Het bijzondere verhaal van Anniek

I’ve been high, I’ve been low. Aan de vooravond van een reis als ‘digital nomads’ met zelfgebouwde camper en een prachtige dochter, besef ik des te meer hoe bijzonder ons leven nu is. Twee zelfstandig ondernemers, werken waar je wilt en een prachtig tweejarig kletskousje dat ons leven verrijkt heeft. Dat had ik een jaar of drie geleden niet durven denken.

Kinderwens

Toen ik op 28-jarige leeftijd de pil in de prullenbak gooide, verwachtte ik al niet dat het gelijk raak zou zijn. Een half jaar later bleef mijn menstruatie nog steeds uit. Het begon te dagen dat zwanger worden zo wel wat lastig zou zijn.

De huisarts adviseerde me nog even te wachten. Maar na een maand of 11 was ik het zat. De eerste ‘oeh nu kan ik zwanger worden’ spanning was er wel af en had plaats gemaakt voor een sterke wens. We wilden graag ouders worden!

Even schakelen

Na het eerste bezoek aan het ziekenhuis werd direct duidelijk dat van natuurlijk zwanger worden weinig meer over bleef. Oef, dat was schakelen. De huiselijke intimiteit werd vervangen door hormoonspuiten, tientallen ziekenhuisafspraken en evenzoveel inwendige onderzoeken. Het moment van eisprong was exact te timen en ‘de daad’ werd een afspraak.

Omdat al snel bleek dat een eisprong uitbleef, werd besloten over te gaan op IUI (kunstmatige inseminatie). De groei van eicellen, de eisprong en het toevoegen van sperma was een compleet medisch proces geworden…

Wat hadden we graag, net als iedereen, ineens aangekondigd een kindje te verwachten. In plaats daarvan waren er véél ziekenhuisafspraken (door de controles zo’n drie keer per week), onzekerheid en teleurstelling. De vierde IUI-poging leek raak, maar draaide uit op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Het was heftig.

Oktober

Het werd oktober, we waren toen zo’n 2,5 jaar verder. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe ik die maand, en de tijd erna, doorgekomen ben.

Mijn opa, de vader van mijn vader, bleek ziek. Drie weken later overleed hij. Dezelfde maand nog overleed mijn oma, de moeder van mijn moeder. Naast natuurlijk het verlies voor mezelf, vond ik ook het verlies voor mijn ouders intens en aangrijpend.

Van mijn opa was ik de oudste kleindochter; wat had ik hem graag nog positief babynieuws kunnen vertellen.

Niks was echter minder waar, net voor zijn overlijden mislukte onze laatste IUI-poging. Die maand liep ook het contract bij mijn werkgever af.

Gekkigheid. Hoe één maand van je leven zo’n bizarre rollercoaster kan zijn.

Genoeg

Kort daarna hadden we een reis gepland. Een moment om op te laden voor onze volgende uitdaging: IVF.

Het werd een roadtrip door Zuid-Spanje waar we, ondanks het vooruitzicht bij terugkomst, meer dan volop van hebben genoten. En zo kwam het idee.

De afgelopen tijd had flink in het teken gestaan van alle ziekenhuisafspraken. Met IVF op de agenda zou dat niet anders gaan worden. We besloten het beste te gaan maken van de tijd. Iets positiefs te doen voor onszelf én ons als stel.

Want inmiddels waren we behoorlijk gesloopt. Eindeloos wachten; op ziekenhuisafspraken, behandelingen, groei van eicellen, op positief nieuws. Zo veel hoop en steeds weer die intense teleurstelling. Vrienden kregen kinderen, ik zag babynieuws niet meer als een oppepper maar als een vermindering van onze kans op zwangerschap. Als het bij hen lukte, zouden wij dan dat stel worden dat ongewenst kinderloos bleef?

Digital nomad avontuur

Het was voor ons beide een droom naar het buitenland te gaan, anders dan op vakantie. Dus koos ik voor zelfstandig ondernemerschap in plaats van een nieuwe vaste baan. Mijn man werkte al voor zichzelf, dat gaf ons dus vrijheid. Heel. Veel. Vrijheid. Niet alleen qua planning, maar ook qua locatie. We konden nu beide werken waar we wilden. Dat kon het koffietentje bij ons in de stad zijn, maar evengoed een hippe bar in een wereldstad.

En ineens hadden we een Airbnb-appartement gereserveerd. In Berlijn, voor een maand. Vrij spontaan, maar wat voelde het goed!

De trip zou plaatsvinden in het voorjaar, dan hadden we in ieder geval één IVF-behandeling gehad en ondertussen iets positiefs om naar uit te kijken.

Hormonen, hormonen, hormonen

De eerste ‘ronde’ voor IVF in het Maasstad Ziekenhuis had ik een magere ‘oogst’ van drie eicellen. Dat is het minimale aantal om door te gaan. We besloten de gok te nemen. Van de drie eicellen bleek er uiteindelijk één bevrucht en die werd teruggeplaatst. Waren de twee weken wachten tijdens de IUI-behandelingen al spannend, nu was het wachten helemaal killing.

Die eerste poging mislukte.

We besloten gelijk door te gaan voor de tweede poging. Ik kreeg (weer) meer hormonen, in de hoop dat er meer eicellen zouden groeien. Lange tijd leek het resultaat hetzelfde, maar op de dag van de punctie waren er toch 5 geschikte eicellen.

De punctie was die keer echt horror. Terwijl ik lag te kronkelen van de pijn in de verkoeverkamer, moest manlief het koffertje met mijn eicellen naar het laboratorium van het EMC brengen. Een van de meest vreemde momenten uit zijn leven.

Er bleek slechts één eicel bevrucht en gegroeid tot embryo. Een ‘superei’ zoals de vrouw zei die de terugplaatsing deed en waarvan ik echt de functienaam niet meer weet.

Op naar Berlijn

Inmiddels waren we dichtbij de datum van ons digital nomad avontuur naar Berlijn gekomen. De voorbereiding was een goede afleiding tijdens de wachtperiode. Die ging voorbij… De dag voor vertrek hadden we een afspraak in het ziekenhuis.

Ik bleek 5,5 week zwanger en we hoorden een hartje kloppen.

Nu ik dit zo schrijf, springen de tranen weer in mijn ogen. Mijn dankbaarheid is niet in woorden uit te drukken. Dankbaar dat ik mama mag zijn met alle uitdagingen die daar weer bij horen. Dankbaar voor mijn partner met wie ik dit allemaal samen heb gedaan en doorstaan. En dankbaar dat ik ondernemer kan zijn, want de vrijheid die daarbij hoort heeft ons leven veranderd.

Nog vaak denk ik terug aan de vrouw in het EMC die ons moppie ‘superei’ noemde. Ze moest eens weten!

Ons avontuur in Berlijn beviel zo goed dat we daarna een maand vanaf Fuerteventura werkten. Ik was toen 17 weken zwanger. Na de komst van ons meisje maakten we nog drie keer een reis op dezelfde manier. Deze zomer hopen we met een zelfgebouwde camper richting Zuid-Europa te rijden tijdens een nieuw digital nomad avontuur. Daarover, en over design voor kids, blog ik op www.minimixtape.nl. Ook maak ik regelmatig een toffe printable. Je kunt me volgen op Instagram @minimixtape_printables en Facebook @minimixtape.

6 Comments

  1. Wow Anniek wat heb je dit mooi verwoord. Helaas is het niet iedereen gegeven om spontaan zwanger te worden. Het zal veel verdriet hebben gegeven. Een reden te meer om zo van jullie kleine moppie te genieten. Koester alle momenten die jullie met z’n 3en nog gaan beleven hier en in het buitenland. Jullie moppie zal uitgroeien tot een wereldwijs moppie die later met veel liefde terug zal kijken op alle avonturen.
    Xx karen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *