Mindful? Lees hier hoe Lieke rust in haar hoofd kreeg.

Lieke deelt hier haar openhartige verhaal, van hoe zij weer herstelde van een zware depressie. Lees je mee?

Mindful, het lijkt bijna een trend.

Mindful sporten, mindful ondernemen en zelfs mindful bevallen. Maar wat is ‘mindful’ nou eigenlijk? Ik denk dat dat voor iedereen anders is en dat ieder daar zijn eigen draai aan moet geven.

In september 2015 ben ik bevallen van een dochter. Ik had een ‘normale’ bevalling en na 7 uur was onze dochter Guus daar. Alles leek goed te gaan tot zij na 3 weken ineens enorm begon te huilen. Rood aanlopend en met gebalde vuistjes was het van het ene op het andere moment geen tevreden baby meer. We belandden op de dokterspost, maar die zagen een gezonde baby en stuurden ons naar huis. Na 3 dagen letterlijk zonder slaap smeekten we om hulp. De dienstdoende arts van dat moment zei dat het niet uitmaakte of ze wat had of niet; wij moesten slapen.

Guus werd, zo klein als ze was, in een ziekenhuis bedje gelegd en het werd ons op het hart gedrukt dat ze goed voor haar zouden zorgen. We gaven een snelle kus en scheurden naar huis om te kunnen slapen. Ik moest een wekker zetten om in de nacht te kolven, maar die heb ik uitgedrukt. (Ik hoef aan borst voedende moeders niet uit te leggen hoe ik de volgende ochtend wakker werd 😉 )

Na een paar dagen kwamen ze er in het ziekenhuis achter dat Guus verborgen reflux had; haar maaginhoud kwam weer terug en zakte weer, waardoor zij enorme last had van haar slokdarm. Met een lijst vol tips mochten we naar huis, maar ik wilde haar niet meenemen. Bij elk klein huiltje raakte ik in paniek en drukte ik op de HELP knop. “Waarom huilt ze? Wat is er? Waarom stopt ze niet met huilen?”

Extra hulptroepen.

In het ziekenhuis merkten ze dat het nog niet verantwoord was om haar mee te geven naar huis en dus werden er extra hulptroepen ingeschakeld. Een kinderpsycholoog, een lactatiekundige en maatschappelijk werkers, alles kwam aan bod. In de 8 weken daarna kreeg ik 2 keer per week iemand over de vloer die mij leerde Guus te ‘lezen’. Hoe verzorg ik haar? Hoe ga ik om met huiltjes? Hoe breng ik haar naar bed?

Het was heel intensief en langzaam kreeg ik het vertrouwen als moeder weer terug. Maar in die weken was het niet alleen de zorg voor Guus die op mijn bordje lag. Ook moesten wij noodgedwongen verhuizen, omdat wij in een éénkamerappartement woonden van 45m2 die al 7 jaar te koop stond en ook mijn baan stond op de tocht. Op 1 januari 2016 stortte ik in en belandde ik met paniekaanvallen in een depressie. Alles was me te veel geworden.

In die tijd heb ik vele gesprekken gehad met psychiaters, kreeg ik medicijnen om kalm te blijven en deed ik EMDR. Het hielp, maar niet genoeg. Ik stond op een wachtlijst voor een opname, maar hier konden we niet op wachten; er moest wat gebeuren. Mijn therapeut kwam met mindfulness therapie. Ik moest er om lachen; “Ik ga toch niet beetje lopen mediteren, dat is niks voor mij joh!”

Terugkijkend op mijn depressie heeft mindfulness mij enorm geholpen en voel ik me nu beter dan ooit. Een half jaar lang heb ik gewerkt aan herstel en eerlijk gezegd ben ik mijn depressie dankbaar. Het heeft me een mooier mens gemaakt. Tijdens de mindfulness sessies heb ik geleerd in het nu te leven. Kijk eens naar boven en zie hoe mooi de lucht is, geniet van bewegende blaadjes aan een boom, proef bewust wat je eet in een restaurant. Wees trots op wat je wél hebt, genieten van het nu. Morgen is er weer een dag en dan zien we wel verder.

En dat mediteren? Dat schoven mijn therapeut en ik snel van de baan; dat was inderdaad niks voor mij 😉

Zo zie je maar weer dat er voor iedereen een andere weg is. Dankjewel Lieke voor jouw openhartige verhaal! Liefs Marloes

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *