Het succesverhaal van Christa

Vandaag delen we het verhaal van Christa. Zij is 28 jaar, heeft twee kinderen en lang ontkend dat het slecht met haar ging. Totdat het ook echt mis ging. Inmiddels gaat het een stuk beter en wil ze haar verhaal graag met ons delen. 

Dit verhaal begint ergens. Ergens in het donkerste plekje van mijn binnenste.
Ik ben Christa, 28 jaar.
Op mijn 16e kreeg ik ‘verkering’ met Rik. Mijn eerste échte liefde. We trouwden en werden op 26 september 2012 voor het eerst papa en mama : Ryan, onze kleine koning, was geboren. Ruim 3 jaar later werden we weer papa en mama. Dit keer van een meisje : Chiara. Ik had een miljonairsgezin, zoals ze dat noemen. Niets kon mijn geluk in de weg staan… toch?

Je kent het wel. Dat idyllische beeld van trouwen, kindjes krijgen, huis kopen etc.
Dat alles verpakt met een strik er om heen moet alles zo leuk maken.
Vanaf het moment dat ik uit huis ging, realiseerde ik mij dat het écht niet allemaal zo leuk was als dat de verhalen zich voor deden.
Een huwelijk is eerder een oorlogsveld dan een stil park. Keihard vechten met en voor elkaar.

Zo ook het mama worden. Zwanger zijn, mama worden, een baby krijgen. Het zou zo mooi en fantastisch moeten zijn. Althans, dat doet iedereen voor..
Niets bleek minder waar. Na de geboorte van Ryan kwam ik al een beetje met mijzelf in de knoop. Ik kon ineens niet meer alleen Christa zijn, maar ik moest er nu ook voor Ryan zijn. Een moeilijke, worstelende periode volgde en , achteraf, denk ik dat ik mijzelf toen meer de tijd had moeten geven om te ontdekken waar ik precies naar toe wilde en waarom ik tegen bepaalde dingen aanliep.
Ik ging naar de psycholoog, volgde 5 sessies en het was weer ‘goed’.

Ryan was 2. We gingen verhuizen naar een nieuwe plaats, Rik kreeg een nieuwe baan en we zouden helemaal overnieuw beginnen.
De eerste maanden als vrouw van een militair met een klein kind waren zwaar. Ik stond er helemaal alleen voor en ik kon heb meer gehuild dan gelachen. Ryan moest zo wennen dat hij volledig tegen mij in ging, alleen maar kon huilen en zijn papa ontzettend miste.
Toen ik ook nog sneller zwanger bleek dan ‘gepland’, (zo zie je maar, niets is te plannen) ging het geestelijk gezien alleen maar minder met me.
Dit zeg ik nu, maar toen dacht ik er wel anders over.

Ik haatte het zwanger zijn, ook al deed ik naar de buitenwereld overkomen dat ik het weer geweldig vond. Ik wilde dat die baby zo snel mogelijk kwam en daardoor maakte ik het mijzelf des te moeilijker. Ik was zo gefocust op dit kleine meisje, dat ik de 40 weken wel weg kon kijken. De tijd ging zo langzaam. Onderzoekjes hier, twijfels daar en langzaam aan veranderde ik in een grijze, instabiele muis.
Na 37 weken zwangerschap was ze er dan eindelijk!

De tijd verstreek en na mijn zwangerschapsverlof kon ik aan de slag bij mijn nieuwe baan! Yes, 3 dagen werken, Rik is ook een dag vrij en de kindjes hoeven geen 5 dagen meer naar de opvang. Niets kon mijn geluk nog in de weg staan. Ik kon tenminste weer aan het werk en alles was perfect… little did I know..

Het moment waarop ik naar mijzelf kon toegeven dat het niet goed met mij ging, weet ik nog goed.

Chiara was inmiddels 1,5. Het was maart 2017. Het ging niet goed met me. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken. Ik sliep al maanden enorm slecht, bleef vermoeid, was alleen maar down en kon geen enkel positief puntje meer zien. Huilen deed ik met regelmaat, mijn bed kwam ik het liefste niet meer uit en mijn kinderen waren een sta-in-de-weg geworden. Tijd voor actie dus.

Na een extra lange afspraak bij de huisarts was de conclusie : depressief.
Ik moest een traject in gaan om met iemand te gaan praten, maar daar moest ik dan wel zelf achter staan.

Dit kwam zo hard bij mij binnen, dat ik eerst volledig in de ontkenning schoot.
Dit heeft een week geduurd.
Ontkenning werd acceptatie en de wil om te vechten tegen iets wat ik zo verafschuw.
(Depressies komen bij mij in de familie voor en ik heb er niet de ‘beste’ ervaringen mee).

Ook vanuit de omgeving werd er verschillend gereageerd.
Onbegrip of juist heel veel begrip.
Voor mij startte een traject, waar ik nu, een jaar later, enorm dankbaar voor ben.

Ik ben stop gezet door mijn eigen lichaam, omdat ik niet door kon gaan met de dingen zoals ik ze deed.
Ik deed dingen, waar ik totaal niet happy van werd. Die deed ik omdat anderen ze wilde, maar eigenlijk deed ik ze tegen mijn eigen wil in. Ik voelde me niet goed in de situatie waar ik in zat.
Dankzij mijn psycholoog kwam ik er achter dat ik op de overlevingsstand stond. Ik had mijzelf zover over mijn eigen grens getrokken, dat ik alleen nog maar kon overleven om overeind te blijven.
Echter kwamen de eerste signalen opzetten waaruit bleek dat ik moest gaan stoppen.
Slecht slapen, vermoeid zijn, maar doorgaan met dingen die ik niet leuk vond, you name it, ik liep wel en ik deed het wel.

Mijn lichaam begon stop te roepen. Dit kon zo niet doorgaan.
Ik zag geen positiviteit meer. Alles was donker en niets kon mij opvrolijken.

Ik vond ‘gelijkgestemden’. Waaronder Marloes en een van mijn beste vriendinnen.
In sommige situaties kon ik even spuien, omdat zij mij WEL begrepen en mijn omgeving niet.

Sommigen gaven dingen rondom mij de schuld. Ook zij begrepen het niet, want ik heb het ZELF zover laten komen. Het overkomt je, dit krijg je niet aangepraat. Het is geen besmettelijke ziekte. Het gaat erom : hoe ver laat je het gaan?

Ik ben door diepe, diepe dalen gegaan sinds ik in therapie ben gegaan.
Waanzinnig veel gehuild, geschreeuwd en waren dagen waarop ik dacht dat ik er NOOIT meer uit zou komen. Dagen waarop ik dacht dat ik beter huis en haard kon verlaten om zo mijn gezin meer rust te geven. Ik heb nooit aan zelfmoord gedacht, maar ik dacht wel dat het beter zou zijn om mijn gezin even met rust te laten.
Ik kende alleen maar slechte dagen, maar langzamerhand veranderde steeds meer slechte in goede dagen.

Ik leerde de slechte dagen maar ‘te laten gebeuren’, ik leerde het los te laten, mij over te geven en te denken : morgen begin ik weer opnieuw.

Langzaam, heel langzaam, kon ik de goede dagen benoemen. Zag ik waar ik het allemaal voor deed. Langzaam maar zeker zag ik in dat ik ook daadwerkelijk aan mijzelf moest gaan werken. Ik besloot te gaan sporten en gezonder te gaan eten.
Door het afvallen én het sporten kreeg ik meer energie en meer levenslust.

Uiteindelijk besloot ik, eind 2017, om mij in te schrijven voor een challenge van Mooier Leven om te zien wat ik nu eigenlijk wil, waar ik écht happy van zou worden.

De challenge was na 10 dagen klaar en de eerste babystapjes waren gezet. Ik besloot mij in te schrijven voor haar programma om mijn droom te gaan ontdekken, te volgen en te zien waar het schip zou stranden.

Dit was de beste keuze die ik gemaakt heb. Ik leerde mijzelf kennen, zoals ik mijzelf nog niet kende. Ik leerde nieuwe mensen kennen en er stroomde steeds meer positiviteit door mijn aderen. Toen was dat moment daar : de start van mijn eigen bedrijf. Sneller dan bedacht, maar zo ontzettend welkom!

Inmiddels ben ik ruim een jaar verder, sta ik aan het begin van mijn startende onderneming, heb ik weer energie, kan ik de dingen weer positief zien en kan ik punten benoemen waar ik dankbaar voor ben.

Deze periode heb ik nodig gehad, want ik heb nu zoveel rust in mij. Ik ben mijn hart en mijn gevoel gaan volgen. Natuurlijk heb ik ook nog dagen dat het echt even niet goed gaat. Dat ik liever in een hoekje kruip met mijn dekentje en niemand wil zien.
Die dagen laat ik nog steeds ‘gebeuren’, maar dan weet ik : morgen kan alles weer anders zijn.

Dat Marloes deze Tribe is begonnen, geeft mij extra moed. Moed om te vertellen wat er gebeurd is en dat je het ook kunt zien als een leerzame les voor jezelf.
Natuurlijk denkt niet iedereen er zo over, maar voor mijn verhaal geldt dit wel.

Life is good, dat zie ik nu! Ik ga keihard aan mijn bedrijf werken. Ik wil weer een stabiele factor zijn. Een stabiel thuisfront. Ik wil er kunnen zijn voor mijn zoon, die iets meer aandacht nodig heeft. Het kan nu, omdat ik mijn hart ben gaan volgen!

Dank je wel Christa voor het delen van je inspirerende verhaal. Je bent echt een kanjer en vele van ons kunnen een voorbeeld aan je nemen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *