Het inspirerende verhaal van Tessa

Mijn naam is Tessa (27), ik woon samen met Luc en onze kater Razz.

Toen ik gevraagd werd om een blog te schrijven op Lucky Leaf Tribe was ik enorm vereerd maar ik dacht ook, kan ik de mensen wel inspireren en iets meegeven? Ik denk dat ik dat kan.
Here we go!

Paniek

Ik was 14 jaar toen ik last kreeg van paniek. In de bus, in de winkel, voor de kassa.
Paniekaanvallen bleek achteraf maar toen het gebeurde dacht ik echt elke keer dat ik dood ging of een hartaanval kreeg.
Ik zat in mijn laatste jaar VMBO en school ging tsja.. niet echt goed. Ik had nergens geen zin in, was veel moe en vond het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Mijn school en mijn gezin vond mij vooral erg lui en dachten dat ik mijn leven aan het vergooien was. Als je dat vaak genoeg hoort ga je er vanzelf in geloven. De paniek bleef en werd groter en groter. Tot op het moment dat ik niet eens meer naar buiten durfde. Een bezoekje aan de huisarts, intake bij een psychologenpraktijk en een randje opname was het gevolg. Uiteindelijk hoefde ik niet opgenomen te worden maar ging ik wel intensief in therapie voor een angststoornis en een sluimerende depressie. Ik stopte met school (ik durfde niet meer te gaan) en mijn leven stond volledig stil. Als meisje van 15 is dat zo onwijs naar. Je bent puber, je wilt een vriendje, dronken worden voor het eerst, winkelen en naar de Mcdonalds met vriendinnen. Dit heb ik allemaal moeten missen.

Leven

De jaren na mijn 15e heb ik therapieën gevolgd, ben ik tegen 400 dichte deuren gelopen omdat ik geen vmbo-diploma had gehaald en geen school mij wilde hebben.  Met allerlei verschillende omwegen ben ik uiteindelijk op mijn 19e terecht gekomen op de opleiding SPW. Deze heb ik met veel plezier afgerond, eindelijk iets wat ik echt wilde en leuk vond! Gewerkt als kinderdagverblijf leidster, verzorgende in de thuiszorg en als nanny aan huis.
Ik kreeg een relatie, ging stappen en deed de dingen waarvan ik ze nooit had kunnen doen.

Toch bleef er altijd een onderlaag van onrust in mijn lijf. Ik was snel vermoeid, kon niet veel stress aan en heb altijd het gevoel gehad dat ik anders was dan andere. Omdat ik continue maar op zoek was naar iets maar ik niet wist wat, stortte ik mij in verschillende therapieën, projecten en was ik continue bezig om stabiel te worden.
Als je veel meemaakt op jonge leeftijd en je veel delen van je leven overslaat is het ergens best logisch dat je lichaam en brein hier een klap van hebben gehad. Maar iedere therapeut die ik gezien heb vertelde hetzelfde, je hebt dit zelf in de hand en je kan alles wat je wilt. Laat ik duidelijk zijn dat al deze therapeuten geweldig werk hebben gedaan. Ik heb heel veel geleerd over wie ik ben, accepteren van mijn gewicht, lijf en relatie tot eten.  Maar die onrust bleef.

Grenzen

In 2015 besloot ik een nieuwe studie te gaan doen. Ik woonde samen met Luc, we hadden een flatje gekocht en ik had de financiële vrijheid om te gaan studeren.
Ik begon met een brok aan enthousiasme aan de opleiding Personeel & Arbeid, ging stage lopen als Recruiter bij een uitzendbureau en was onwijs gelukkig. Het werk, de studie, mijn leven, ons huis. Alles zat mee, eindelijk…

Ondertussen zat ik in mijn laatste jaar van mijn studie en waren ze zo tevreden op mijn stageplek dat ik mocht blijven. Ik kreeg mijn eigen project en alles viel op zijn plek. Ik werkte 3 dagen, ging 2 dagen naar school en in het weekend rende ik van hot naar her om leuke dingen te doen. Financieel ging alles voor de wind en we leefden als god in Frankrijk.
Diep van binnen wist ik wel dat ik deze drukte en stress niet aan kon, maar eindelijk was ik ook zoals de rest. Een mooie baan, een goed salaris, het gevoel iets te betekenen, geslaagd te zijn in het leven. Niet meer het meisje met de rugzak maar de vrouw die door al haar doorzettingsvermogen daar gekomen is waar ze graag wilde.
Als mensen mij vroegen hoe gaat het met je? Ja goed, drukdrukdruk! Hier had ik zo naar verlangd om dit een keer te kunnen zeggen.

Tot eind juni. In de auto van mijn werk naar huis, BAM een dikke vette paniekaanval. Hartkloppingen, zweten, volledig verstijfd, droge mond en duizelig. Ik weet hoe ik hier mee moet omgaan dus meestal komt het niet eens zover.
Maar deze aanval kreeg ik niet weg gepraat in mijn hoofd. Met mijn ogen half dicht ben ik naar huis gereden en hield mijn mond dicht tegen Luc. Waarschijnlijk was het eenmalig printte ik in mijn hoofd. Helaas voor mij was dit niet het geval. De aanvallen volgde zich op, in de auto, in de supermarkt, op mijn werk, in bed. Ik sliep niet en mijn gedachtes stopten niet meer. Mijn hoofd ontplofte. 3 juli 2017 heb ik een enorme hyperventilatie aanval gehad waar ik bijna niet meer uitkwam. Dat was de druppel. Het ging niet goed met mij. Ik stopte met werken, ketste de baan af die ik aangeboden kreeg en ging mijn studie afmaken. Paar weekjes vakantie, wat sessies bij een psycholoog en weer door? Dacht ik..

Storm

Maandag 13 augustus 2018 is het wanneer ik dit typ. De 4 weken vakantie zijn wel voorbij maar de storm in mijn hoofd is nog lang niet gaan liggen. Eenmaal thuis kon ik maar niet tot rust komen, ik zat letterlijk huilend onder de douche omdat ik de hele dag in angst, paniek en somberheid zat. In plaats dat het beter werd, ging het slechter. In december 2017 was een hoogtepunt, ik kreeg zelfmoordgedachten.  Nee ik wilde niet dood, maar ik wilde dit leven niet. Ik heb zo hard gevochten, gestreden, op mijn tandvlees gelopen en letterlijk alles uit mezelf gehaald om te bereiken wat ik nu bereikt had. Weer flikkerde alles in elkaar. Ik kon het niet meer opbrengen om weer door deze vreselijke tijd te gaan.
Toen ik dit vertelde bij mijn huisarts gingen de alarmbellen af en besloten we samen dat het tijd was voor medicatie. Ik ben begonnen met Sertraline (antidepressiva) en uiteindelijk verhoogd naar 200 mg. Ik werd aangemeld bij een psychotherapeut, volgde therapie bij een bekende psycholoog totdat ik terecht kon bij mijn nieuwe praktijk.
Na een intake en een aantal sessies bij deze psychotherapeut kreeg ik de duidelijkheid waar ik al die jaren naar op zoek was. Ik was niet gek, anders of raar. Mijn klachten, somberheid, het leven wat altijd maar te zwaar voelde was te verklaren. Ik wil er niet te diep op ingaan omdat ik dit te persoonlijk vind. Maar waar het op neer komt is als de basis die in je jeugd wordt gelegd niet is zoals die moest zijn,  dan draag je dit voor altijd mee.

Ik heb opnieuw de diagnose depressief en angst/paniekstoornis gekregen. Naast deze psychische ziektes heb ik ook wat andere labels gekregen.

Vechtlust

Ik ben enorm blij met dit inzicht want dit is de onderste laag, de onrust, de somberheid, het niet te plaatsen gevoel.
Maar tegelijkertijd zie ik in dat dit pas het begin is. Mijn beerput is letterlijk opengetrokken.
Herinneringen van vroeger, verdriet wat ik nog nooit gevoeld heb en inzichten waar ik nog nooit bij heb gekund.
Ik ben moe, opgebrand, teleurgesteld, verdrietig en boos maar onder al deze gevoelens zit mijn vechtlust, ik voel hem steeds een beetje meer.

Maar het belangrijkste is dat ik gestopt ben met mij te schamen voor mijn psychische klachten. Waar ik het vroeger altijd verzweeg of het bagatelliseerde ben ik daar helemaal klaar mee. Bij mijn vorige baan heb ik weleens gehoord dat collega’s depressies en andere psychische ziektes ‘’welvaartsziekten vinden. Want we moeten toch wat te klagen hebben? Ongelooflijk… Alsof ik mijn hele verhaal wat ik hierboven geschreven heb uit mijn dikke duim zuig. Ik wens niemand maar dan niemand dit soort gevoelens toe. Echter blijkt wel uit allerlei onderzoeken dat psychische klachten een steeds grotere rol gaan spelen in de maatschappij. Verwarde mensen, 7 zelfmoorden per dag en meer als 1 miljoen mensen aan de antidepressiva.

Voor iedereen die dit leest en herkenning voelt weet dat je niet alleen bent. Je gevoelens mogen er zijn, je verdriet en boosheid mag er zijn. JIJ mag er zijn! Laat dingen niet op zijn beloop maar pak ze aan, neem je klachten serieus. Kies voor goede therapie, de juiste mensen om je heen. Neem afscheid van de mensen die je alleen maar energie kosten en ga kijken naar wat jij belangrijk vindt in jouw leven.  Het doet zeer en het duurt lang maar we doen het samen. Ik doorsta deze strijd ook en ik wil hem winnen. Want ik verdien het om gelukkig te zijn en jij ook!

Omdat ik de taboe wil doorbreken ben ik een Instagram account begonnen ( fijndatjeerbent ) over mijn strijd en de weg die ik afleg. Ik vertel open en realistisch over hoe de dingen voor mij zijn. Ik maak het niet mooier en ik poets het niet op. Maar met een vleugje humor en enthousiasme op mijn goede dagen, en tranen en frustratie op mijn slechte dagen.
Er schijnt weer heel af en toe een lichtje aan het einde van de tunnel.

 Ik wil Marloes bedanken om mijn verhaal te delen met jullie. Ik vind het doooodeng! Maar ik ben ook heel trots want dit is mijn doel. Weg met die taboe!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail