Levenslessen

Hoe heerlijk is vakantie? Als docent heb ik het geluk dat ik net als onze kinderen zes weken zomervakantie heb. Het is altijd een kwestie van tijd tot ik me ga vervelen, want ik ben graag productief en daardoor ben ik meestal in mijn vakanties bezig met het ontwikkelen van materialen voor mijn leerlingen. Maar deze vakantie is alles anders.

Burn Out

In december vorig jaar ben ik met een burnout thuis komen te zitten. Natuurlijk was die er niet ineens, maar luisteren naar mijn lichaam en lief zijn voor mijzelf, vind ik heel moeilijk. Tel daar de werkdruk in het onderwijs, perfectionisme en een teamleider die niks van je taken af wil halen bij op en tadaaa… mijn lichaam stopte ermee. Na twee maanden ben ik weer begonnen met het lesgeven aan een klas, want ik zag mezelf niet twee uur koffiedrinken op mijn werk en ja ook weer mijn verantwoordelijkheidsgevoel, want dit was een derde klas, die schoolexamens moet maken en voorbereid moet worden op het volgende jaar, maar geen docent had. Dat het superleuke kinders zijn helpt en de blije hoofdjes toen ik weer terugkwam, waren onbetaalbaar. Toch hebben die paar maanden mij totaal uitgeput. Als nooit tevoren had ik deze vakantie nodig en, alhoewel ik mij voorgenomen had om aan mijn scriptie te gaan werken, komt er niet veel uit mijn handen. Mijn nuchtere ik, want ratio boven alles, wil mezelf een schop onder mijn kont geven, maar mijn gevoel vraagt wat anders.

Levenslessen

Niet voor niks is de titel van deze blog levenslessen. Levenslessen komen terug tot je ze geleerd hebt, althans dat geloof ik dan. Deze burn out heeft mij wat levenslessen geleerd die ik al jaren voor mij uit aan het schuiven was en wanneer ze in beeld kwamen, dan rende ik er keihard voor weg door het mijn motor te maken om door te gaan. Geen tijd, verantwoordelijkheidsgevoel, maar ook stiekem een stukje in mij dat wilde bewijzen dat ik het allemaal wel (alleen) kon en niet stuk te krijgen was. Gaf je mij te veel werk en kon ik het niet aan, dan zei ik er wat van en werd er niet geluisterd, dan bewees ik wel even dat ik het toch voor elkaar kreeg (want onkruid vergaat niet)… blijkt nu even dat ‘onkruid’ dus ook kan vergaan.

Confronterend

Ondanks dat ik het heel confronterend vond om zo onderuit te gaan, te erkennen dat iets niet meer lukt en de weg terug naar het normale leven niet over rozen gaat (want rust is ook maar een woord en in de praktijk moet je toch nog best veel doen met een gezin… moeders kunnen niet ziek zijn), heb ik een aantal noodzakelijke levenslessen geleerd, die ‘long overdue’ waren. De grootste: Het is oké om niet altijd alles perfect te hoeven doen, maar ook dat je nee moet kunnen zeggen (en dat vind ik nog steeds heel moeilijk), dat ik het niet alleen kan (en dus af en toe hulp moet vragen, ook aan mijn gezin) en dat ik lief moet kunnen zijn voor mijzelf. En ja die laatste… dat vind ik toch echt de moeilijkste. Er is geen knopje dat ik kan omzetten en iets wat je nooit gedaan hebt, is moeilijk aan te leren. Hoe heerlijk is het dat ik dan af en toe de Insta Vlogs van Marloes voorbij zie komen, maar ook de andere mama’s die zich kwetsbaar (en daarmee juist eigenlijk heel sterk) durven te tonen. Betere lessen om van te leren kan ik mij niet bedenken.

Heb jij bepaalde levenslessen die je met ons wilt delen?

Liefs Soraya

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *