PTSS | het dappere verhaal van Sladjana

lucky-leaf-sladjana

Sladjana is geboren en opgegroeid in Bosnië. Inmiddels woont zij al enige tijd in Nederland en is er geconstateerd dat zij PTSS heeft. Sladjana vertelt hier haar dappere en heftige verhaal.

Posttraumatische stressstoornis of PTSS is een psychische aandoening die kan ontstaan na het meemaken van schokkende, traumatische ervaringen. Patiënten ervaren langdurig psychische gevolgen van deze ervaringen. PTSS heeft grote gevolgen voor het dagelijks functioneren.

Sladjana:

Ken je dat gevoel dat er twee mensen in je hoofd ruzie aan het maken zijn? Dit, precies dit. Iedere dag, uur, minuut, seconde..

Ik werd geboren in Bosnië in 1985 in een klein gezin met een oudere broer. Mijn ouders werkte in ploegendiensten en zo groeide ik op in een soort normale chaos. Gezien de drukte was ik vrijwel op mezelf gesteld en dat vond ik prima, maar ik wist ook niet anders. Nu dat ik 33 ben en wat meer levenservaring heb, zie ik pas hoe het ook anders had gekund.

Dat een vader aan je zit niet normaal is.

Dat je moeder voor je opkomt vanzelf sprekend is. Dat je broer je niet in elkaar slaat, ook al hoort hier en daar een ruzie wel bij het samen opgroeien. Dat je niet gepest mag worden en mocht dat wel voorkomen, je ouders voor je opkomen, je ouders naar je luisteren, je ouders je een knuffel geven, je ouders je vertellen hoeveel ze van je houden.
Ik weet nu dat het normaal is om trots op je kind te zijn en dat het ook oké is om dit hardop te zeggen als niet van de daken af te schreeuwen.

Dat het niet oké is je kind te laten opgroeien met de gedachte dat het ook best prima was als jij niet geboren was.

Ik weet dat het niet oké is als je vader op je vijfjarige leeftijd een plastic zakje in je gezicht gooit met de woorden “pak je spullen en rot op”. Dat diezelfde man op je zevenjarige leeftijd zijn eigen “zakje” inpakt en zelf naar t buitenland vertrekt omdat oorlog voor hem te gevaarlijk is.
Het is niet oké dat kinderen in een oorlog moeten opgroeien, met een moeder die alleen dag en nacht huilt omdat ze haar kinderen niks te eten kan geven.
De lijst gaat nog even door, maar hier ben ik en hier sta ik met beide benen op de grond. Soms zie ik bucketlists en denk ja, mijn lijstje ziet er wat anders uit. Ik had het ook graag anders willen zien.

Ik heb een prachtig gezin en ik ben veilig.

Zou je zeggen. Maar die twee mensen in mijn hoofd, die maken nog steeds ruzies. Iedere dag, uur, minuut, seconde…
En ik wil dat ze eens voor altijd ophouden! Het is niet oké dat ik door deze twee medisch uitgedrukt ‘hersenen’ (oerbrein en “normale” brein) iedere dag door meerdere paniekaanvallen heen moet. Het is niet oké dat ik door de allerkleinste prikkels verstijfd raak. Het is niet oké dat ik door de angsten die ervaar bijna buiten bewustzijn raak.

En toch sta ik hier. Ik ben trots, trots op mezelf. Het is niet makkelijk, maar ik ben er. Ik herhaal dit iedere dag en dat helpt. Ik zit bij vier verschillende therapeuten en ik doe zoveel mogelijk zelf. Ik zie t licht aan t eind van de tunnel en ik kom er wel.

Mijn huidige status: PTSS. Ik zit in een rauwperiode.

Ik ben ‘on my own’ en ook al was dat echt altijd zo, het is er nu uit en hardop uitgesproken.

Ik schrijf dit niet omdat ik medelijden wil. Ik kom letterlijk uit de kast. Het is een verwerkingsmiddel. En wil ik men iets vragen, verzoeken! Oordeel alsjeblieft niet. Heb een mooi leven, laat andere mensen met rust, want je weet ‘t niet.

Respect voor jou Sladjana, dat jij de stoute schoenen hebt aangetrokken en hier jouw verhaal met ons deelt!

Wil je Sladjana blijven volgen? Volg haar via Instagram

Ook jouw verhaal delen? Mail je verhaal naar info@luckyleaf.nl

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *