Het liefdevolle verhaal van Natasja

Mijn naam is Natasja (38), ik woon samen met Arjan en ben de mama van Bram.

In het dagelijks leven werk ik bij Uitzendbureau Zuidgeest als Recruiter/Communicatiemedewerkster en blog ik voor Come On Let’s Do This.

Het klinkt cliché – maar het moederschap is het mooiste dat me is overkomen. Ik geniet er elke dag van, en ben enorm dankbaar dat ik de moeder van de leukste mag zijn.
Mag zijn ja.
Het is ons namelijk niet bepaald aan komen waaien. Het was knokken, janken, 100 vallen, 100 keer opstaan. Maar uiteindelijk zijn wij gekozen om de ouders te mogen zijn van de liefste.

Kinderwens

In 2010 begon onze kinderwens  steeds sterker te worden.
Toen ik in 2011 nog steeds niet spontaan zwanger was, hebben we de beslissing genomen om het medische traject te starten.

Poging na poging mislukte.
9 behandelingen en 1.5 jaar later stonden we verdoofd buiten. De kansen waren op. De behandelingen waren onsuccesvol.
Onze wieg bleef leeg, en mijn buik ook.

Het gevoel dat toen door ons heen ging, omschrijft zich het beste als met 180 km per uur op een blinde muur afrijden.
Het leek me niet leuk om moeder te worden. Het ging veel verder dan dit : als klein meisje droomde ik al van een gezin.
En die droom was nu over, dacht ik.

Ik was kapot. Op. Echt letterlijk ziek van verdriet. Ik dacht tijdens de fertiliteitsbehandelingen dat ik letterlijk ziek zou worden van verdriet als het niet zou lukken.
Ik kon niet eens nadenken hoe ik dan verder zou kunnen. Het klinkt misschien dramatisch, maar dat was deze periode eigenlijk ook.

Lichtje aan het einde van de tunnel

Hoe raar het ook klinkt, het feit dat deze deur definitief dicht geslagen was, opende ook weer nieuwe deuren. De klap kwam wel, en wat waren we kapot. Maar ergens zag ik toch een klein lichtje aan het einde van een hele diepe donkere tunnel.

Hardop vroeg ik mezelf af : “Heb ik nou een zwangerschapswens of een moederwens?”
Deze vraag was makkelijk beantwoord. Na veel lezen, zoeken, praten, informeren en advies inwinnen, besloten we voor adoptie te gaan. Niet als ‘the next best thing’ maar als The Best Thing. We wilden immers dolgraag ouders worden en we twijfelden er geen seconde aan dat we minstens net zo veel van een kindje zouden kunnen houden, dat niet in mijn buik maar in ons hart is gegroeid.

Het adoptietraject is lang en intensief. Zo moesten we verplichte voorlichtingen volgen, medisch gekeurd worden.

We moesten gekeurd worden door de Raad van Kinderbescherming, alles om ervoor te zorgen dat de beste ouders voor het kindje worden gevonden.

Daarnaast is er op juridisch vlak veel wat geregeld moet worden.
Landkeuzes, keuzes voor bureaus, leeftijden. Wensen en grenzen. Alles moet duidelijk en weloverwogen worden besproken en besloten. In 2012 zijn wij gestart met de adoptieprocedure en in 2014 mochten we ons dan eindelijk inschrijven bij de adoptiestichting die ons zou gaan begeleiden naar een kindje uit Amerika, A New Way.

Onze wereld stond stil

15 maanden lang hebben we op de wachtlijst gestaan. In Amerika kiest de geboortemoeder (ik kies ervoor om het niet De Biologische moeder te noemen, dit klinkt in mijn oren als Dame die veel groenten eet, een Ik Kies Bewust button draagt en kinderen heeft) zelf de “nieuwe” ouders van haar kind uit.
Alles om ons heen ging door, en voor ons stond de wereld stil. Ik omschrijf deze periode zelf vaak als de Reservebank. Je kunt elk moment opgeroepen worden, maar het kan ook zomaar zijn dat er weer niets gebeurt. En dat was lang het geval. Tot we op donderdag 12 november 2015 een mailtje kregen van het adoptiebureau. We waren uitgekozen!

We konden ons geluk niet op. En het kindje zou over 3 weken al geboren worden! Hoe spannend.

De volgende dag kregen we de volgende verrassing te verwerken. Het kindje bleek geen 3 weken meer te kunnen wachten, de bevalling was begonnen.

Wellicht hebben sommige van jullie “onze” aflevering van Met Open Armen gekeken.
Waarin te zien was hoe Natasja Froger ons volgde in onze reis naar en eerste dagen met Bram. Het waren de mooiste en heftigste dagen uit ons leven. Wat waren (en zijn!) we trots en dankbaar dat we zijn uitgekozen.

De geboortefamilie

We waren onbeschrijfelijk blij, maar er was een grote Maar in ons gevoel.
Wat moet de geboortefamilie van dit kindje een ongelooflijk ondraaglijke lastige tijd hebben.
In het ziekenhuis hebben zij slingers voor ons opgehangen, cadeautjes en ballonnen voor ons achtergelaten. Mijn verse moederhart brak in 1000 stukken bij deze bitterzoete situatie.
Van te voren had ik niet gedacht dat dit zo’n impact zou hebben. Natuurlijk wordt je er op voorbereid.
Natuurlijk denk je erover na. Bespreek je dit met elkaar. Maar de band die je voelt met iemand die jouw moeder maakt, die het belang van haar kindje boven haar eigen belang stelt. Een oma, een opa, een tante, een oom, die bewust kiezen en achter deze keuze staan om een kindje over te dragen aan een andere vader en moeder – uit liefde om het een beter toekomst te kunnen geven. Dit was iets waar je je onmogelijk op kunt voorbereiden.

We hebben de dankbare kans gehad om al deze mensen persoonlijk te ontmoeten.
Daarna was voor ons de cirkel rond.

We konden met een gerust hart – dat overliep van liefde terug naar huis, want niet alleen hadden we dit kindje – ons kindje meteen in ons hart gesloten, ook hadden wij de lieve en dierbare mensen die ons ouders hadden gemaakt in ons hart gesloten.

Liefde

Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder.

We genieten nog steeds intens en het contact met Brams geboortefamilie is alleen maar sterker geworden.
We brengen elkaar op de hoogte bij elke mijlpaal en we vieren Amerikaanse feestdagen als 4th of July en Thanksgiving om Brams afkomst te vieren. Voor ons is dit belangrijk, om even stil te staan bij zijn Roots, de mensen en het land die ons zo dierbaar zijn. Met kerst sturen we elkaar kaartjes en cadeautjes. Miles Apart But Close At Heart, zo omschrijven wij het.

Het is Brams familie en dus ook onze familie. Zo is het en zo voelt het.

Zij hebben geen afstand gedaan, ze hebben hem overgedragen aan ons, uit liefde.

Ik kan me dan ook enorm opwinden over de vragen die je soms krijgt “Hoe kan ze hem zomaar weg doen”?

Geen enkele moeder doet haar kind weg. Het overdragen van je kind is een teken van onvoorwaardelijke liefde, die sterker is voor jouw kindje dan voor jezelf. Geloof me, dit is niet de gemakkelijkste weg. Allesbehalve.

Onze familie is niet uitgebreid met alleen een zoon, toen we ouders werden, maar ook met een mooie en warme geboorte familie. Onze “extended family” zoals we elkaar noemen.
We delen met hun een stukje, dat we met niemand anders ter wereld delen. Uit alle miljoenen mensen, hebben wij elkaar gevonden. En hoewel we in heel veel zaken ontzettend verschillen, hebben we 1 ding gemeen : onze onvoorwaardelijke liefde voor Bram.

Geboortemoeder

Op de kamer van Bram staat een foto van zijn geboortemoeder, met ons. Een liefdevolle en zelfs vrolijke foto.

Hij weet haar naam. Hij weet waar hij geboren is.

Mensen vragen vaak “Is het niet lastig of complex dat hij 2 type moeders heeft? Vind ik het niet moeilijk, moet ik hem niet delen dan? ”  Zij bemoeit zich op geen enkele manier met ons of de opvoeding.  Ze vinden dat we het fantastisch doen en kunnen zich geen betere moeder wensen. Zij noemen mij Zijn Echte Moeder.

Ik vergelijk het weleens met het feit als 2 kinderen hebben. Beiden zijn totaal verschillend, maar bij de komst van nummer 2 werd je niet minder moeder van kind nummer 1. Zo is het eigenlijk ook bij ons.

Zij is zijn geboortemoeder, dat zal ik nooit worden. Ik ben Brams’ Mama, dat zal zij nooit zijn of worden. We respecteren en waarderen elkaar. Naast elkaar. Niet in plaats van elkaar.

Natuurlijk zijn we verschillend, liggen onze werelden mijlenver uit elkaar, letterlijk en figuurlijk.

Ik hoop vooral dat Bram later zich niet afgestaan voelt. Maar overgedragen. Verder hoop ik dat hij zich nooit minder maar juist extra bijzonder zal voelen- in de wetenschap dat er heel veel mensen heel veel van hem en van elkaar houden. Dat we door het te bespreken en zo eerlijk mogelijk te zijn dat we een basis van vertrouwen en respect kunnen leggen waarop hij zijn toekomst kan bouwen.

De grootste les die wij hebben geleerd tijdens onze reis die adoptie heet, is dat je niet op elkaar hoeft te lijken om van elkaar te houden. Let love Rule!

Nothing but love voor Natasja, Arjan en hun mooie familie. Dit verhaal maakt hopelijk korte metten met het oordeel over adoptie. Zoveel respect voor jullie en respect voor Bram’s geboortefamilie. Wist je dat Natasja en Bram als sinds het begin van Lucky Leaf brandrep zijn? Natuurlijk vanwege hun geweldige foto’s, maar vooral vanwege hun inspirerende verhaal! Je kunt ze volgen op instagram via @bramspamblog.