Het bijzonder verhaal van Margje

 

Mijn naam is Margje (29) en ik ben getrouwd met Patrick en wij hebben een prachtige zoon Tibbe.
Nu gaat het echt super met me, heb een prachtig gezin en ik zit goed in mijn vel. Helaas is dat echt wel anders geweest en kom ik van ver.

Als klein kind wist ik altijd al dat ik anders was dan andere kinderen. Ik hield me bezig met andere dingen, andere muziek, andere tv series en noem maar op. Ik werd buitengesloten en paste niet in een groep. Ik was letterlijk het buitenbeentje. Ik wilde wel opvallen, maar wilde ook een muurbloempje zijn. Nooit heb ik ergens bij gehoord en omdat ik super onzeker was wilde ik nergens meer bij horen. Mensen begrepen mij toch niet.

Onzekerheid

Toen ik 17 was heb ik een half jaar stage gelopen in Oostenrijk in een eventresort. Ik leefde echt uit naar die stage. Je bent 20 weken van huis weg en je kan een heel nieuw bestaan opbouwen. Dat dacht ik tenminste. Mijn onzekerheid zette nog meer door en ik was meer dan bang. Ik zat daar niet lekker in mijn vel en ik kwam totaal niet tot mijn recht. Ik had niets met horeca en wilde nooit iets in de horeca gaan doen. Natuurlijk straal je uit dat je onzeker bent en dat je niet lekker in je vel zat. Na een paar weken kwam mijn team manager naar me toe en zei dat ik echt moest veranderen, want anders kon ik mijn stage daar niet afmaken. Ik schrok me helemaal rot! Dat was niet wat ik wilde! Ik wilde mijn stage netjes afmaken en mijn opleiding afmaken. Als je je stage niet kon afronden moest je stoppen met de opleiding en dat wilde ik totaal niet. Ik wilde mezelf ontwikkelen en wilde uit deze diepe put kunnen klimmen.

Diepe put

Tegen het einde van die stage heb ik een brief gestuurd naar mijn ouders met hetgeen hoe ik me voelde. Hoe slecht het met mij ging. Ja, je kon zeker wel stellen dat het slecht ging! Ik durfde mijn kamer niet meer uit en ik durfde mij niet meer te vertonen op het werk. Ik was bang, onzeker en zat in een hele diepe put waar ik echt niet uit kon komen. Telkens dacht ik dat ik een trapje omhoog ging, maar toen viel ik 5 trappen naar beneden. Mijn mentor van school had gevraagd of ik daar wilde blijven of dat ik 3 weken eerder met mijn stage mocht stoppen en toch door kunnen gaan met mijn opleiding. Het laatste wilde ik gelijk! Ik wilde uit die negatieve omgeving en ik wilde weg. Heel ver weg van mijn gevoel en terug naar het vertrouwde.

Mooie tijd

Op mijn 18e mocht ik stage lopen in Frankrijk bij een Nederlands echtpaar die daar een chaletpark heeft. Wat was dit de meest geweldige tijd uit mijn leven! In de eerste paar weken vond ik het verschrikkelijk en kwam die onzekerheid weer om de hoek kijken. Ook kwam ik erachter dat de opleiding niets was voor mij en dat ik er niet mee door wilde gaan. Geen baan wilde ik in die sector en dat was wel een mooi inzicht wat ik daar kreeg. De tijd daar in Frankrijk heeft mij überhaupt veel inzichten gegeven. Ik ben zeer dankbaar voor de tijd en ervaringen die ik daar heb mogen opdoen. Zoveel gesprekken heb ik gevoerd met de eigenaren en ik leefde op. Ik leerde door hun mezelf kennen en ik kreeg steeds meer door dat ik er wel mocht zijn. Dat ik goed was zoals ik was.

HSP

Een paar jaar later kwam ik erachter dat die onzekerheid en de jaren dat ik in die hele diepe put heb gezeten toch echt een oorzaak heeft gehad. Ik ben misschien wel anders, maar ik ben een echte HSP’er. Ik ben zo hoog gevoelig als de pest. Dan is het helemaal niet raar dat je onzeker bent, bang bent, dat je niet weet wie je nu eigenlijk bent. Nee! Je voelt juist zo goed aan wat andere voelen. Nooit kon ik het een plekje geven wat ik allemaal voelde. Vaak dacht ik dat ik gek was, omdat andere niet voelde en zag wat ik waarnam. Zo fijn om dan te ontdekken dat het helemaal niet gek is en dat je je hoog gevoeligheid juist kan gebruiken! Het is juist een kracht die je in kan zetten. Weer een tijdje verder kwam ik erachter dat ik niet alleen hoog gevoelig ben, maar ook haarfijn kan aanvoelen wat andere voelen. Dat is heel mooi, maar ook erg lastig. Ik heb zoveel voelsprieten die altijd “aan” staan en soms weet ik dus niet of ik die gevoelens heb of iemand anders. Dat zal hoogstwaarschijnlijk wel verder ontwikkelen in mijn hele leven.

Spiritueel

Ook ben ik erg spiritueel aangelegd. Spiritualiteit boeit me, het is iets waar ik zoveel meer over wil weten. Spiritualiteit is een rode draad door mijn leven. Ik heb al zoveel mooie en minder leuke dingen mee mogen maken. Alles gebeurd om een reden. Soms is het een harde les die je voorgeschoteld krijgt en soms een kleine les. Alle lessen die ik tot nu toe heb mogen ervaren waren pittig, maar ik kijk er zo fijn op terug.

Al van kinds af aan heb ik gezegd dat ik mensen wil helpen, maar ik heb het altijd in de reguliere gezondheidszorg gezocht. Nu heb ik mijn doel voor ogen. Mensen inspireren, lieve vrouwen helpen zich hun eigen kracht te ontdekken. Niet meer als een grijs onzeker muisje te hoeven verstoppen en juist uitbreken tot wie je echt bent. Helaas gebeuren er in het leven nare dingen die je het liefst snel wil vergeten en geloof me, die dingen heb ik zelf meegemaakt. Maar het is juist het mooie als je overal iets positiefs in kan zien. Hoe mooi is het als je mooie dingen in het leven kan leren en hiervan kan groeien als persoon?

Lifecoach

Op dit moment ben ik al mijn ervaringen, onzekerheden en vooral mijn krachten aan het bundelen en zet ik mijn eigen bedrijf op. Ik wil vrouwen helpen die ook een Highly Sensitive Person zijn (hoog gevoelig). Nu ben ik ook een studie tot lifecoach aan het volgen en wil meerdere mensen bereiken en mijn ervaringen en krachten mogen inzetten om andere mensen te kunnen helpen. Mijn spiritualiteit gebruik ik en in de toekomst wil ik dit verder uitbreiden. Heb al zoveel mooie plannen liggen en ik hoop dat ik al die lieve mensen een hart onder de riem mag en kan steken.

In de jaren waarin ik heel bang, onzeker en negatief was ben ik wel gevormd tot wie ik nu ben. Heb ik mezelf mogen leren kennen en ben door diepe dalen gegaan. Gelukkig zit ik top in mijn vel en kan ik overal van genieten. Natuurlijk heb ik ook mijn dagen die minder zijn, maar die mogen er ook zijn.
Gelukkig sta ik er niet alleen voor en ben nu zo positief. Ik straal nu mijn positiviteit, enthousiasme en spontaniteit uit en ik mag zijn wie ik ben.

Het inspirerende verhaal van Tessa

Mijn naam is Tessa (27), ik woon samen met Luc en onze kater Razz.

Toen ik gevraagd werd om een blog te schrijven op Lucky Leaf Tribe was ik enorm vereerd maar ik dacht ook, kan ik de mensen wel inspireren en iets meegeven? Ik denk dat ik dat kan.
Here we go!

Paniek

Ik was 14 jaar toen ik last kreeg van paniek. In de bus, in de winkel, voor de kassa.
Paniekaanvallen bleek achteraf maar toen het gebeurde dacht ik echt elke keer dat ik dood ging of een hartaanval kreeg.
Ik zat in mijn laatste jaar VMBO en school ging tsja.. niet echt goed. Ik had nergens geen zin in, was veel moe en vond het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Mijn school en mijn gezin vond mij vooral erg lui en dachten dat ik mijn leven aan het vergooien was. Als je dat vaak genoeg hoort ga je er vanzelf in geloven. De paniek bleef en werd groter en groter. Tot op het moment dat ik niet eens meer naar buiten durfde. Een bezoekje aan de huisarts, intake bij een psychologenpraktijk en een randje opname was het gevolg. Uiteindelijk hoefde ik niet opgenomen te worden maar ging ik wel intensief in therapie voor een angststoornis en een sluimerende depressie. Ik stopte met school (ik durfde niet meer te gaan) en mijn leven stond volledig stil. Als meisje van 15 is dat zo onwijs naar. Je bent puber, je wilt een vriendje, dronken worden voor het eerst, winkelen en naar de Mcdonalds met vriendinnen. Dit heb ik allemaal moeten missen.

Leven

De jaren na mijn 15e heb ik therapieën gevolgd, ben ik tegen 400 dichte deuren gelopen omdat ik geen vmbo-diploma had gehaald en geen school mij wilde hebben.  Met allerlei verschillende omwegen ben ik uiteindelijk op mijn 19e terecht gekomen op de opleiding SPW. Deze heb ik met veel plezier afgerond, eindelijk iets wat ik echt wilde en leuk vond! Gewerkt als kinderdagverblijf leidster, verzorgende in de thuiszorg en als nanny aan huis.
Ik kreeg een relatie, ging stappen en deed de dingen waarvan ik ze nooit had kunnen doen.

Toch bleef er altijd een onderlaag van onrust in mijn lijf. Ik was snel vermoeid, kon niet veel stress aan en heb altijd het gevoel gehad dat ik anders was dan andere. Omdat ik continue maar op zoek was naar iets maar ik niet wist wat, stortte ik mij in verschillende therapieën, projecten en was ik continue bezig om stabiel te worden.
Als je veel meemaakt op jonge leeftijd en je veel delen van je leven overslaat is het ergens best logisch dat je lichaam en brein hier een klap van hebben gehad. Maar iedere therapeut die ik gezien heb vertelde hetzelfde, je hebt dit zelf in de hand en je kan alles wat je wilt. Laat ik duidelijk zijn dat al deze therapeuten geweldig werk hebben gedaan. Ik heb heel veel geleerd over wie ik ben, accepteren van mijn gewicht, lijf en relatie tot eten.  Maar die onrust bleef.

Grenzen

In 2015 besloot ik een nieuwe studie te gaan doen. Ik woonde samen met Luc, we hadden een flatje gekocht en ik had de financiële vrijheid om te gaan studeren.
Ik begon met een brok aan enthousiasme aan de opleiding Personeel & Arbeid, ging stage lopen als Recruiter bij een uitzendbureau en was onwijs gelukkig. Het werk, de studie, mijn leven, ons huis. Alles zat mee, eindelijk…

Ondertussen zat ik in mijn laatste jaar van mijn studie en waren ze zo tevreden op mijn stageplek dat ik mocht blijven. Ik kreeg mijn eigen project en alles viel op zijn plek. Ik werkte 3 dagen, ging 2 dagen naar school en in het weekend rende ik van hot naar her om leuke dingen te doen. Financieel ging alles voor de wind en we leefden als god in Frankrijk.
Diep van binnen wist ik wel dat ik deze drukte en stress niet aan kon, maar eindelijk was ik ook zoals de rest. Een mooie baan, een goed salaris, het gevoel iets te betekenen, geslaagd te zijn in het leven. Niet meer het meisje met de rugzak maar de vrouw die door al haar doorzettingsvermogen daar gekomen is waar ze graag wilde.
Als mensen mij vroegen hoe gaat het met je? Ja goed, drukdrukdruk! Hier had ik zo naar verlangd om dit een keer te kunnen zeggen.

Tot eind juni. In de auto van mijn werk naar huis, BAM een dikke vette paniekaanval. Hartkloppingen, zweten, volledig verstijfd, droge mond en duizelig. Ik weet hoe ik hier mee moet omgaan dus meestal komt het niet eens zover.
Maar deze aanval kreeg ik niet weg gepraat in mijn hoofd. Met mijn ogen half dicht ben ik naar huis gereden en hield mijn mond dicht tegen Luc. Waarschijnlijk was het eenmalig printte ik in mijn hoofd. Helaas voor mij was dit niet het geval. De aanvallen volgde zich op, in de auto, in de supermarkt, op mijn werk, in bed. Ik sliep niet en mijn gedachtes stopten niet meer. Mijn hoofd ontplofte. 3 juli 2017 heb ik een enorme hyperventilatie aanval gehad waar ik bijna niet meer uitkwam. Dat was de druppel. Het ging niet goed met mij. Ik stopte met werken, ketste de baan af die ik aangeboden kreeg en ging mijn studie afmaken. Paar weekjes vakantie, wat sessies bij een psycholoog en weer door? Dacht ik..

Storm

Maandag 13 augustus 2018 is het wanneer ik dit typ. De 4 weken vakantie zijn wel voorbij maar de storm in mijn hoofd is nog lang niet gaan liggen. Eenmaal thuis kon ik maar niet tot rust komen, ik zat letterlijk huilend onder de douche omdat ik de hele dag in angst, paniek en somberheid zat. In plaats dat het beter werd, ging het slechter. In december 2017 was een hoogtepunt, ik kreeg zelfmoordgedachten.  Nee ik wilde niet dood, maar ik wilde dit leven niet. Ik heb zo hard gevochten, gestreden, op mijn tandvlees gelopen en letterlijk alles uit mezelf gehaald om te bereiken wat ik nu bereikt had. Weer flikkerde alles in elkaar. Ik kon het niet meer opbrengen om weer door deze vreselijke tijd te gaan.
Toen ik dit vertelde bij mijn huisarts gingen de alarmbellen af en besloten we samen dat het tijd was voor medicatie. Ik ben begonnen met Sertraline (antidepressiva) en uiteindelijk verhoogd naar 200 mg. Ik werd aangemeld bij een psychotherapeut, volgde therapie bij een bekende psycholoog totdat ik terecht kon bij mijn nieuwe praktijk.
Na een intake en een aantal sessies bij deze psychotherapeut kreeg ik de duidelijkheid waar ik al die jaren naar op zoek was. Ik was niet gek, anders of raar. Mijn klachten, somberheid, het leven wat altijd maar te zwaar voelde was te verklaren. Ik wil er niet te diep op ingaan omdat ik dit te persoonlijk vind. Maar waar het op neer komt is als de basis die in je jeugd wordt gelegd niet is zoals die moest zijn,  dan draag je dit voor altijd mee.

Ik heb opnieuw de diagnose depressief en angst/paniekstoornis gekregen. Naast deze psychische ziektes heb ik ook wat andere labels gekregen.

Vechtlust

Ik ben enorm blij met dit inzicht want dit is de onderste laag, de onrust, de somberheid, het niet te plaatsen gevoel.
Maar tegelijkertijd zie ik in dat dit pas het begin is. Mijn beerput is letterlijk opengetrokken.
Herinneringen van vroeger, verdriet wat ik nog nooit gevoeld heb en inzichten waar ik nog nooit bij heb gekund.
Ik ben moe, opgebrand, teleurgesteld, verdrietig en boos maar onder al deze gevoelens zit mijn vechtlust, ik voel hem steeds een beetje meer.

Maar het belangrijkste is dat ik gestopt ben met mij te schamen voor mijn psychische klachten. Waar ik het vroeger altijd verzweeg of het bagatelliseerde ben ik daar helemaal klaar mee. Bij mijn vorige baan heb ik weleens gehoord dat collega’s depressies en andere psychische ziektes ‘’welvaartsziekten vinden. Want we moeten toch wat te klagen hebben? Ongelooflijk… Alsof ik mijn hele verhaal wat ik hierboven geschreven heb uit mijn dikke duim zuig. Ik wens niemand maar dan niemand dit soort gevoelens toe. Echter blijkt wel uit allerlei onderzoeken dat psychische klachten een steeds grotere rol gaan spelen in de maatschappij. Verwarde mensen, 7 zelfmoorden per dag en meer als 1 miljoen mensen aan de antidepressiva.

Voor iedereen die dit leest en herkenning voelt weet dat je niet alleen bent. Je gevoelens mogen er zijn, je verdriet en boosheid mag er zijn. JIJ mag er zijn! Laat dingen niet op zijn beloop maar pak ze aan, neem je klachten serieus. Kies voor goede therapie, de juiste mensen om je heen. Neem afscheid van de mensen die je alleen maar energie kosten en ga kijken naar wat jij belangrijk vindt in jouw leven.  Het doet zeer en het duurt lang maar we doen het samen. Ik doorsta deze strijd ook en ik wil hem winnen. Want ik verdien het om gelukkig te zijn en jij ook!

Omdat ik de taboe wil doorbreken ben ik een Instagram account begonnen ( fijndatjeerbent ) over mijn strijd en de weg die ik afleg. Ik vertel open en realistisch over hoe de dingen voor mij zijn. Ik maak het niet mooier en ik poets het niet op. Maar met een vleugje humor en enthousiasme op mijn goede dagen, en tranen en frustratie op mijn slechte dagen.
Er schijnt weer heel af en toe een lichtje aan het einde van de tunnel.

 Ik wil Marloes bedanken om mijn verhaal te delen met jullie. Ik vind het doooodeng! Maar ik ben ook heel trots want dit is mijn doel. Weg met die taboe!

Het liefdevolle verhaal van Natasja

Mijn naam is Natasja (38), ik woon samen met Arjan en ben de mama van Bram.

In het dagelijks leven werk ik bij Uitzendbureau Zuidgeest als Recruiter/Communicatiemedewerkster en blog ik voor Come On Let’s Do This.

Het klinkt cliché – maar het moederschap is het mooiste dat me is overkomen. Ik geniet er elke dag van, en ben enorm dankbaar dat ik de moeder van de leukste mag zijn.
Mag zijn ja.
Het is ons namelijk niet bepaald aan komen waaien. Het was knokken, janken, 100 vallen, 100 keer opstaan. Maar uiteindelijk zijn wij gekozen om de ouders te mogen zijn van de liefste.

Kinderwens

In 2010 begon onze kinderwens  steeds sterker te worden.
Toen ik in 2011 nog steeds niet spontaan zwanger was, hebben we de beslissing genomen om het medische traject te starten.

Poging na poging mislukte.
9 behandelingen en 1.5 jaar later stonden we verdoofd buiten. De kansen waren op. De behandelingen waren onsuccesvol.
Onze wieg bleef leeg, en mijn buik ook.

Het gevoel dat toen door ons heen ging, omschrijft zich het beste als met 180 km per uur op een blinde muur afrijden.
Het leek me niet leuk om moeder te worden. Het ging veel verder dan dit : als klein meisje droomde ik al van een gezin.
En die droom was nu over, dacht ik.

Ik was kapot. Op. Echt letterlijk ziek van verdriet. Ik dacht tijdens de fertiliteitsbehandelingen dat ik letterlijk ziek zou worden van verdriet als het niet zou lukken.
Ik kon niet eens nadenken hoe ik dan verder zou kunnen. Het klinkt misschien dramatisch, maar dat was deze periode eigenlijk ook.

Lichtje aan het einde van de tunnel

Hoe raar het ook klinkt, het feit dat deze deur definitief dicht geslagen was, opende ook weer nieuwe deuren. De klap kwam wel, en wat waren we kapot. Maar ergens zag ik toch een klein lichtje aan het einde van een hele diepe donkere tunnel.

Hardop vroeg ik mezelf af : “Heb ik nou een zwangerschapswens of een moederwens?”
Deze vraag was makkelijk beantwoord. Na veel lezen, zoeken, praten, informeren en advies inwinnen, besloten we voor adoptie te gaan. Niet als ‘the next best thing’ maar als The Best Thing. We wilden immers dolgraag ouders worden en we twijfelden er geen seconde aan dat we minstens net zo veel van een kindje zouden kunnen houden, dat niet in mijn buik maar in ons hart is gegroeid.

Het adoptietraject is lang en intensief. Zo moesten we verplichte voorlichtingen volgen, medisch gekeurd worden.

We moesten gekeurd worden door de Raad van Kinderbescherming, alles om ervoor te zorgen dat de beste ouders voor het kindje worden gevonden.

Daarnaast is er op juridisch vlak veel wat geregeld moet worden.
Landkeuzes, keuzes voor bureaus, leeftijden. Wensen en grenzen. Alles moet duidelijk en weloverwogen worden besproken en besloten. In 2012 zijn wij gestart met de adoptieprocedure en in 2014 mochten we ons dan eindelijk inschrijven bij de adoptiestichting die ons zou gaan begeleiden naar een kindje uit Amerika, A New Way.

Onze wereld stond stil

15 maanden lang hebben we op de wachtlijst gestaan. In Amerika kiest de geboortemoeder (ik kies ervoor om het niet De Biologische moeder te noemen, dit klinkt in mijn oren als Dame die veel groenten eet, een Ik Kies Bewust button draagt en kinderen heeft) zelf de “nieuwe” ouders van haar kind uit.
Alles om ons heen ging door, en voor ons stond de wereld stil. Ik omschrijf deze periode zelf vaak als de Reservebank. Je kunt elk moment opgeroepen worden, maar het kan ook zomaar zijn dat er weer niets gebeurt. En dat was lang het geval. Tot we op donderdag 12 november 2015 een mailtje kregen van het adoptiebureau. We waren uitgekozen!

We konden ons geluk niet op. En het kindje zou over 3 weken al geboren worden! Hoe spannend.

De volgende dag kregen we de volgende verrassing te verwerken. Het kindje bleek geen 3 weken meer te kunnen wachten, de bevalling was begonnen.

Wellicht hebben sommige van jullie “onze” aflevering van Met Open Armen gekeken.
Waarin te zien was hoe Natasja Froger ons volgde in onze reis naar en eerste dagen met Bram. Het waren de mooiste en heftigste dagen uit ons leven. Wat waren (en zijn!) we trots en dankbaar dat we zijn uitgekozen.

De geboortefamilie

We waren onbeschrijfelijk blij, maar er was een grote Maar in ons gevoel.
Wat moet de geboortefamilie van dit kindje een ongelooflijk ondraaglijke lastige tijd hebben.
In het ziekenhuis hebben zij slingers voor ons opgehangen, cadeautjes en ballonnen voor ons achtergelaten. Mijn verse moederhart brak in 1000 stukken bij deze bitterzoete situatie.
Van te voren had ik niet gedacht dat dit zo’n impact zou hebben. Natuurlijk wordt je er op voorbereid.
Natuurlijk denk je erover na. Bespreek je dit met elkaar. Maar de band die je voelt met iemand die jouw moeder maakt, die het belang van haar kindje boven haar eigen belang stelt. Een oma, een opa, een tante, een oom, die bewust kiezen en achter deze keuze staan om een kindje over te dragen aan een andere vader en moeder – uit liefde om het een beter toekomst te kunnen geven. Dit was iets waar je je onmogelijk op kunt voorbereiden.

We hebben de dankbare kans gehad om al deze mensen persoonlijk te ontmoeten.
Daarna was voor ons de cirkel rond.

We konden met een gerust hart – dat overliep van liefde terug naar huis, want niet alleen hadden we dit kindje – ons kindje meteen in ons hart gesloten, ook hadden wij de lieve en dierbare mensen die ons ouders hadden gemaakt in ons hart gesloten.

Liefde

Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder.

We genieten nog steeds intens en het contact met Brams geboortefamilie is alleen maar sterker geworden.
We brengen elkaar op de hoogte bij elke mijlpaal en we vieren Amerikaanse feestdagen als 4th of July en Thanksgiving om Brams afkomst te vieren. Voor ons is dit belangrijk, om even stil te staan bij zijn Roots, de mensen en het land die ons zo dierbaar zijn. Met kerst sturen we elkaar kaartjes en cadeautjes. Miles Apart But Close At Heart, zo omschrijven wij het.

Het is Brams familie en dus ook onze familie. Zo is het en zo voelt het.

Zij hebben geen afstand gedaan, ze hebben hem overgedragen aan ons, uit liefde.

Ik kan me dan ook enorm opwinden over de vragen die je soms krijgt “Hoe kan ze hem zomaar weg doen”?

Geen enkele moeder doet haar kind weg. Het overdragen van je kind is een teken van onvoorwaardelijke liefde, die sterker is voor jouw kindje dan voor jezelf. Geloof me, dit is niet de gemakkelijkste weg. Allesbehalve.

Onze familie is niet uitgebreid met alleen een zoon, toen we ouders werden, maar ook met een mooie en warme geboorte familie. Onze “extended family” zoals we elkaar noemen.
We delen met hun een stukje, dat we met niemand anders ter wereld delen. Uit alle miljoenen mensen, hebben wij elkaar gevonden. En hoewel we in heel veel zaken ontzettend verschillen, hebben we 1 ding gemeen : onze onvoorwaardelijke liefde voor Bram.

Geboortemoeder

Op de kamer van Bram staat een foto van zijn geboortemoeder, met ons. Een liefdevolle en zelfs vrolijke foto.

Hij weet haar naam. Hij weet waar hij geboren is.

Mensen vragen vaak “Is het niet lastig of complex dat hij 2 type moeders heeft? Vind ik het niet moeilijk, moet ik hem niet delen dan? ”  Zij bemoeit zich op geen enkele manier met ons of de opvoeding.  Ze vinden dat we het fantastisch doen en kunnen zich geen betere moeder wensen. Zij noemen mij Zijn Echte Moeder.

Ik vergelijk het weleens met het feit als 2 kinderen hebben. Beiden zijn totaal verschillend, maar bij de komst van nummer 2 werd je niet minder moeder van kind nummer 1. Zo is het eigenlijk ook bij ons.

Zij is zijn geboortemoeder, dat zal ik nooit worden. Ik ben Brams’ Mama, dat zal zij nooit zijn of worden. We respecteren en waarderen elkaar. Naast elkaar. Niet in plaats van elkaar.

Natuurlijk zijn we verschillend, liggen onze werelden mijlenver uit elkaar, letterlijk en figuurlijk.

Ik hoop vooral dat Bram later zich niet afgestaan voelt. Maar overgedragen. Verder hoop ik dat hij zich nooit minder maar juist extra bijzonder zal voelen- in de wetenschap dat er heel veel mensen heel veel van hem en van elkaar houden. Dat we door het te bespreken en zo eerlijk mogelijk te zijn dat we een basis van vertrouwen en respect kunnen leggen waarop hij zijn toekomst kan bouwen.

De grootste les die wij hebben geleerd tijdens onze reis die adoptie heet, is dat je niet op elkaar hoeft te lijken om van elkaar te houden. Let love Rule!

Nothing but love voor Natasja, Arjan en hun mooie familie. Dit verhaal maakt hopelijk korte metten met het oordeel over adoptie. Zoveel respect voor jullie en respect voor Bram’s geboortefamilie. Wist je dat Natasja en Bram als sinds het begin van Lucky Leaf brandrep zijn? Natuurlijk vanwege hun geweldige foto’s, maar vooral vanwege hun inspirerende verhaal! Je kunt ze volgen op instagram via @bramspamblog.

Het bijzondere verhaal van Anniek

I’ve been high, I’ve been low. Aan de vooravond van een reis als ‘digital nomads’ met zelfgebouwde camper en een prachtige dochter, besef ik des te meer hoe bijzonder ons leven nu is. Twee zelfstandig ondernemers, werken waar je wilt en een prachtig tweejarig kletskousje dat ons leven verrijkt heeft. Dat had ik een jaar of drie geleden niet durven denken.

Kinderwens

Toen ik op 28-jarige leeftijd de pil in de prullenbak gooide, verwachtte ik al niet dat het gelijk raak zou zijn. Een half jaar later bleef mijn menstruatie nog steeds uit. Het begon te dagen dat zwanger worden zo wel wat lastig zou zijn.

De huisarts adviseerde me nog even te wachten. Maar na een maand of 11 was ik het zat. De eerste ‘oeh nu kan ik zwanger worden’ spanning was er wel af en had plaats gemaakt voor een sterke wens. We wilden graag ouders worden!

Even schakelen

Na het eerste bezoek aan het ziekenhuis werd direct duidelijk dat van natuurlijk zwanger worden weinig meer over bleef. Oef, dat was schakelen. De huiselijke intimiteit werd vervangen door hormoonspuiten, tientallen ziekenhuisafspraken en evenzoveel inwendige onderzoeken. Het moment van eisprong was exact te timen en ‘de daad’ werd een afspraak.

Omdat al snel bleek dat een eisprong uitbleef, werd besloten over te gaan op IUI (kunstmatige inseminatie). De groei van eicellen, de eisprong en het toevoegen van sperma was een compleet medisch proces geworden…

Wat hadden we graag, net als iedereen, ineens aangekondigd een kindje te verwachten. In plaats daarvan waren er véél ziekenhuisafspraken (door de controles zo’n drie keer per week), onzekerheid en teleurstelling. De vierde IUI-poging leek raak, maar draaide uit op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Het was heftig.

Oktober

Het werd oktober, we waren toen zo’n 2,5 jaar verder. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe ik die maand, en de tijd erna, doorgekomen ben.

Mijn opa, de vader van mijn vader, bleek ziek. Drie weken later overleed hij. Dezelfde maand nog overleed mijn oma, de moeder van mijn moeder. Naast natuurlijk het verlies voor mezelf, vond ik ook het verlies voor mijn ouders intens en aangrijpend.

Van mijn opa was ik de oudste kleindochter; wat had ik hem graag nog positief babynieuws kunnen vertellen.

Niks was echter minder waar, net voor zijn overlijden mislukte onze laatste IUI-poging. Die maand liep ook het contract bij mijn werkgever af.

Gekkigheid. Hoe één maand van je leven zo’n bizarre rollercoaster kan zijn.

Genoeg

Kort daarna hadden we een reis gepland. Een moment om op te laden voor onze volgende uitdaging: IVF.

Het werd een roadtrip door Zuid-Spanje waar we, ondanks het vooruitzicht bij terugkomst, meer dan volop van hebben genoten. En zo kwam het idee.

De afgelopen tijd had flink in het teken gestaan van alle ziekenhuisafspraken. Met IVF op de agenda zou dat niet anders gaan worden. We besloten het beste te gaan maken van de tijd. Iets positiefs te doen voor onszelf én ons als stel.

Want inmiddels waren we behoorlijk gesloopt. Eindeloos wachten; op ziekenhuisafspraken, behandelingen, groei van eicellen, op positief nieuws. Zo veel hoop en steeds weer die intense teleurstelling. Vrienden kregen kinderen, ik zag babynieuws niet meer als een oppepper maar als een vermindering van onze kans op zwangerschap. Als het bij hen lukte, zouden wij dan dat stel worden dat ongewenst kinderloos bleef?

Digital nomad avontuur

Het was voor ons beide een droom naar het buitenland te gaan, anders dan op vakantie. Dus koos ik voor zelfstandig ondernemerschap in plaats van een nieuwe vaste baan. Mijn man werkte al voor zichzelf, dat gaf ons dus vrijheid. Heel. Veel. Vrijheid. Niet alleen qua planning, maar ook qua locatie. We konden nu beide werken waar we wilden. Dat kon het koffietentje bij ons in de stad zijn, maar evengoed een hippe bar in een wereldstad.

En ineens hadden we een Airbnb-appartement gereserveerd. In Berlijn, voor een maand. Vrij spontaan, maar wat voelde het goed!

De trip zou plaatsvinden in het voorjaar, dan hadden we in ieder geval één IVF-behandeling gehad en ondertussen iets positiefs om naar uit te kijken.

Hormonen, hormonen, hormonen

De eerste ‘ronde’ voor IVF in het Maasstad Ziekenhuis had ik een magere ‘oogst’ van drie eicellen. Dat is het minimale aantal om door te gaan. We besloten de gok te nemen. Van de drie eicellen bleek er uiteindelijk één bevrucht en die werd teruggeplaatst. Waren de twee weken wachten tijdens de IUI-behandelingen al spannend, nu was het wachten helemaal killing.

Die eerste poging mislukte.

We besloten gelijk door te gaan voor de tweede poging. Ik kreeg (weer) meer hormonen, in de hoop dat er meer eicellen zouden groeien. Lange tijd leek het resultaat hetzelfde, maar op de dag van de punctie waren er toch 5 geschikte eicellen.

De punctie was die keer echt horror. Terwijl ik lag te kronkelen van de pijn in de verkoeverkamer, moest manlief het koffertje met mijn eicellen naar het laboratorium van het EMC brengen. Een van de meest vreemde momenten uit zijn leven.

Er bleek slechts één eicel bevrucht en gegroeid tot embryo. Een ‘superei’ zoals de vrouw zei die de terugplaatsing deed en waarvan ik echt de functienaam niet meer weet.

Op naar Berlijn

Inmiddels waren we dichtbij de datum van ons digital nomad avontuur naar Berlijn gekomen. De voorbereiding was een goede afleiding tijdens de wachtperiode. Die ging voorbij… De dag voor vertrek hadden we een afspraak in het ziekenhuis.

Ik bleek 5,5 week zwanger en we hoorden een hartje kloppen.

Nu ik dit zo schrijf, springen de tranen weer in mijn ogen. Mijn dankbaarheid is niet in woorden uit te drukken. Dankbaar dat ik mama mag zijn met alle uitdagingen die daar weer bij horen. Dankbaar voor mijn partner met wie ik dit allemaal samen heb gedaan en doorstaan. En dankbaar dat ik ondernemer kan zijn, want de vrijheid die daarbij hoort heeft ons leven veranderd.

Nog vaak denk ik terug aan de vrouw in het EMC die ons moppie ‘superei’ noemde. Ze moest eens weten!

Ons avontuur in Berlijn beviel zo goed dat we daarna een maand vanaf Fuerteventura werkten. Ik was toen 17 weken zwanger. Na de komst van ons meisje maakten we nog drie keer een reis op dezelfde manier. Deze zomer hopen we met een zelfgebouwde camper richting Zuid-Europa te rijden tijdens een nieuw digital nomad avontuur. Daarover, en over design voor kids, blog ik op www.minimixtape.nl. Ook maak ik regelmatig een toffe printable. Je kunt me volgen op Instagram @minimixtape_printables en Facebook @minimixtape.

Het succesverhaal van Christa

Vandaag delen we het verhaal van Christa. Zij is 28 jaar, heeft twee kinderen en lang ontkend dat het slecht met haar ging. Totdat het ook echt mis ging. Inmiddels gaat het een stuk beter en wil ze haar verhaal graag met ons delen. 

Dit verhaal begint ergens. Ergens in het donkerste plekje van mijn binnenste.
Ik ben Christa, 28 jaar.
Op mijn 16e kreeg ik ‘verkering’ met Rik. Mijn eerste échte liefde. We trouwden en werden op 26 september 2012 voor het eerst papa en mama : Ryan, onze kleine koning, was geboren. Ruim 3 jaar later werden we weer papa en mama. Dit keer van een meisje : Chiara. Ik had een miljonairsgezin, zoals ze dat noemen. Niets kon mijn geluk in de weg staan… toch?

Je kent het wel. Dat idyllische beeld van trouwen, kindjes krijgen, huis kopen etc.
Dat alles verpakt met een strik er om heen moet alles zo leuk maken.
Vanaf het moment dat ik uit huis ging, realiseerde ik mij dat het écht niet allemaal zo leuk was als dat de verhalen zich voor deden.
Een huwelijk is eerder een oorlogsveld dan een stil park. Keihard vechten met en voor elkaar.

Zo ook het mama worden. Zwanger zijn, mama worden, een baby krijgen. Het zou zo mooi en fantastisch moeten zijn. Althans, dat doet iedereen voor..
Niets bleek minder waar. Na de geboorte van Ryan kwam ik al een beetje met mijzelf in de knoop. Ik kon ineens niet meer alleen Christa zijn, maar ik moest er nu ook voor Ryan zijn. Een moeilijke, worstelende periode volgde en , achteraf, denk ik dat ik mijzelf toen meer de tijd had moeten geven om te ontdekken waar ik precies naar toe wilde en waarom ik tegen bepaalde dingen aanliep.
Ik ging naar de psycholoog, volgde 5 sessies en het was weer ‘goed’.

Ryan was 2. We gingen verhuizen naar een nieuwe plaats, Rik kreeg een nieuwe baan en we zouden helemaal overnieuw beginnen.
De eerste maanden als vrouw van een militair met een klein kind waren zwaar. Ik stond er helemaal alleen voor en ik kon heb meer gehuild dan gelachen. Ryan moest zo wennen dat hij volledig tegen mij in ging, alleen maar kon huilen en zijn papa ontzettend miste.
Toen ik ook nog sneller zwanger bleek dan ‘gepland’, (zo zie je maar, niets is te plannen) ging het geestelijk gezien alleen maar minder met me.
Dit zeg ik nu, maar toen dacht ik er wel anders over.

Ik haatte het zwanger zijn, ook al deed ik naar de buitenwereld overkomen dat ik het weer geweldig vond. Ik wilde dat die baby zo snel mogelijk kwam en daardoor maakte ik het mijzelf des te moeilijker. Ik was zo gefocust op dit kleine meisje, dat ik de 40 weken wel weg kon kijken. De tijd ging zo langzaam. Onderzoekjes hier, twijfels daar en langzaam aan veranderde ik in een grijze, instabiele muis.
Na 37 weken zwangerschap was ze er dan eindelijk!

De tijd verstreek en na mijn zwangerschapsverlof kon ik aan de slag bij mijn nieuwe baan! Yes, 3 dagen werken, Rik is ook een dag vrij en de kindjes hoeven geen 5 dagen meer naar de opvang. Niets kon mijn geluk nog in de weg staan. Ik kon tenminste weer aan het werk en alles was perfect… little did I know..

Het moment waarop ik naar mijzelf kon toegeven dat het niet goed met mij ging, weet ik nog goed.

Chiara was inmiddels 1,5. Het was maart 2017. Het ging niet goed met me. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken. Ik sliep al maanden enorm slecht, bleef vermoeid, was alleen maar down en kon geen enkel positief puntje meer zien. Huilen deed ik met regelmaat, mijn bed kwam ik het liefste niet meer uit en mijn kinderen waren een sta-in-de-weg geworden. Tijd voor actie dus.

Na een extra lange afspraak bij de huisarts was de conclusie : depressief.
Ik moest een traject in gaan om met iemand te gaan praten, maar daar moest ik dan wel zelf achter staan.

Dit kwam zo hard bij mij binnen, dat ik eerst volledig in de ontkenning schoot.
Dit heeft een week geduurd.
Ontkenning werd acceptatie en de wil om te vechten tegen iets wat ik zo verafschuw.
(Depressies komen bij mij in de familie voor en ik heb er niet de ‘beste’ ervaringen mee).

Ook vanuit de omgeving werd er verschillend gereageerd.
Onbegrip of juist heel veel begrip.
Voor mij startte een traject, waar ik nu, een jaar later, enorm dankbaar voor ben.

Ik ben stop gezet door mijn eigen lichaam, omdat ik niet door kon gaan met de dingen zoals ik ze deed.
Ik deed dingen, waar ik totaal niet happy van werd. Die deed ik omdat anderen ze wilde, maar eigenlijk deed ik ze tegen mijn eigen wil in. Ik voelde me niet goed in de situatie waar ik in zat.
Dankzij mijn psycholoog kwam ik er achter dat ik op de overlevingsstand stond. Ik had mijzelf zover over mijn eigen grens getrokken, dat ik alleen nog maar kon overleven om overeind te blijven.
Echter kwamen de eerste signalen opzetten waaruit bleek dat ik moest gaan stoppen.
Slecht slapen, vermoeid zijn, maar doorgaan met dingen die ik niet leuk vond, you name it, ik liep wel en ik deed het wel.

Mijn lichaam begon stop te roepen. Dit kon zo niet doorgaan.
Ik zag geen positiviteit meer. Alles was donker en niets kon mij opvrolijken.

Ik vond ‘gelijkgestemden’. Waaronder Marloes en een van mijn beste vriendinnen.
In sommige situaties kon ik even spuien, omdat zij mij WEL begrepen en mijn omgeving niet.

Sommigen gaven dingen rondom mij de schuld. Ook zij begrepen het niet, want ik heb het ZELF zover laten komen. Het overkomt je, dit krijg je niet aangepraat. Het is geen besmettelijke ziekte. Het gaat erom : hoe ver laat je het gaan?

Ik ben door diepe, diepe dalen gegaan sinds ik in therapie ben gegaan.
Waanzinnig veel gehuild, geschreeuwd en waren dagen waarop ik dacht dat ik er NOOIT meer uit zou komen. Dagen waarop ik dacht dat ik beter huis en haard kon verlaten om zo mijn gezin meer rust te geven. Ik heb nooit aan zelfmoord gedacht, maar ik dacht wel dat het beter zou zijn om mijn gezin even met rust te laten.
Ik kende alleen maar slechte dagen, maar langzamerhand veranderde steeds meer slechte in goede dagen.

Ik leerde de slechte dagen maar ‘te laten gebeuren’, ik leerde het los te laten, mij over te geven en te denken : morgen begin ik weer opnieuw.

Langzaam, heel langzaam, kon ik de goede dagen benoemen. Zag ik waar ik het allemaal voor deed. Langzaam maar zeker zag ik in dat ik ook daadwerkelijk aan mijzelf moest gaan werken. Ik besloot te gaan sporten en gezonder te gaan eten.
Door het afvallen én het sporten kreeg ik meer energie en meer levenslust.

Uiteindelijk besloot ik, eind 2017, om mij in te schrijven voor een challenge van Mooier Leven om te zien wat ik nu eigenlijk wil, waar ik écht happy van zou worden.

De challenge was na 10 dagen klaar en de eerste babystapjes waren gezet. Ik besloot mij in te schrijven voor haar programma om mijn droom te gaan ontdekken, te volgen en te zien waar het schip zou stranden.

Dit was de beste keuze die ik gemaakt heb. Ik leerde mijzelf kennen, zoals ik mijzelf nog niet kende. Ik leerde nieuwe mensen kennen en er stroomde steeds meer positiviteit door mijn aderen. Toen was dat moment daar : de start van mijn eigen bedrijf. Sneller dan bedacht, maar zo ontzettend welkom!

Inmiddels ben ik ruim een jaar verder, sta ik aan het begin van mijn startende onderneming, heb ik weer energie, kan ik de dingen weer positief zien en kan ik punten benoemen waar ik dankbaar voor ben.

Deze periode heb ik nodig gehad, want ik heb nu zoveel rust in mij. Ik ben mijn hart en mijn gevoel gaan volgen. Natuurlijk heb ik ook nog dagen dat het echt even niet goed gaat. Dat ik liever in een hoekje kruip met mijn dekentje en niemand wil zien.
Die dagen laat ik nog steeds ‘gebeuren’, maar dan weet ik : morgen kan alles weer anders zijn.

Dat Marloes deze Tribe is begonnen, geeft mij extra moed. Moed om te vertellen wat er gebeurd is en dat je het ook kunt zien als een leerzame les voor jezelf.
Natuurlijk denkt niet iedereen er zo over, maar voor mijn verhaal geldt dit wel.

Life is good, dat zie ik nu! Ik ga keihard aan mijn bedrijf werken. Ik wil weer een stabiele factor zijn. Een stabiel thuisfront. Ik wil er kunnen zijn voor mijn zoon, die iets meer aandacht nodig heeft. Het kan nu, omdat ik mijn hart ben gaan volgen!

Dank je wel Christa voor het delen van je inspirerende verhaal. Je bent echt een kanjer en vele van ons kunnen een voorbeeld aan je nemen!

Het inspirerende verhaal van Marloes – oprichtster Lucky Leaf

inspirerend verhaal marloes

Wanneer je vrouwen oproept om hun verhalen te delen als inspiratie motivatie voor andere vrouwen, dan kun je zelf natuurlijk niet achter blijven. Ik ben al regelmatig open geweest over mijn verhaal, maar heb het eigenlijk zelf nog nooit volledig opgeschreven. Echter helpt het delen van mijn verhaal wellicht niet alleen anderen, maar ook mezelf.

Dit jaar word ik 38 en als ik bedenk dat ik eigenlijk al mijn hele volwassen leven niet gelukkig was (!), dan vind ik dat nog steeds erg heftig. Maar als ik dan bedenk hoelang ik nog heb om wél gelukkig te leven, dan zakt dat gevoel snel weg.

Een moeilijk leven?

Al mijn hele leven wil ik heel graag ergens bij horen. Iedereen wil dat natuurlijk wel een beetje maar ik heb dat altijd wat extremer gehad. Die extreme onzekerheid is ontstaan door een aantal heftige gebeurtenissen tijdens mijn pubertijd/studeertijd. En de keuzes die ik daarna maakte in vriendschappen. Ik zocht niet de beste mensen voor mij uit zeg maar. Gelukkig is dat nu wel wat anders, al word ik nog met enige regelmaat teleurgesteld. Ik ben het type all in zeg maar! Ik kijk de kat uit de boom, maar vind ik je leuk dan ga ik voor je door het vuur. En ja, dan word je wel eens teleurgesteld. Tegenwoordig kan ik mezelf dan wel in de spiegel aankijken en weten dat ik, hoewel ik niet perfect ben en ook fouten maak, wel altijd alles geef in een vriendschap. En dat het blijkbaar niet meant to be was. Maar daar heb ik jaren over gedaan om tot dit punt te komen.

Tot aan de geboorte van Guusje dacht ik dat ik het leven moeilijk vond omdat wij (Patrick en ik) nogal veel pech hadden en heftige dingen samen meemaakten. Tja dan word het leven moeilijk en niet leuk toch? Maar eigenlijk was ik al jaren depressief. Of had in ieder geval depressieve periodes. Deze zijn waarschijnlijk gestart toen ik studeerde. Achteraf gezien is het allemaal heel erg duidelijk, maar toentertijd dacht ik dat ik gewoon niet lekker in mijn vel zat. Ik ondernam wel altijd actie en ging dan weer in therapie of volgde een Mindfullness training, ging op Innerlijke ontdekkingsreis naar Spanje, enzovoort. En dan ging het weer even goed tot het weer mis ging. Maar nooit werd de diagnose depressie gesteld.

Het ging mis.. goed mis

Had ik het maar eerder geweten. Dan was het allemaal anders gegaan. Als…. Tja… Gelukkig kijk ik er niet meer zo naar want dat is geen leven. Ik zie nu in dat alles gebeurt met een reden.

Maar goed. Het ging dus mis en goed ook! Tijdens de zwangerschap van Guusje voelde ik me al niet goed en ik ben toen al in gesprek gegaan met een hulpverlener, maar daar kwam niks uit. Achteraf gezien was ik toen al aan het overleven en kon en wilde ik me onbewust niet al overgeven aan de depressie. Ik had tenslotte een kindje in mijn buik. Guusje werd geboren na een heftig en voor mij traumatische bevalling. Dat ik veel huilde in de eerste week werd vooral toegeschreven aan de bevalling, maar al snel werd het duidelijk dat er meer aan de hand was. Ik wilde en kon niet aan het werk. Maar door een geluk bij een ongeluk (achteraf gezien) raakte ik mijn baan kwijt en ging ik al snel de ziektewet in bij het UWV. Wat volgde was een tijd van zorgen voor Guusje, naar therapie gaan en…. tja op de bank liggen. Iets mooiers kan ik er niet van maken. Ik heb gelukkig wel altijd voor Guusje kunnen zorgen maar dat was het dan ook wel. Guusje ging vanaf 3 maanden oud twee dagen per week naar Opa’s en Oma’s. Dat waren de dagen dat ik naar therapie kon. Of met mijn beste vriendin op pad. Veel mensen liet ik niet toe in die periode. Zij was naast Patrick een van de weinige contacten met de buitenwereld.

Ik was al snel met therapie gestart, maar kwam er naar een paar maanden achter dat deze praattherapie (zo noem ik het maar) niet wat voor mij was. Ik had echt iemand nodig die met mij meedacht, die me opdrachten gaf of mij vertelde hoe ik dingen anders kon doen. Vanaf dat moment ben ik gestart met cognitieve therapie gecombineerd met EMDR therapie (ivm gebeurtenissen uit het verleden). Dat gecombineerd met antidepressiva zorgde ervoor dat ik na 8 maanden langzaam uit het dal kon stappen. Acht maanden lang had ik geen licht aan het einde van de tunnel gezien! En ineens was het daar! Weliswaar heel ver weg, maar hij was er ineens. Al die maanden wist ik wel dat ik van Guusje hield, maar ineens voelde ik het ook. Dat moment staat me nog goed bij. Dat was zo’n mooi moment. En toen mijn man opmerkte dat ik mee zong met de radio wist ik zeker dat ik op de goede weg zat!

Herstellen is keihard werken

Vanaf dat moment ben ik keihard gaan werken aan mijn herstel. Elke dag even naar buiten, regelmatig sporten. Ik was  naailes gaan volgen dus ik zat thuis vaak achter de naaimachine. En om langzaam weer te wennen aan werken buitenshuis ging ik aan de slag in het atelier van Mode met een Missie. Een soort van dagbesteding met als doel weer terug te keren in de maatschappij. Het idee om voor mezelf te beginnen met handgemaakte kinderkleding was er al, maar wilde dat pas gaan doen als ik mezelf goed genoeg had ontwikkeld. Sowieso had ik nog een lange weg te gaan voordat ik echt aan het werk kon, maar dit had ik wel als doel gesteld. Guusje ontwikkelde zich ondertussen heel snel en terwijl ik soms nog wel eens twijfelde of ik haar niet tekort had gedaan, liet zij mij zien dat dit niet zo was. Zo’n heerlijk vrolijk en tevreden kind.

Van alle dagen donker ging ik naar af en toe een mooie dag. En van af en toe een mooie dag ging ik naar twee mooie dagen. Het was moeilijk en zwaar en vaak dacht ik dat ik nooit meer zou kunnen genieten van het leven, maar het werd beter en beter. Na 1,5 jaar therapie en een half jaar Mode met een Missie kreeg ik de mogelijkheid om bij lieve Miranda van Xooz stage te lopen. Ik had haar leren kennen via Instagram. Guusje was een poosje brandrep voor haar shop, maar al snel werd ze een dierbare vriendin.

Bij haar stage lopen was zo ontzettend gaaf. Niet alleen was het superleuk om samen tijd door te brengen, maar ik heb vooral ontzettend veel bij haar geleerd. En al snel was ik vastberaden om voor mezelf te beginnen. De tijd die volgde was vooral gericht om mijn eigen herstel, de zorg voor Guusje en de start van mijn bedrijf. En hoewel ik nog steeds aan het struggelen was kon ik langzaam steeds meer genieten. Leuke dingen doen met mijn gezin, op pad met vriendinnen en werken aan mijn droom. En op 27 juli 2017 was het dan zover! De allereerste collectie van Lucky Leaf ging online! Ik was en ben nog steeds ontzettend trots dat ik mijn droom ben gevolgd, want achter de naaimachine ben ik gelukkig!

De juiste spiegel

De webshop was een feit maar na twee jaar was ik nog steeds down. Nou ja niet down, maar stabiel. Dat was het woord wat mijn vriendin en ik tegen elkaar zeiden als het wel oke ging. Niet goed maar ook niet slecht. En trust me, na zoveel slechte jaren was stabiel zo ontzettend welkom! Alleen op een gegeven moment was stabiel ook voor mij niet voldoende. Ik wilde nou wel eens gelukkig zijn! Ik was nog steeds in therapie, maar had de behoefte aan meer. Inmiddels was ik Mabel en Crystal van The New Business Women op het spoor gekomen en enorm geïnspireerd door hun missie.  Toen ik me kon aanmelden voor het Live Your Purpose Event wist ik dat ik dat MOEST doen!! November 2017 was het event en wat een geweldige dagen heb ik gehad! Twee geweldige dagen met 180 andere vrouwen waarmee ik zo verbonden was. Waar ik me thuis voelde, geaccepteerd voelde. Ik ging niet alleen vol energie naar huis maar ook met een deelname aan de The New Business Women Academy, want die had ik gewonnen! Hoe gaaf is dat! Een deelname winnen omdat zij, aan de hand van een Instagram post, het mij het meest gunde! Omdat ik de aangewezen persoon was. IK! Ik, die me nooit gezien voelde. Ik die me nooit genoeg voelde. IK!

In de afgelopen 6 maanden heb ik me ondergedompeld in de wereld van het mooie programma van The New Business Women en ik kan oprecht zeggen dat het mijn leven heeft veranderd! Natuurlijk heb ik dat helemaal zelf gedaan, maar dit was de stap die ik nodig had. Maar ook een wereld die ik nodig heb. Een wereld waarin iedereen gelijk is, we elkaar allemaal steunen, we elkaar zien, we samen lachen en samen huilen. Een wereld waarin we elkaars positieve kanten zien en ook benoemen. Een warm bad! Ik had al zulke mooie vriendschappen mogen ervaren in de paar lieve beste vriendinnen die ik had. Nu word ik omringd door mooie, sterke en lieve vrouwen en wij steunen elkaar in het bereiken van onze dromen. Want dromen dat doen we! Ik dacht altijd heel klein, wist nooit zo goed wat ik wilde en vooral wat ik kon. En nu droom ik groots!

Dream big!

Lucky Leaf Kinderkleding label is pas het begin. Ik werk keihard om hiervan een overweldigend succes te maken en you know what! Dat gaat lukken ook! Want ik heb een doel, een droom, een missie. En die missie is om de wereld een stukje mooier te maken. Mensen te laten zien hoe mooi het allemaal kan zijn. Dat geluk in jezelf zit. Dat het leven te kort is om niet groots te dromen, niet te doen wat je zo graag wilt. Lucky Leaf zal straks de mogelijkheid gaan bieden aan vrouwen om via creativiteit weer terug te kunnen keren in de maatschappij na een depressie of burnout. Een combinatie van creatief bezig zijn en coaching. Dit is pas het begin.

Afgelopen dagen heb ik mogen helpen op het Live Your Purpose Event. Het event waar het vuurtje in mij weer aangewakkerd werd. Het was magisch mooi om dit samen met mijn vriendinnen te mogen meemaken. Het mooiste besef was dat ik in een half jaar tijd zo gegroeid ben. En alleen maar omdat iemand mij een spiegel voor hield en mij liet inzien dat ik er toe doe en welke krachten ik allemaal heb. Dat ik van mezelf kan houden en dat nu ook doe. En dat is wat ik wil betekenen met de Lucky Leaf Tribe! Be inspired en Inspire!

Ik heb nog een weg te gaan. Ik laat de demons soms nog teveel spreken, maar ik weet nu dat ik dat aankan. En ik kom er wel! En blijven leren dat zal ik mijn hele leven. Ik kijk er naar uit!

Voel je je aangesproken door mijn verhaal, is het herkenbaar en wil je dat delen. Of wil je gewoon even je hart luchten. Voel je vrij om mij ten alle tijden een berichtje te sturen.

Bedankt voor het lezen!

(bron foto: mamasophakken)