De reis van Debbie naar moederschap

 

Mijn reis naar het moederschap

Het is altijd mijn droom geweest om jong moeder te worden, toch heb ik ergens diep in mijn hart altijd geweten dat dit moeilijk zou gaan en mijn gezin anders zou worden dan standaard…

Toen ik 23 was voelde ik dat het tijd was om de pil weg te doen, mijn partner moest nog wel aan het idee wennen, maar gelukkig stemde hij wel in. Toen ik na een maand of 8 nog steeds niet zwanger was begon ik me toch al een klein beetje zorgen te maken. Ik besloot mijn cyclus wat beter in de gaten te houden en begon met temperaturen. Deze cijfers nam ik vier maanden later mee naar de huisarts en die verwees ons door naar het ziekenhuis.

Endometriose

Daar begonnen de standaard onderzoeken, het bleek dat ik endometriose had en dat bij manlief de kwaliteit van zijn zwemmers niet top was. Deze combi zorgde ervoor dat het op de natuurlijke manier nog niet was gelukt. Een klein beetje hulp zou genoeg zijn en daarom begonnen we met 3x IUI, maar helaas zonder resultaat. Ik had sterk het gevoel dat we meer hulp nodig hadden en de arts was dit met mij eens, met ICSI zouden we meer kans hebben. En zo begon het circus van echo’s, hormonen en puncties. Het was een mega zware tijd, door de hormonen was ik mezelf totaal kwijt. Ik spoot soms wel drie keer per dag, ons hele leven stond in het teken van onze kinderwens. In totaal hebben we 3 ICSI pogingen gedaan, 2 in Nederland en uiteindelijk ook nog 1 in België, maar helaas aan het einde van de rit stonden we nog steeds met lege handen.

Geleefd door onze eigen wens

Dit hele gebeuren heeft ongeveer 7 jaar geduurd, die tijd is op één of andere manier aan ons voorbij gevlogen, we zijn geleefd door onze eigen wens. Alles om ons heen vergaten we. We leefden in onze eigen bubbel en toen die bubbel opeens brak was onze toekomst zo onzeker. Want hoe ga je verder als je grootste wens een wens lijkt te blijven? Als je in je hart al zolang een moeder bent, maar er niemand mama tegen je zegt?

Pleeggezin

Het was eigenlijk de bedoeling dat we eerst wat rust zouden nemen, maar ik was in mijn hoofd al zoveel verder. Ik wilde door. ik wilde moeder worden! zo snel mogelijk, want ik was er zo ontzettend klaar voor. Via via hoorde we van een crisispleeggezin uit de buurt. Er was daar een meisje van bijna 1 dat een gezin zocht. Die woorden waren voor mij genoeg. Ik wist dat dit kindje bij ons moest komen. Ik trok de stoute schoenen aan en besloot het gezin te bellen en zo ging het balletje rollen.

Heel veel gesprekken volgden, zware diepe gesprekken. Vooral over wat er allemaal mis kon gaan. Het leek wel of ze ons bang wilde maken met alle spookverhalen over pleegzorg. Gelukkig lukte het ons om hier doorheen te prikken en vooral alle mooie kanten te blijven zien. Natuurlijk wisten wij heel goed dat het heftig zou worden, maar hoe kan je je dat echt voorstellen als je het nog nooit hebt meegemaakt? We besloten er voor te gaan en we werden goed bevonden om pleegouders te worden. Niet lang daarna hadden we de eerste ontmoeting met onze pleegdochter.

Ineens een gezin

Wat een bijzonder moment was dat, een klein meisje met mini krulletjes en zwarte iets wat bange kraaloogjes keek ons nieuwsgierig aan. Dit kleine meisje zou bij ons komen wonen! Het wentraject duurde lang, we zagen elkaar steeds iets vaker en iets langer en toen ook het logeren goed ging, mocht ze blijven. Met één heel klein tasje met wat oude spulletjes werd ze gebracht. De dag waar wij zo naar uit hadden gekeken was eindelijk daar, we waren een gezin!

En toch viel het tegen. Ik had er zo ontzettend naar uitgekeken, dacht er zo klaar voor te zijn. Maar toen ze er was sloeg ik dicht. Ik hing een week lang kotsend boven de wc pot, gewoonweg uit ellende. Ik kon het niet, ik voelde het niet, ik wilde het niet. In het kamertje dat ooit gereserveerd was voor een kindje van ons samen, lag nu een kindje dat niet van ons was. Het voelde niet vertrouwd, ook al had ik dat zo ontzettend gehoopt. En daar waar mijn man al die tijd voorzichtig was geweest stond hij nu daar als een echte vader. Hij gaf haar direct alle liefde die hij in zich had en liet mij zien hoe het moest. Ze had ons nodig, ze verdiende liefde, ze was al zoveel tekort gekomen, we hadden nog zoveel in te halen. Langzaamaan begon ik te voelen dat het goed was. Ze kreeg vertrouwen in mij en ik kreeg vertrouwen in mezelf. Ik mocht me moeder voelen en niet lang daarna gaf zij mij de prachtige naam “mama”.

Pittig maar waardevol

De eerste jaren waren best pittig, want ondanks dat ze echt nog klein was toen ze kwam had ze in die korte periode van ellende al een behoorlijke rugzak gevuld. Een rugzak te groot voor zo een klein meisje. Ze had driftbuien, raakte in paniek als ze moest drinken en huilde veel. Het was voor ons best pittig om een goede balans als gezin te vinden, maar het lukte en we besloten nogmaals voor een pleegkindje te gaan. Toen bleek dat de biologische moeder in verwachting was en ook voor dit kindje niet zou kunnen zorgen, voelde het voor ons als vanzelfsprekend om ook dit kindje een thuis te geven.

De maanden naar ons tweede pleegkindje waren spannend en moeilijk. Er zijn zoveel instanties betrokken bij zo een situatie dat het best wel eens onzeker is. Tot op de dag dat ze geboren werd was het nog niet 100% zeker of ze echt bij ons zou komen. Toch was de babykamer klaar en hadden we alles in huis. In de zomer van 2015 werd ze geboren, drie dagen later namen wij in het ziekenhuis de verzorging over van de biologische moeder. Dit keer was ik gewend aan het pleegouderschap en wist ik beter wat me te wachten stond. Ik genoot van de baby. Het was zo bijzonder om te mogen zorgen voor zo een klein en kwetsbaar mensje. Ze deed het, ondanks de zware zwangerschap, waanzinnig goed. En toen ze na vijf dagen onderzoeken echt helemaal gezond bleek te zijn, mocht ze met ons mee naar huis. Die dag vergeet ik echt nooit meer. Daar loop je dan met je maxicosi het ziekenhuis uit met een kindje dat eigenlijk niet van jou is.

Wanneer je het niet meer verwacht

Ons gezin was compleet, het was anders dan standaard, maar het was goed. Steeds meer kon ik accepteren dat ik nooit zwanger zou zijn. We verkochten ons huis en kochten een nieuwbouwhuis zodat we wat meer ruimte zouden hebben en besloten vooral te gaan genieten. En precies toen, toen alles rustig en goed was, was ik opeens overtijd…..

Ik besloot te testen, maar daar had ik er in mijn leven al zoveel van gedaan dat ik hem eigenlijk gelijk aan de kant wou gooien, maar nog voordat ik dat kon doen verscheen er een tweede streep. Ik was in verwachting!

Natuurlijk was ik mega blij, maar ook in shock. Want dit had ik echt nooit meer verwacht. De angst dat het mis zou gaan was groot, want waarom kon het nu opeens wel? Hoe kon ik “natuurlijk” zwanger worden, als zelfs de beste artsen het niet voor elkaar kregen? Maar toen ik zeven weken later een kloppend hartje zag, begon ik te beseffen dat het echt waar was!

Het plaatje compleet

Begin 2017 werd onze dochter Bobbi geboren. De bevalling duurde lang en was heftig, maar ook zo ontzettend prachtig. Dit was het laatste stukje dat ik had gemist, een zwangerschap een bevalling, nu was ons plaatje compleet.

Ik vraag mezelf wel eens af, hoe ons leven eruit had gezien als ik dit allemaal van te voren had geweten. Toch had ik het nooit anders willen doen. Ik ben zo mega trots op ons gezin. De meiden mogen bij ons opgroeien, wij hebben de voogdij, wat voor veel rust en zekerheid heeft gezorgd. We zijn een mooi en bijzonder gezin en ik ben elke dag trots, op ons!

Dankjewel lieve Debbie voor het delen voor jouw mooie en inspirerende verhaal! Wil je Debbie en haar prachtige gezin blijven volgen? Kijk dan hier op instagram!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Stichting Bootvluchteling | Het verhaal erachter…

Geluk kan je vinden in kleine dingen.

Al kan dat soms moeilijk zijn, spreek ik helaas uit ervaring,maar als je je eigen land ontvlucht omdat het niet veilig is…

en je komt aan op Lesbos in een tentenkamp waar de situatie zo schrijnend is en je geen idee hebt hoe lang je daar moet blijven en of je ooit weer gelukkig zal worden. Dan zijn de kleine dingen ver te zoeken!

Op een event van The New Business Women sprak Annerieke Berg, Directeur van Stichting Bootvluchteling. Zij vertelde over de vrouw die zij uit het water haalde en de bundel handdoeken die ze aanpakte. De bundel voelde nogal zwaar en bleken 3 baby’s te zijn. Een drieling van 2 weken oud. Ik hoef jullie niet uit te leggen dat ik het niet droog hield tijdens haar toespraak. Ik, als moeder, maar ook als vrouw die een missie heeft andere vrouwen te helpen, voelde dat ik wat moest doen. Na een kort gesprekje op het event en mailcontact over en weer, had ik de eer om op kantoor te komen bij Stichting Bootvluchteling. Wat een ontzettend mooie stichting, opgericht door Annerieke. Een ongelofelijke inspirerende vrouw.

BERICHT VANAF LESBOS | directeur Annerieke vertelt

Om goed op de hoogte te blijven, bezoekt ons team uit Nederland regelmatig de medewerkers en projecten in kamp Moria. In de week van 11 februari was Anneriek een week op werkbezoek naar Lesbos.
Annerieke vertelt hoe zo’n bezoek haar, ook na hier al tien keer geweest te zijn, nog steeds raakt.

‘Ik ben deze week op werkbezoek op Lesbos. Het is goed om hier te zijn. Om onze teams en projecten te bezoeken en hen een hart onder de riem te steken.
Ik ben hier inmiddels al tien keer geweest. En toch went het nooit. De aanblik van kindervoetjes in veel te grote slippers. De aanblik van zelf geknutselde tenten en zeilen waarin en waaronder hele families wonen. De lange rijen voor het eten. Ik laat me raken. Dat moet. Ik accepteer het niet dat dit gewoon gaat worden, dat ik hier immuun voor word.

Vandaag scheen de zon in Moria. Het werd wasdag, alles wat ook maar naar buiten kon, hing aan waslijnen. Een fris windje blies het in een mum van tijd droog. Drie meisjes wasten al giechelend hun barbiepoppen terwijl ze voor hun tent zaten. Het deed wat met de sfeer, die zon. Mensen lachten, er klonk hier en daar muziek.

Er hing hoop in de lucht.
Morgen gaat het weer regenen, maar leven bij de dag is hier de beste overlevingsstrategie.
Ik stapte verwachtingsvol onze school binnen en werd begroet met een luid ‘Goodmorning, teacher!’.
Laten zij nu juist mijn teachers zijn vandaag.’

True Colors

De nood is hoog en de situatie momenteel DRAMATISCH. Duizenden mensen (waaronder 30% kinderen!) zitten op elkaar gepakt in een afschuwelijke situatie waar ze geen kant op kunnen. Mensonterend.  Stichting Bootvluchteling kan hen met iedere donatie die binnenkomt, nog beter helpen met medische zorg en psychosociale zorg! Shop een sweater True Colors bij ons en 25% van de opbrengst zal worden gedoneerd aan Stichting Bootvluchteling!
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail