ik dat ik dat MOEST doen!! November 2017 was het event en wat een geweldige dagen heb ik gehad! Twee geweldige dagen met 180 andere vrouwen waarmee ik zo verbonden was. Waar ik me thuis voelde, geaccepteerd voelde. Ik ging niet alleen vol energie naar huis maar ook met een deelname aan de The New Business Women Academy, want die had ik gewonnen! Hoe gaaf is dat! Een deelname winnen omdat zij, aan de hand van een Instagram post, het mij het meest gunde! Omdat ik de aangewezen persoon was. IK! Ik, die me nooit gezien voelde. Ik die me nooit genoeg voelde. IK!

In de afgelopen 6 maanden heb ik me ondergedompeld in de wereld van het mooie programma van The New Business Women en ik kan oprecht zeggen dat het mijn leven heeft veranderd! Natuurlijk heb ik dat helemaal zelf gedaan, maar dit was de stap die ik nodig had. Maar ook een wereld die ik nodig heb. Een wereld waarin iedereen gelijk is, we elkaar allemaal steunen, we elkaar zien, we samen lachen en samen huilen. Een wereld waarin we elkaars positieve kanten zien en ook benoemen. Een warm bad! Ik had al zulke mooie vriendschappen mogen ervaren in de paar lieve beste vriendinnen die ik had. Nu word ik omringd door mooie, sterke en lieve vrouwen en wij steunen elkaar in het bereiken van onze dromen. Want dromen dat doen we! Ik dacht altijd heel klein, wist nooit zo goed wat ik wilde en vooral wat ik kon. En nu droom ik groots!

Dream big!

Lucky Leaf Kinderkleding label is pas het begin. Ik werk keihard om hiervan een overweldigend succes te maken en you know what! Dat gaat lukken ook! Want ik heb een doel, een droom, een missie. En die missie is om de wereld een stukje mooier te maken. Mensen te laten zien hoe mooi het allemaal kan zijn. Dat geluk in jezelf zit. Dat het leven te kort is om niet groots te dromen, niet te doen wat je zo graag wilt. Lucky Leaf zal straks de mogelijkheid gaan bieden aan vrouwen om via creativiteit weer terug te kunnen keren in de maatschappij na een depressie of burnout. Een combinatie van creatief bezig zijn en coaching. Dit is pas het begin.

Afgelopen dagen heb ik mogen helpen op het Live Your Purpose Event. Het event waar het vuurtje in mij weer aangewakkerd werd. Het was magisch mooi om dit samen met mijn vriendinnen te mogen meemaken. Het mooiste besef was dat ik in een half jaar tijd zo gegroeid ben. En alleen maar omdat iemand mij een spiegel voor hield en mij liet inzien dat ik er toe doe en welke krachten ik allemaal heb. Dat ik van mezelf kan houden en dat nu ook doe. En dat is wat ik wil betekenen met de Lucky Leaf Tribe! Be inspired en Inspire!

Ik heb nog een weg te gaan. Ik laat de demons soms nog teveel spreken, maar ik weet nu dat ik dat aankan. En ik kom er wel! En blijven leren dat zal ik mijn hele leven. Ik kijk er naar uit!

Voel je je aangesproken door mijn verhaal, is het herkenbaar en wil je dat delen. Of wil je gewoon even je hart luchten. Voel je vrij om mij ten alle tijden een berichtje te sturen.

Bedankt voor het lezen!

(bron foto: mamasophakken)

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail