Change of plans!

De afgelopen maanden ben ik samen met Ivanka druk bezig geweest om Stichting Creatief Herstel op te starten, en onze eerste benefietmarkt te organiseren. De moeiteloosheid waar dit mee ging maakte dat ik steeds meer ging twijfelen over Lucky Leaf, en of de weg die ik bewandelde wel de juiste was. Zo goed als het voelt met de Stichting, zo moeilijk voelt het met Lucky Leaf. Het strijden voor zichtbaarheid, veel shops die voor een appel en een ei hun kleding aanbieden, maar vooral ook de strijd om mee te kunnen doen aan de mode. Het voelt alsof wat ik doe nooit genoeg is. En waar ik veel succes behaal met het inspireren van jullie, er kunnen zijn voor andere vrouwen en jullie het gevoel geven dat jullie er mogen zijn, blijft de verkoop van de kleding lastig. En ik ben er klaar mee! Om te voldoen aan alle eisen! Mijn product is GEWELDIG, maar is niet voor iedereen. En ik wil al mijn werkdagen die ik daarvoor gebruik liever gebruiken voor datgene waar ik echt energie van krijg!

Een moeilijke beslissing

Tegen deze beslissing heb ik lang aan gehikt! Heb lang het gevoel gehad dat ik iets te bewijzen had. Naar mezelf, naar alle volgers maar ook naar mensen uit mijn verleden. Fuck that! Dat hoeft helemaal niet!! Ik STOP met Lucky Leaf in deze vorm! Lucky Leaf gaat zijn waar het heel goed in is! En dat is een inspiratiebron en een verbindingsplek. Een plek waar waar JIJ mag zijn wie je bent en waar je leert dat je niet alleen bent. Ik bracht al mijn tijd door achter de naaimachine en die tijd ga ik nu gebruiken om mijn instagram en website anders te gaan gebruiken. Wat ik nog maak zullen alleen sweaters zijn en in kleine oplage. Hoe ik mijn website ga inrichten ben ik nog niet helemaal over uit, maar er blijft een plekje over om die sweaters te verkopen zodat mijn creatieve uitlaatklep blijft, en jullie mijn teksten en inspiratie de wereld in kunnen blijven brengen. Maar vooral wil ik me gaan richten op mezelf verder ontwikkelen op wat ik te bieden heb op het gebied van support, inspiratie en verbinding! Ik wil een platform zijn voor vrouwen die ik wil inspireren en laten zien dat ook al vind je het leven moeilijk je toch nog kan genieten! Dat zal mijn startpunt zijn en wie weet wat er dan meer ontstaat uit het prachtige Lucky Leaf.

Stichting Creatief Herstel

En laten we onze prachtige Stichting niet vergeten! Een jaar geleden ontmoette ik Ivanka voor het eerst en kijk eens wat wij samen in die paar maanden tijd hebben neergezet. Een eerste traject is vol! Voor de 2e komen de aanmeldingen ook al binnen en dat maakt dat ik eindelijk vrede heb met Lucky Leaf in een andere vorm. Want wij samen kunnen de hele wereld aan! Zowel privé als zakelijk. Onze stichting gaat heel Nederland veroveren! 

Vanaf nu gaat er veel kleding in de SALE. Ik ruim alles op wat straks niet meer verkocht gaat worden in de shop. Dus sla je slag hier! En daarna zal de shop even dicht gaan zodat ik mijn website kan omtoveren naar een new and improved Lucky Leaf.

Bedankt!

Tot slot wil ik jullie lieve volgers bedanken en vooral mijn vaste klanten want zonder jullie had ik deze twee jaar niet gered. De afgelopen twee jaar hebben in het teken gestaan van herstel. Ik heb misschien niet de omzet gedraaid die ik hoopte maar zonder Lucky Leaf was ik niet de vrouw geworden die ik vandaag ben. Alles gebeurt met een reden en dankzij Lucky Leaf is er Stichting Creatief Herstel en daar ben ik retetrots op. 

Liefs Marloes

CHECK HIER DE SALE

MEER INFO OVER STICHTING CREATIEF HERSTEL

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Welkom gastblogger Soraya

Hi lieve Lucky Leaf fans!

Met plezier stel ik mij aan jullie voor: ik ben Soraya Hooi, 45 jaar, getrouwd met Darrel en moeder van vier. Anders dan in de meeste gezinnen met vier kinderen, zijn onze oudste drie kinderen volwassen en is onze jongste sinds kort een tiener. Waar de jongste dochter komend schooljaar het eerste voorlopige schooladvies voor de middelbare school zal krijgen, daar gaat de jongste van onze zoons komend jaar trouwen. Er Is dus best een groot leeftijdsverschil en verschil in levensfasen. Met de tiende verjaardag van onze jongste, hebben wij de fase van de kleine kinderen afgesloten. Net als jongere kinderen brengen oudere kinderen, ja ook volwassen kinderen, natuurlijk vreugde en een lach op je gezicht, maar zeker ook zorgen en laten ze je af en toe kritisch kijken naar jezelf.

Continue Reading →

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

De reis van Debbie naar moederschap

 

Mijn reis naar het moederschap

Het is altijd mijn droom geweest om jong moeder te worden, toch heb ik ergens diep in mijn hart altijd geweten dat dit moeilijk zou gaan en mijn gezin anders zou worden dan standaard…

Toen ik 23 was voelde ik dat het tijd was om de pil weg te doen, mijn partner moest nog wel aan het idee wennen, maar gelukkig stemde hij wel in. Toen ik na een maand of 8 nog steeds niet zwanger was begon ik me toch al een klein beetje zorgen te maken. Ik besloot mijn cyclus wat beter in de gaten te houden en begon met temperaturen. Deze cijfers nam ik vier maanden later mee naar de huisarts en die verwees ons door naar het ziekenhuis.

Endometriose

Daar begonnen de standaard onderzoeken, het bleek dat ik endometriose had en dat bij manlief de kwaliteit van zijn zwemmers niet top was. Deze combi zorgde ervoor dat het op de natuurlijke manier nog niet was gelukt. Een klein beetje hulp zou genoeg zijn en daarom begonnen we met 3x IUI, maar helaas zonder resultaat. Ik had sterk het gevoel dat we meer hulp nodig hadden en de arts was dit met mij eens, met ICSI zouden we meer kans hebben. En zo begon het circus van echo’s, hormonen en puncties. Het was een mega zware tijd, door de hormonen was ik mezelf totaal kwijt. Ik spoot soms wel drie keer per dag, ons hele leven stond in het teken van onze kinderwens. In totaal hebben we 3 ICSI pogingen gedaan, 2 in Nederland en uiteindelijk ook nog 1 in België, maar helaas aan het einde van de rit stonden we nog steeds met lege handen.

Geleefd door onze eigen wens

Dit hele gebeuren heeft ongeveer 7 jaar geduurd, die tijd is op één of andere manier aan ons voorbij gevlogen, we zijn geleefd door onze eigen wens. Alles om ons heen vergaten we. We leefden in onze eigen bubbel en toen die bubbel opeens brak was onze toekomst zo onzeker. Want hoe ga je verder als je grootste wens een wens lijkt te blijven? Als je in je hart al zolang een moeder bent, maar er niemand mama tegen je zegt?

Pleeggezin

Het was eigenlijk de bedoeling dat we eerst wat rust zouden nemen, maar ik was in mijn hoofd al zoveel verder. Ik wilde door. ik wilde moeder worden! zo snel mogelijk, want ik was er zo ontzettend klaar voor. Via via hoorde we van een crisispleeggezin uit de buurt. Er was daar een meisje van bijna 1 dat een gezin zocht. Die woorden waren voor mij genoeg. Ik wist dat dit kindje bij ons moest komen. Ik trok de stoute schoenen aan en besloot het gezin te bellen en zo ging het balletje rollen.

Heel veel gesprekken volgden, zware diepe gesprekken. Vooral over wat er allemaal mis kon gaan. Het leek wel of ze ons bang wilde maken met alle spookverhalen over pleegzorg. Gelukkig lukte het ons om hier doorheen te prikken en vooral alle mooie kanten te blijven zien. Natuurlijk wisten wij heel goed dat het heftig zou worden, maar hoe kan je je dat echt voorstellen als je het nog nooit hebt meegemaakt? We besloten er voor te gaan en we werden goed bevonden om pleegouders te worden. Niet lang daarna hadden we de eerste ontmoeting met onze pleegdochter.

Ineens een gezin

Wat een bijzonder moment was dat, een klein meisje met mini krulletjes en zwarte iets wat bange kraaloogjes keek ons nieuwsgierig aan. Dit kleine meisje zou bij ons komen wonen! Het wentraject duurde lang, we zagen elkaar steeds iets vaker en iets langer en toen ook het logeren goed ging, mocht ze blijven. Met één heel klein tasje met wat oude spulletjes werd ze gebracht. De dag waar wij zo naar uit hadden gekeken was eindelijk daar, we waren een gezin!

En toch viel het tegen. Ik had er zo ontzettend naar uitgekeken, dacht er zo klaar voor te zijn. Maar toen ze er was sloeg ik dicht. Ik hing een week lang kotsend boven de wc pot, gewoonweg uit ellende. Ik kon het niet, ik voelde het niet, ik wilde het niet. In het kamertje dat ooit gereserveerd was voor een kindje van ons samen, lag nu een kindje dat niet van ons was. Het voelde niet vertrouwd, ook al had ik dat zo ontzettend gehoopt. En daar waar mijn man al die tijd voorzichtig was geweest stond hij nu daar als een echte vader. Hij gaf haar direct alle liefde die hij in zich had en liet mij zien hoe het moest. Ze had ons nodig, ze verdiende liefde, ze was al zoveel tekort gekomen, we hadden nog zoveel in te halen. Langzaamaan begon ik te voelen dat het goed was. Ze kreeg vertrouwen in mij en ik kreeg vertrouwen in mezelf. Ik mocht me moeder voelen en niet lang daarna gaf zij mij de prachtige naam “mama”.

Pittig maar waardevol

De eerste jaren waren best pittig, want ondanks dat ze echt nog klein was toen ze kwam had ze in die korte periode van ellende al een behoorlijke rugzak gevuld. Een rugzak te groot voor zo een klein meisje. Ze had driftbuien, raakte in paniek als ze moest drinken en huilde veel. Het was voor ons best pittig om een goede balans als gezin te vinden, maar het lukte en we besloten nogmaals voor een pleegkindje te gaan. Toen bleek dat de biologische moeder in verwachting was en ook voor dit kindje niet zou kunnen zorgen, voelde het voor ons als vanzelfsprekend om ook dit kindje een thuis te geven.

De maanden naar ons tweede pleegkindje waren spannend en moeilijk. Er zijn zoveel instanties betrokken bij zo een situatie dat het best wel eens onzeker is. Tot op de dag dat ze geboren werd was het nog niet 100% zeker of ze echt bij ons zou komen. Toch was de babykamer klaar en hadden we alles in huis. In de zomer van 2015 werd ze geboren, drie dagen later namen wij in het ziekenhuis de verzorging over van de biologische moeder. Dit keer was ik gewend aan het pleegouderschap en wist ik beter wat me te wachten stond. Ik genoot van de baby. Het was zo bijzonder om te mogen zorgen voor zo een klein en kwetsbaar mensje. Ze deed het, ondanks de zware zwangerschap, waanzinnig goed. En toen ze na vijf dagen onderzoeken echt helemaal gezond bleek te zijn, mocht ze met ons mee naar huis. Die dag vergeet ik echt nooit meer. Daar loop je dan met je maxicosi het ziekenhuis uit met een kindje dat eigenlijk niet van jou is.

Wanneer je het niet meer verwacht

Ons gezin was compleet, het was anders dan standaard, maar het was goed. Steeds meer kon ik accepteren dat ik nooit zwanger zou zijn. We verkochten ons huis en kochten een nieuwbouwhuis zodat we wat meer ruimte zouden hebben en besloten vooral te gaan genieten. En precies toen, toen alles rustig en goed was, was ik opeens overtijd…..

Ik besloot te testen, maar daar had ik er in mijn leven al zoveel van gedaan dat ik hem eigenlijk gelijk aan de kant wou gooien, maar nog voordat ik dat kon doen verscheen er een tweede streep. Ik was in verwachting!

Natuurlijk was ik mega blij, maar ook in shock. Want dit had ik echt nooit meer verwacht. De angst dat het mis zou gaan was groot, want waarom kon het nu opeens wel? Hoe kon ik “natuurlijk” zwanger worden, als zelfs de beste artsen het niet voor elkaar kregen? Maar toen ik zeven weken later een kloppend hartje zag, begon ik te beseffen dat het echt waar was!

Het plaatje compleet

Begin 2017 werd onze dochter Bobbi geboren. De bevalling duurde lang en was heftig, maar ook zo ontzettend prachtig. Dit was het laatste stukje dat ik had gemist, een zwangerschap een bevalling, nu was ons plaatje compleet.

Ik vraag mezelf wel eens af, hoe ons leven eruit had gezien als ik dit allemaal van te voren had geweten. Toch had ik het nooit anders willen doen. Ik ben zo mega trots op ons gezin. De meiden mogen bij ons opgroeien, wij hebben de voogdij, wat voor veel rust en zekerheid heeft gezorgd. We zijn een mooi en bijzonder gezin en ik ben elke dag trots, op ons!

Dankjewel lieve Debbie voor het delen voor jouw mooie en inspirerende verhaal! Wil je Debbie en haar prachtige gezin blijven volgen? Kijk dan hier op instagram!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Stichting Bootvluchteling | Het verhaal erachter…

Geluk kan je vinden in kleine dingen.

Al kan dat soms moeilijk zijn, spreek ik helaas uit ervaring,maar als je je eigen land ontvlucht omdat het niet veilig is…

en je komt aan op Lesbos in een tentenkamp waar de situatie zo schrijnend is en je geen idee hebt hoe lang je daar moet blijven en of je ooit weer gelukkig zal worden. Dan zijn de kleine dingen ver te zoeken!

Op een event van The New Business Women sprak Annerieke Berg, Directeur van Stichting Bootvluchteling. Zij vertelde over de vrouw die zij uit het water haalde en de bundel handdoeken die ze aanpakte. De bundel voelde nogal zwaar en bleken 3 baby’s te zijn. Een drieling van 2 weken oud. Ik hoef jullie niet uit te leggen dat ik het niet droog hield tijdens haar toespraak. Ik, als moeder, maar ook als vrouw die een missie heeft andere vrouwen te helpen, voelde dat ik wat moest doen. Na een kort gesprekje op het event en mailcontact over en weer, had ik de eer om op kantoor te komen bij Stichting Bootvluchteling. Wat een ontzettend mooie stichting, opgericht door Annerieke. Een ongelofelijke inspirerende vrouw.

BERICHT VANAF LESBOS | directeur Annerieke vertelt

Om goed op de hoogte te blijven, bezoekt ons team uit Nederland regelmatig de medewerkers en projecten in kamp Moria. In de week van 11 februari was Anneriek een week op werkbezoek naar Lesbos.
Annerieke vertelt hoe zo’n bezoek haar, ook na hier al tien keer geweest te zijn, nog steeds raakt.

‘Ik ben deze week op werkbezoek op Lesbos. Het is goed om hier te zijn. Om onze teams en projecten te bezoeken en hen een hart onder de riem te steken.
Ik ben hier inmiddels al tien keer geweest. En toch went het nooit. De aanblik van kindervoetjes in veel te grote slippers. De aanblik van zelf geknutselde tenten en zeilen waarin en waaronder hele families wonen. De lange rijen voor het eten. Ik laat me raken. Dat moet. Ik accepteer het niet dat dit gewoon gaat worden, dat ik hier immuun voor word.

Vandaag scheen de zon in Moria. Het werd wasdag, alles wat ook maar naar buiten kon, hing aan waslijnen. Een fris windje blies het in een mum van tijd droog. Drie meisjes wasten al giechelend hun barbiepoppen terwijl ze voor hun tent zaten. Het deed wat met de sfeer, die zon. Mensen lachten, er klonk hier en daar muziek.

Er hing hoop in de lucht.
Morgen gaat het weer regenen, maar leven bij de dag is hier de beste overlevingsstrategie.
Ik stapte verwachtingsvol onze school binnen en werd begroet met een luid ‘Goodmorning, teacher!’.
Laten zij nu juist mijn teachers zijn vandaag.’

True Colors

De nood is hoog en de situatie momenteel DRAMATISCH. Duizenden mensen (waaronder 30% kinderen!) zitten op elkaar gepakt in een afschuwelijke situatie waar ze geen kant op kunnen. Mensonterend.  Stichting Bootvluchteling kan hen met iedere donatie die binnenkomt, nog beter helpen met medische zorg en psychosociale zorg! Shop een sweater True Colors bij ons en 25% van de opbrengst zal worden gedoneerd aan Stichting Bootvluchteling!
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Kell – Antistoffen | het ontroerende verhaal van Kimberly

kimberly-liefgedragen-beebsandmoms

Februari 2017 veranderde mijn leven.

Van een zeer gewenste zwangerschap veranderde mijn zwangerschap in mijn grootste nachtmerrie. Ik bleek na de zwangerschap van mijn dochter Evi Kell- Antistoffen te hebben, zodanig dat ons zoontje geen kans had en overleed in mijn buik aan bloedarmoede. We hadden alles geprobeerd om hem te redden maar helaas had het hem niet geholpen.

Een diep dal

Wij begraven samen met onze directe cirkel en onze dochter haar broertje. Dat was heel bijzonder en Evi deed dat op geheel eigen wijze prachtig. Ze koos samen met mij de bloemen uit en maakte een eigen boeketje. Ons zoontje werd begraven in het familiegraf van mijn moeders kant. Bijzonder en fijn dat dit mogelijk was.

Ik kwam in een diep dal, had amper energie om het huishouden te regelen en merkte dat de aandacht om me heen al snel verslapte. Logisch maar ik voelde me enorm alleen. Naast dat wij ons zoontje waren verloren, moesten we verwerken dat we samen geen kindjes meer zouden krijgen en dat ik voor de rest van mijn leven speciaal bloed heb. Door andere moeders te helpen met Kell- Antistoffen werd ik bloeddonor. Ik draag een SOS armband want mijn bloed zal bij een transfusie direct het donorbloed afbreken als dat Kell Positief is. Een risico dus waar hulpverleners van op de hoogte moeten zijn.

Lees Kimberly’s blog: Mijn 2e zwangerschap: van droom tot nachtmerrie. 

Een grote switch

Al jaren was ik niet echt gelukkig in mijn baan. Ik kon mijn energie er niet in kwijt, sterker nog, ik ging al een jaar of 2 met behoorlijke tegenzin naar mijn werk. De zorg veranderde en ik paste niet meer bij die vorm van zorg. Ik wilde persoonlijk aandacht kunnen geven en er kunnen zijn voor iemand. Via mijn blog kwam ik in contact met Miriam van Kreij – miskraambegeleidster – die bezig was met het schrijven van een boek. Zij interviewde mij over onze ervaring met zwangerschapsverlies. Naast het verlies van ons zoontje hadden wij namelijk ook 2 miskramen. Ik bleef met haar in contact en toen zij een opleiding opzette voor coaches bij zwangerschapsverlies voelde ik een lijntje strak worden getrokken. Dat was wat ik moest gaan doen, dat was wat ik kon bijdragen aan de wereld!

Ik volgde de opleiding bij Miriam en terwijl ik dacht dat ik best behoorlijk met mijn verlies was omgegaan bleek tijdens de opleiding dat er behoorlijk wat pijn nog zat. Tijdens de opleiding namen we de stappen die ik nu ook zelf als coach neem met de moeders die hun kindje tijdens de zwangerschap verloren. De opleiding rondde ik positief af en ik werd ondernemer. Met Lief Gedragen ondersteun ik de mama’s – en papa’s –  die hun kindje tijdens de zwangerschap zijn verloren. Door online gesprekken en één-op-één coaching help ik hen naar balans in hun verdriet.

Missie

Doordat ik zelf de eenzaamheid en het verlies heb ervaren vind ik het heel belangrijk om er voor deze ouders te zijn. Hen erkenning en steun te bieden. Dat probeer ik via mijn teksten op Social Media, blogs, een besloten groep op Facebook en door de verhalen van andere moeders te delen. Hoop, liefde en erkenning zijn zo belangrijk voor je gevoelens. Zeker als je in een donkere periode zit. Ik hoop dat ik mama’s kan laten voelen dat zij niet alleen zijn, dat zij weten dat er betere tijden aankomen. Maar je verdriet moet worden verweven met jou, dezelfde zal je niet meer worden. En dat is ook ok, je bent mama van jouw kindje, ook als jij je kindje niet in je armen kunt houden.

In zijn naam

Ondanks dat ik mijn zoontje niet in mijn armen kan nemen hoort hij volledig bij mij. Door hem werd het voor mij heel belangrijk om andere mama’s te helpen met hun verlies. En dankzij de coaching die ik geef kom ik ook iedere keer weer dichter bij hem. Daarnaast is het natuurlijk ontzettend bijzonder dat ik dit werk mag doen, dat andere moeders mij zodanig vertrouwen om hen te helpen. En ik? Ik blijf mijn missie volgen, mijn hart en dat allemaal in de naam van mijn zoontje.

 

Liefs,

Kimberly

 

Dank je wel Kimberly, voor het delen van jouw dappere, ontroerende maar vooral ook inspirerende verhaal! Wij hopen dat andere mama’s van sterrenkindjes ontzettend veel kracht gaan ervaren dankzij jou!
Meer van Kimberly zien? Volg haar verhalen op haar mamablog, haar roerige leven op Instagram of juist haar mooie missie.

 

Wil jij ook jouw persoonlijke verhaal met ons delen? Met ons en andere sterke vrouwen? Dat kan! Vraag naar meer informatie bij Marloes: info@luckyleaf.nl

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Inspirerende vrouw Annemarie | Wees liever voor jezelf

Inspirerende vrouwen. We kennen er allemaal wel een paar. Vandaag deelt inspirerende vrouw Annemarie bij ons haar verhaal. 

 

Lieve dames, ik vind het fantastisch dat ik hier mijn verhaal mag delen!

Lieve Marloes, dank voor dit prachtige initiatief. Ik vind het geweldig wat je doet, en hoop dat jouw boodschap veel mensen zal bereiken. Ik vind het super hoe je mensen inspireert, en ik ben heel dankbaar dat ik hieraan mag bijdragen.

Inspireren om liever voor jezelf te zijn

Dat is wat – sinds ruim een jaar – overduidelijk mijn missie is. Ik wil mensen inspireren. Ik wil mensen inspireren om liever voor zichzelf te zijn. Om goed voor zichzelf te zorgen. Om dicht bij zichzelf te blijven. Ik wil mensen inspireren om vanuit liefde naar zichzelf te kijken, omdat ik geloof dat wanneer we allemaal een beetje liever zijn – en dat begint bij onszelf – de wereld dan een mooiere plek wordt. Als je meer liefde voelt voor jezelf, dan straalt dat uit naar anderen. Je kunt mensen meenemen in je liefdevolle energie, en zo de wereld mooier maken. Lichter. Warmer. Ik voel het als mijn missie om mensen daar bewust van te maken.

Ik zorgde niet goed voor mijzelf

Een aantal jaren geleden was daar nog weinig van te zien. Ik voelde me een grijze muis, onzeker en verlegen. Ik woog meer dan 100 kilo. En ik zorgde absoluut niet goed voor mezelf. Sterker nog, ik walgde van mezelf. Ik kon niet goed naar mezelf kijken. Als ik mijn spiegelbeeld zag, dan kwamen de tranen meteen. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. En om al die nare gevoelens maar even niet te hoeven voelen, ging ik eten. Veel eten. Ongezond eten. Ik had dagelijks eetbuien. Ik leefde van eetbui naar eetbui. En na een eetbui was ik nog verder verwijderd van mezelf. Ik haatte mezelf nog meer. Ik moest nog meer huilen. De nare gevoelens waren nog meer aanwezig. En dan kwam vanzelf de volgende eetbui. Het voelde alsof ik verstrikt zat in mijn eigen gecreëerde web.

Onvoorwaardelijke liefde

Ik ben nu 33 jaar en heb al het een en ander meegemaakt. Ik kom uit een bijzonder gezin, waar ik jarenlang een (soort) tweede moeder geweest ben voor mijn jongere broertje en zusje. Mijn ouders waren te druk met andere dingen, wat maakte dat er weinig ruimte was voor mij. Daar heb ik lang last van gehad. Ik ben 1,83 meter, maar ik voelde me klein. Onbelangrijk. Nutteloos. Onwaardig zelfs. Inmiddels ben ik al ruim 4,5 jaar moeder. De onvoorwaardelijke liefde die ik voor mijn zoontje Aaron voel, voel ik in elke cel van mijn lijf. Iedere dag weer. Maar die onvoorwaardelijke liefde heb ik zelf niet gevoeld. En lang heb ik geloofd dat ik het niet waard was. Lang heb ik gedacht dat ik gewoon pech had en dat het mijn lot was om een onbelangrijk, nutteloos leven te leven.

Er is een plek waar jij volledig jezelf kunt zijn

Soms denken we dat we niet gelukkig kunnen of mogen zijn, omdat de omstandigheden niet ideaal zijn, we niet slank zijn, we niet de beste baan hebben, we niet de perfecte relatie hebben. Of – in mijn geval – omdat we een lastige jeugd gehad hebben, maar wat we daarbij vergeten is dat er een plek is waar we altijd terecht kunnen. Een liefdevolle plek waar je rust en ontspanning kunt vinden. Altijd. Waar je je geliefd en waardevol voelt. Op elk willekeurig moment. Een plek waar je volledig jezelf kunt zijn. Waar je 100% geaccepteerd wordt voor wie je bent. Iedere dag. Zonder twijfel.

Die plek creëer je zelf. Niet door onaardige dingen tegen jezelf te zeggen, door jezelf te haten, door jezelf te verwaarlozen en voor niet door jezelf te veroordelen. Nee. Je mag van jezelf houden, jezelf waarderen en je mag jezelf volledig accepteren zoals je bent. Wanneer je dat doet, dan maakt het niet meer uit wat anderen tegen je zeggen. Dan maakt het niet meer uit wat de omstandigheden zijn. Want jij houdt van jezelf en dat is alles wat telt. Dat is de kern voor een gelukkig leven.

Wanneer je van jezelf houdt, dan maak je als vanzelf de keuzes die goed zijn voor jou.

Dan beland je niet in eetbuien, maar zorg je goed voor je lichaam. Dan veroordeel je jezelf niet als je een verkeerde keus maakt, maar dan accepteer je dat. Wanneer je van jezelf houdt, dan heb je alles in huis om gelukkig te zijn.

Ik weet dat dit soort dingen altijd makkelijker gezegd dan gedaan zijn. Je kunt niet met één knip in de vingers je zelfbeeld veranderen. Dat kost tijd en energie. En de weg naar meer zelfliefde zal hobbelig zijn, maar je kunt je tijd en energie nergens beter aan besteden dan hieraan. Omdat zelfliefde alle aspecten uit je leven raakt. Wanneer je overgewicht hebt, dan kun je aan het zoveelste dieet beginnen, maar als je niets verandert aan je mindset, dan gaat het je niet naar een gezond, stabiel eetpatroon brengen. Als je niet gelukkig bent met je werk, dan kun je op zoek gaan naar een andere baan, maar als je niet voor jezelf uitzoekt waar jouw ontevreden gevoel vandaan komt, dan zal jouw volgende baan ook weinig voldoening brengen. Wanneer je niet gelukkig bent in je relatie, dan kun je daar een punt achter zetten, maar als je niet onderzoekt wat het nou precies is wat je mist en hoe je jezelf daarmee kunt helpen, dan loop je in een volgende relatie tegen dezelfde problemen aan. Alles begint bij zelfliefde.

Kom in beweging, begin klein. 

Als ik het kan, dan kan iedereen het. Ik zie mezelf nog zitten. Diep ongelukkig, eenzaam en verdrietig. Niet wetende hoe ik ooit iets van mijn leven kon maken, maar door elke keer een stap te zetten kom je uiteindelijk een heel eind. Wil je ook meer uit je leven halen? Wil je je gelukkiger voelen? Geliefd voelen? Bedenk dan eens welke stap jij vandaag zou kunnen zetten. Het hoeft niets groots te zijn. Als je maar in beweging komt. Begin klein. En doe vandaag iets wat jou een beetje meer in de richting van jouw droomleven brengt. Doe het gewoon. Je bent het zó waard. If you are searching for that one person that will change your life, take a look in the mirror. Dat dus. Kom in actie. Zet een stapje. Maak jezelf gelukkig.

 

Stilte. Na dit artikel is er niets anders nodig dan stilte. Dank Annemarie, voor je fantastische, motiverende en inspirerende verhaal!
Ook jouw motivatie/inspiratie delen? Mail dan naar info@luckyleaf.nl

Meer lezen/zien van Annemarie? Lees alles op haar blog of volg haar via Instagram.

 

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Cystic Fibrosis, wat als je drager bent | Het verhaal van Elisabeth.

Cystic fibrosis staat ook wel bekend als de zogenaamde taaislijmziekte. Het is een erfelijke, chronische en helaas ongeneeslijke ernstige ziekte. Elisabeth is drager en vandaag vertelt zij haar verhaal.

Minder m’n best doen, meer mezelf zijn.

“Doe je best he!”
Ik hoor het nog zo nagalmen in m’n oren, de goedbedoelde aanmoediging bij presentaties, examens of optredens.

Mijn best deed ik. Op school, thuis, in de buurt. Een goede leerling, brave dochter, lief vriendinnetje. Kattenkwaad haalde ik zelden uit, de pubertijd heb ik volgens m’n moeder overgeslagen. En vriendinnen: daar gaf ik veel aan en cijferde mezelf weg. Tot het niet meer ging en ik contact vrij plotsklaps verbrak. Dat deed ik overigens ook toen ik al in de 30 was.

Hetzelfde met banen of opleidingen.

Niet goed voelen wat je echt wilt. Harder werken om maar bij te blijven. Of plotsklaps stoppen; nee het is toch niks voor mij. Het groeide boven m’n hoofd, ik had moeite met structuur en overzicht. Prioriteiten stellen.

Dat vertelde ik niet. Ik zei altijd: ‘ja, is goed, doe ik wel “even”’ , tot het niet meer ging. Alles om erbij te horen, geaccepteerd te worden, om goed genoeg te zijn. Als ik nou maar… een beetje meer dit… iets meer zus of zo… Pas als ik overspannen was, of echt niet meer kon, mocht ik me terugtrekken. In relaties met mensen had ik eigenlijk het liefste dat ze mijn gedachten en gevoelens konden lezen, dat ik niet hardop hoefde te zeggen. Zo moeilijk vond ik dat.

Na een aantal minder succesvolle relaties en een stuk bewustwording, (noem het volwassen worden 😉 ) kwam ik Robert tegen. Een ‘gewone’ volwassen man. Een die niet wegrende als ik onduidelijk was, maar zegt: “Ik vind het niet duidelijk, wat bedoel je?”. Die me met open armen welkom heette in zijn huis, in zijn leven, maar die mij ook mijn eigen verantwoordelijkheid liet en laat.

Cystic Fibrosis

We zijn 37 en 43 als we elkaar ontmoeten. Het voelt zo als thuiskomen, dat we 3 weken na onze start al bespreken of we nog een kindje zouden willen. De wens is er, bij ons allebei en we fantaseren en dromen. Dan komt er vrij snel daarna via familie het bericht dat ik wel eens drager kan zijn van Cystic Fibrosis, oftewel taaislijmziekte. Het dragerschap blijkt in onze familie voor te komen. 1 op de 30 mensen is drager in Nederland. Na ons te hebben verdiept in de ernst en levensverwachting besluiten we dat we dit niet kunnen negeren en laten ons testen. De sneltrein waar we vanaf dat moment in zitten, is gaan rijden en kan pas weer afremmen als we na 5 jaar dochter Janne in onze armen sluiten. Of eigenlijk nog later, want de spanning en emotie van alles, zit dan nog in m’n lijf.

Zwanger worden

Twee keer word ik zwanger op een natuurlijke manier, zoals dat heet. Het lijkt (en bleek ook wel) de enige manier voor de kans op een gezond kindje. Die is 75% (als je alleen naar taaislijmziekte kijkt), maar tot 2 keer toe pakken we de kleine kans van 25 %. We besluiten met ontzettend pijn in ons hart ons kind dit niet aan te willen doen. De tweede keer verdiep ik me nog meer in de ziektelast, medicatieontwikkeling (die was nog niet zo ver gevorderd als nu) want o, we willen zo graag een kind om voor te zorgen. Wist ik maar niets, heb ik vaak gedacht. Dan hadden we niet hoeven kiezen, dan had het lot anders beslist; had ons kind vast wel gezond geweest. Het is magisch denken, en blijft altijd een vraag.

Wat een feit is, dat wij de verantwoordelijkheid dragen voor dit kind. En liefde kan soms ook echt volledig loslaten zijn. Niet voor onszelf, maar puur voor het kind. Lastig is dat als ik hierover schrijf, ik me altijd weer ga verantwoorden, omdat ik weet dat er mensen zijn die een andere keus maken. Of die geen keuze maken en niet laten testen of je kind ziek is. Eerst snapte ik dat niet, omdat ik me dan eigenlijk voelde alsof ik het niet goed had gedaan, maar ik weet nu dat die beslissing er ook een uit liefde voor het kind is. Linksom of rechtsom.

In het ziekenhuis is de benadering medisch, rekening houdend met gevoel, maar ook heel praktisch. Ze zeggen dingen als “Als je het vroeg weet, kun je je alvast wapenen”. We nemen afscheid, de eerste keer vroeg, bij 11 weken, en denken dat we dit zo wel even te boven komen. Ik ga door, wil met werk voor mezelf beginnen, maar loop genadeloos vast. Moet steeds huilen, voel me somber. Robert, zo lief als hij normaal is, trekt zich terug omdat hij zich machteloos voelt en me niet kan helpen. We lopen voor het eerst niet synchroon.

Hulp zoeken

Ik zoek hulp, we zoeken samen hulp, bij iemand die me leert om deze heftigheid te voelen. Rouw moet je toelaten om verder te kunnen. Het kan niet opzij gezet, losgelaten worden, zonder dat je het eerst voelt. En voelen, dat is nu net iets waar mijn strategie van “Je best doen” niet zo goed bij past. Dat gevoel, die golven van verdriet, van boosheid, van angst; die golven komen en gaan. Maar zijn zo heftig, zo allesomvattend. Op het moment zelf voelt het of het nooit meer goed komt. En het erop gaan vertrouwen dat een huilbui met een deken op de bank, of op de wc op je werk… dat zo’n bui weer overgaat. Dat is voor mij de kunst geworden.

Natuurlijk wilde ik daar ook erg mijn best in doen. Ik ging schrijven, fotograferen, en stiekem hoop je na elke keer dat het nu ‘over’ is, maar in de loop van de tijd leer ik dat het gaat om het proces. Dat we allerlei shit meemaken in ons leven. En het ermee omgaan, in het moment, is waar het om gaat. Niet om het eindpunt. Want er komt altijd weer iets uitdagends. Dat vormgeven en ruimte ervoor maken, dat blijft dus nodig.

Zoals een tweede zwangerschap, waarbij het kindje ook taaislijmziekte heeft. We noemen haar Lieve, ze is bij 14 weken zwangerschap geboren. Ze leert ons dankbaar te zijn voor het leven, voor het bij de dag leven. Bij ons verdriet, onze blijdschap, onze hoop.

Zoals bij een ivf-traject, omdat we de gok met natuurlijk zwanger worden niet meer durven nemen. Niet genoeg eicellen meer. Ooit hou ik een pleidooi voor jonge vrouwen die nog single zijn om eicellen in te laten vriezen, maar dat is voor een volgend verhaal.

“Het is goed gekomen”

Toen wij in 2016 ons kindje Janne op de wereld mochten verwelkomen, zeiden mensen “Nu is alles goedgekomen”. Ze is geweldig, we zijn elke dag nog dankbaar. We zijn de donor van de eicel dankbaar, maar er is het eerste jaar ook nog een angst om haar kwijt te raken. Vooral bij mij, ik sta op “alert” na een keizersnede waarbij ik dacht dat ze in levensgevaar was. Mijn best doen om te vertrouwen dat alles goed is, helpt niet. Ik probeer het een paar maanden, maar het gaat niet weg. Ook dit moet gevoeld worden om verwerkt te worden, maar is te lastig om alleen te doen.

Het lukt wel heel goed met EMDR, een krachtige methode voor dit soort situaties. Het afscheid van een kind in de zwangerschap is traumatisch. Net zoals geboorte van een gezond kind traumatisch kan zijn. Ik had allebei meegemaakt en in mijn hoofd waren ze aan elkaar gekoppeld. Elke keer als ik naar boven snelde om te kijken of Janne ok was, zag ik haar levenloos in bed liggen. En pfff, weer gerust als ik dan checkte of ze nog ademde. En dat elk half uur. Tegelijk had ik ook nog een soort spookbeelden, alsof ik haar iets aan zou doen. Ook dat komt vaker voor bij moeders leerde ik, maar durfde ik al helemaal niet uit te spreken. Ze was zo gewenst; hoe kon mijn hoofd dit soort dingen dan bedenken? Ook hiervoor kreeg ik erkenning bij de therapeute die ook EMDR deed. Ik was niet gek, ik had een traumatische ervaring en voelde me super verantwoordelijk. Mij luchtte het heel erg op toen ik hulp zocht.

Hier dus even een promopraatje; ik heb geen belangen en geef zelf geen EMDR, maar echt: Als je flashbacks of nachtmerries hebt, je voelt je steeds opgejaagd of je kan niet rustig op de bank zitten omdat je bang bent voor de gezondheid van je kind: blijf er niet mee rondlopen. Op www.emdr.nl kun je een therapeut zoeken die met deze methode werkt. Hij of zij zal altijd eerst kijken of het bij je past natuurlijk. Je kunt ook altijd naar je huisarts.

En nu..

..nu is het eind 2018 en het leven wordt weer iets meer een boemeltrein. We kunnen ook even rustig zitten, alhoewel dat relatief is met een peuter van bijna 3, maar het leven is minder onvoorspelbaar. Omdat mijn gevoel, de rouw, de angst, niet meer zo leidend is als in het begin.

Sinds begin dit jaar heb ik m’n bedrijf, Vorm aan Verlies, als trein om in te zitten. Ik wil moeders inspireren, erkenning geven voor verlies in de zwangerschap. En steun geven, op allerlei manieren. Ik mag zelf de trein sturen, en hoef niet mijn best te doen maar mag gewoon mezelf zijn.

Dat is “even wennen” kan ik je zeggen, maar wel een verademing.

We zijn niet alleen, en daarom ben ik ook zo blij met deze plek om mijn verhaal te doen. Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis, en hopelijk kunnen we elkaar inspireren dat we gewoon onszelf mogen zijn en dat vrouwen sterk zijn, juist ook in kwetsbaarheid. Dat het normaal wordt om te zeggen dat het moeilijk is, dat je je boos, bang, verdrietig voelt.

Dat we er dan voor elkaar zijn. Niet door te zeggen “Kop op”, “Komt wel goed”, maar door gevoel serieus te nemen. “Wat kan ik voor je doen?”… “Wat heb je nodig?”…

We kunnen zoveel voor elkaar betekenen!

 

Elisabeth is eigenaresse van Vorm aan Verlies.
Zij coacht vrouwen om meer stil te kunnen staan na verlies in de zwangerschap, of dat nu zichtbaar of onzichtbaar verlies is. Erkenning te geven voor wat ze hebben meegemaakt, of wat ze nog graag zouden meemaken maar nog niet gelukt is.


Wat fijn dat wij dit voor jou konden doen Elisabeth.
Deel jij ook jouw verhaal met ons?
Mail dan naar info@luckyleaf.nl o.v.v. Lucky Blog

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het bijzonder verhaal van Margje

 

Mijn naam is Margje (29) en ik ben getrouwd met Patrick en wij hebben een prachtige zoon Tibbe.
Nu gaat het echt super met me, heb een prachtig gezin en ik zit goed in mijn vel. Helaas is dat echt wel anders geweest en kom ik van ver.

Als klein kind wist ik altijd al dat ik anders was dan andere kinderen. Ik hield me bezig met andere dingen, andere muziek, andere tv series en noem maar op. Ik werd buitengesloten en paste niet in een groep. Ik was letterlijk het buitenbeentje. Ik wilde wel opvallen, maar wilde ook een muurbloempje zijn. Nooit heb ik ergens bij gehoord en omdat ik super onzeker was wilde ik nergens meer bij horen. Mensen begrepen mij toch niet.

Onzekerheid

Toen ik 17 was heb ik een half jaar stage gelopen in Oostenrijk in een eventresort. Ik leefde echt uit naar die stage. Je bent 20 weken van huis weg en je kan een heel nieuw bestaan opbouwen. Dat dacht ik tenminste. Mijn onzekerheid zette nog meer door en ik was meer dan bang. Ik zat daar niet lekker in mijn vel en ik kwam totaal niet tot mijn recht. Ik had niets met horeca en wilde nooit iets in de horeca gaan doen. Natuurlijk straal je uit dat je onzeker bent en dat je niet lekker in je vel zat. Na een paar weken kwam mijn team manager naar me toe en zei dat ik echt moest veranderen, want anders kon ik mijn stage daar niet afmaken. Ik schrok me helemaal rot! Dat was niet wat ik wilde! Ik wilde mijn stage netjes afmaken en mijn opleiding afmaken. Als je je stage niet kon afronden moest je stoppen met de opleiding en dat wilde ik totaal niet. Ik wilde mezelf ontwikkelen en wilde uit deze diepe put kunnen klimmen.

Diepe put

Tegen het einde van die stage heb ik een brief gestuurd naar mijn ouders met hetgeen hoe ik me voelde. Hoe slecht het met mij ging. Ja, je kon zeker wel stellen dat het slecht ging! Ik durfde mijn kamer niet meer uit en ik durfde mij niet meer te vertonen op het werk. Ik was bang, onzeker en zat in een hele diepe put waar ik echt niet uit kon komen. Telkens dacht ik dat ik een trapje omhoog ging, maar toen viel ik 5 trappen naar beneden. Mijn mentor van school had gevraagd of ik daar wilde blijven of dat ik 3 weken eerder met mijn stage mocht stoppen en toch door kunnen gaan met mijn opleiding. Het laatste wilde ik gelijk! Ik wilde uit die negatieve omgeving en ik wilde weg. Heel ver weg van mijn gevoel en terug naar het vertrouwde.

Mooie tijd

Op mijn 18e mocht ik stage lopen in Frankrijk bij een Nederlands echtpaar die daar een chaletpark heeft. Wat was dit de meest geweldige tijd uit mijn leven! In de eerste paar weken vond ik het verschrikkelijk en kwam die onzekerheid weer om de hoek kijken. Ook kwam ik erachter dat de opleiding niets was voor mij en dat ik er niet mee door wilde gaan. Geen baan wilde ik in die sector en dat was wel een mooi inzicht wat ik daar kreeg. De tijd daar in Frankrijk heeft mij überhaupt veel inzichten gegeven. Ik ben zeer dankbaar voor de tijd en ervaringen die ik daar heb mogen opdoen. Zoveel gesprekken heb ik gevoerd met de eigenaren en ik leefde op. Ik leerde door hun mezelf kennen en ik kreeg steeds meer door dat ik er wel mocht zijn. Dat ik goed was zoals ik was.

HSP

Een paar jaar later kwam ik erachter dat die onzekerheid en de jaren dat ik in die hele diepe put heb gezeten toch echt een oorzaak heeft gehad. Ik ben misschien wel anders, maar ik ben een echte HSP’er. Ik ben zo hoog gevoelig als de pest. Dan is het helemaal niet raar dat je onzeker bent, bang bent, dat je niet weet wie je nu eigenlijk bent. Nee! Je voelt juist zo goed aan wat andere voelen. Nooit kon ik het een plekje geven wat ik allemaal voelde. Vaak dacht ik dat ik gek was, omdat andere niet voelde en zag wat ik waarnam. Zo fijn om dan te ontdekken dat het helemaal niet gek is en dat je je hoog gevoeligheid juist kan gebruiken! Het is juist een kracht die je in kan zetten. Weer een tijdje verder kwam ik erachter dat ik niet alleen hoog gevoelig ben, maar ook haarfijn kan aanvoelen wat andere voelen. Dat is heel mooi, maar ook erg lastig. Ik heb zoveel voelsprieten die altijd “aan” staan en soms weet ik dus niet of ik die gevoelens heb of iemand anders. Dat zal hoogstwaarschijnlijk wel verder ontwikkelen in mijn hele leven.

Spiritueel

Ook ben ik erg spiritueel aangelegd. Spiritualiteit boeit me, het is iets waar ik zoveel meer over wil weten. Spiritualiteit is een rode draad door mijn leven. Ik heb al zoveel mooie en minder leuke dingen mee mogen maken. Alles gebeurd om een reden. Soms is het een harde les die je voorgeschoteld krijgt en soms een kleine les. Alle lessen die ik tot nu toe heb mogen ervaren waren pittig, maar ik kijk er zo fijn op terug.

Al van kinds af aan heb ik gezegd dat ik mensen wil helpen, maar ik heb het altijd in de reguliere gezondheidszorg gezocht. Nu heb ik mijn doel voor ogen. Mensen inspireren, lieve vrouwen helpen zich hun eigen kracht te ontdekken. Niet meer als een grijs onzeker muisje te hoeven verstoppen en juist uitbreken tot wie je echt bent. Helaas gebeuren er in het leven nare dingen die je het liefst snel wil vergeten en geloof me, die dingen heb ik zelf meegemaakt. Maar het is juist het mooie als je overal iets positiefs in kan zien. Hoe mooi is het als je mooie dingen in het leven kan leren en hiervan kan groeien als persoon?

Lifecoach

Op dit moment ben ik al mijn ervaringen, onzekerheden en vooral mijn krachten aan het bundelen en zet ik mijn eigen bedrijf op. Ik wil vrouwen helpen die ook een Highly Sensitive Person zijn (hoog gevoelig). Nu ben ik ook een studie tot lifecoach aan het volgen en wil meerdere mensen bereiken en mijn ervaringen en krachten mogen inzetten om andere mensen te kunnen helpen. Mijn spiritualiteit gebruik ik en in de toekomst wil ik dit verder uitbreiden. Heb al zoveel mooie plannen liggen en ik hoop dat ik al die lieve mensen een hart onder de riem mag en kan steken.

In de jaren waarin ik heel bang, onzeker en negatief was ben ik wel gevormd tot wie ik nu ben. Heb ik mezelf mogen leren kennen en ben door diepe dalen gegaan. Gelukkig zit ik top in mijn vel en kan ik overal van genieten. Natuurlijk heb ik ook mijn dagen die minder zijn, maar die mogen er ook zijn.
Gelukkig sta ik er niet alleen voor en ben nu zo positief. Ik straal nu mijn positiviteit, enthousiasme en spontaniteit uit en ik mag zijn wie ik ben.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het inspirerende verhaal van Tessa

Mijn naam is Tessa (27), ik woon samen met Luc en onze kater Razz.

Toen ik gevraagd werd om een blog te schrijven op Lucky Leaf Tribe was ik enorm vereerd maar ik dacht ook, kan ik de mensen wel inspireren en iets meegeven? Ik denk dat ik dat kan.
Here we go!

Paniek

Ik was 14 jaar toen ik last kreeg van paniek. In de bus, in de winkel, voor de kassa.
Paniekaanvallen bleek achteraf maar toen het gebeurde dacht ik echt elke keer dat ik dood ging of een hartaanval kreeg.
Ik zat in mijn laatste jaar VMBO en school ging tsja.. niet echt goed. Ik had nergens geen zin in, was veel moe en vond het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Mijn school en mijn gezin vond mij vooral erg lui en dachten dat ik mijn leven aan het vergooien was. Als je dat vaak genoeg hoort ga je er vanzelf in geloven. De paniek bleef en werd groter en groter. Tot op het moment dat ik niet eens meer naar buiten durfde. Een bezoekje aan de huisarts, intake bij een psychologenpraktijk en een randje opname was het gevolg. Uiteindelijk hoefde ik niet opgenomen te worden maar ging ik wel intensief in therapie voor een angststoornis en een sluimerende depressie. Ik stopte met school (ik durfde niet meer te gaan) en mijn leven stond volledig stil. Als meisje van 15 is dat zo onwijs naar. Je bent puber, je wilt een vriendje, dronken worden voor het eerst, winkelen en naar de Mcdonalds met vriendinnen. Dit heb ik allemaal moeten missen.

Leven

De jaren na mijn 15e heb ik therapieën gevolgd, ben ik tegen 400 dichte deuren gelopen omdat ik geen vmbo-diploma had gehaald en geen school mij wilde hebben.  Met allerlei verschillende omwegen ben ik uiteindelijk op mijn 19e terecht gekomen op de opleiding SPW. Deze heb ik met veel plezier afgerond, eindelijk iets wat ik echt wilde en leuk vond! Gewerkt als kinderdagverblijf leidster, verzorgende in de thuiszorg en als nanny aan huis.
Ik kreeg een relatie, ging stappen en deed de dingen waarvan ik ze nooit had kunnen doen.

Toch bleef er altijd een onderlaag van onrust in mijn lijf. Ik was snel vermoeid, kon niet veel stress aan en heb altijd het gevoel gehad dat ik anders was dan andere. Omdat ik continue maar op zoek was naar iets maar ik niet wist wat, stortte ik mij in verschillende therapieën, projecten en was ik continue bezig om stabiel te worden.
Als je veel meemaakt op jonge leeftijd en je veel delen van je leven overslaat is het ergens best logisch dat je lichaam en brein hier een klap van hebben gehad. Maar iedere therapeut die ik gezien heb vertelde hetzelfde, je hebt dit zelf in de hand en je kan alles wat je wilt. Laat ik duidelijk zijn dat al deze therapeuten geweldig werk hebben gedaan. Ik heb heel veel geleerd over wie ik ben, accepteren van mijn gewicht, lijf en relatie tot eten.  Maar die onrust bleef.

Grenzen

In 2015 besloot ik een nieuwe studie te gaan doen. Ik woonde samen met Luc, we hadden een flatje gekocht en ik had de financiële vrijheid om te gaan studeren.
Ik begon met een brok aan enthousiasme aan de opleiding Personeel & Arbeid, ging stage lopen als Recruiter bij een uitzendbureau en was onwijs gelukkig. Het werk, de studie, mijn leven, ons huis. Alles zat mee, eindelijk…

Ondertussen zat ik in mijn laatste jaar van mijn studie en waren ze zo tevreden op mijn stageplek dat ik mocht blijven. Ik kreeg mijn eigen project en alles viel op zijn plek. Ik werkte 3 dagen, ging 2 dagen naar school en in het weekend rende ik van hot naar her om leuke dingen te doen. Financieel ging alles voor de wind en we leefden als god in Frankrijk.
Diep van binnen wist ik wel dat ik deze drukte en stress niet aan kon, maar eindelijk was ik ook zoals de rest. Een mooie baan, een goed salaris, het gevoel iets te betekenen, geslaagd te zijn in het leven. Niet meer het meisje met de rugzak maar de vrouw die door al haar doorzettingsvermogen daar gekomen is waar ze graag wilde.
Als mensen mij vroegen hoe gaat het met je? Ja goed, drukdrukdruk! Hier had ik zo naar verlangd om dit een keer te kunnen zeggen.

Tot eind juni. In de auto van mijn werk naar huis, BAM een dikke vette paniekaanval. Hartkloppingen, zweten, volledig verstijfd, droge mond en duizelig. Ik weet hoe ik hier mee moet omgaan dus meestal komt het niet eens zover.
Maar deze aanval kreeg ik niet weg gepraat in mijn hoofd. Met mijn ogen half dicht ben ik naar huis gereden en hield mijn mond dicht tegen Luc. Waarschijnlijk was het eenmalig printte ik in mijn hoofd. Helaas voor mij was dit niet het geval. De aanvallen volgde zich op, in de auto, in de supermarkt, op mijn werk, in bed. Ik sliep niet en mijn gedachtes stopten niet meer. Mijn hoofd ontplofte. 3 juli 2017 heb ik een enorme hyperventilatie aanval gehad waar ik bijna niet meer uitkwam. Dat was de druppel. Het ging niet goed met mij. Ik stopte met werken, ketste de baan af die ik aangeboden kreeg en ging mijn studie afmaken. Paar weekjes vakantie, wat sessies bij een psycholoog en weer door? Dacht ik..

Storm

Maandag 13 augustus 2018 is het wanneer ik dit typ. De 4 weken vakantie zijn wel voorbij maar de storm in mijn hoofd is nog lang niet gaan liggen. Eenmaal thuis kon ik maar niet tot rust komen, ik zat letterlijk huilend onder de douche omdat ik de hele dag in angst, paniek en somberheid zat. In plaats dat het beter werd, ging het slechter. In december 2017 was een hoogtepunt, ik kreeg zelfmoordgedachten.  Nee ik wilde niet dood, maar ik wilde dit leven niet. Ik heb zo hard gevochten, gestreden, op mijn tandvlees gelopen en letterlijk alles uit mezelf gehaald om te bereiken wat ik nu bereikt had. Weer flikkerde alles in elkaar. Ik kon het niet meer opbrengen om weer door deze vreselijke tijd te gaan.
Toen ik dit vertelde bij mijn huisarts gingen de alarmbellen af en besloten we samen dat het tijd was voor medicatie. Ik ben begonnen met Sertraline (antidepressiva) en uiteindelijk verhoogd naar 200 mg. Ik werd aangemeld bij een psychotherapeut, volgde therapie bij een bekende psycholoog totdat ik terecht kon bij mijn nieuwe praktijk.
Na een intake en een aantal sessies bij deze psychotherapeut kreeg ik de duidelijkheid waar ik al die jaren naar op zoek was. Ik was niet gek, anders of raar. Mijn klachten, somberheid, het leven wat altijd maar te zwaar voelde was te verklaren. Ik wil er niet te diep op ingaan omdat ik dit te persoonlijk vind. Maar waar het op neer komt is als de basis die in je jeugd wordt gelegd niet is zoals die moest zijn,  dan draag je dit voor altijd mee.

Ik heb opnieuw de diagnose depressief en angst/paniekstoornis gekregen. Naast deze psychische ziektes heb ik ook wat andere labels gekregen.

Vechtlust

Ik ben enorm blij met dit inzicht want dit is de onderste laag, de onrust, de somberheid, het niet te plaatsen gevoel.
Maar tegelijkertijd zie ik in dat dit pas het begin is. Mijn beerput is letterlijk opengetrokken.
Herinneringen van vroeger, verdriet wat ik nog nooit gevoeld heb en inzichten waar ik nog nooit bij heb gekund.
Ik ben moe, opgebrand, teleurgesteld, verdrietig en boos maar onder al deze gevoelens zit mijn vechtlust, ik voel hem steeds een beetje meer.

Maar het belangrijkste is dat ik gestopt ben met mij te schamen voor mijn psychische klachten. Waar ik het vroeger altijd verzweeg of het bagatelliseerde ben ik daar helemaal klaar mee. Bij mijn vorige baan heb ik weleens gehoord dat collega’s depressies en andere psychische ziektes ‘’welvaartsziekten vinden. Want we moeten toch wat te klagen hebben? Ongelooflijk… Alsof ik mijn hele verhaal wat ik hierboven geschreven heb uit mijn dikke duim zuig. Ik wens niemand maar dan niemand dit soort gevoelens toe. Echter blijkt wel uit allerlei onderzoeken dat psychische klachten een steeds grotere rol gaan spelen in de maatschappij. Verwarde mensen, 7 zelfmoorden per dag en meer als 1 miljoen mensen aan de antidepressiva.

Voor iedereen die dit leest en herkenning voelt weet dat je niet alleen bent. Je gevoelens mogen er zijn, je verdriet en boosheid mag er zijn. JIJ mag er zijn! Laat dingen niet op zijn beloop maar pak ze aan, neem je klachten serieus. Kies voor goede therapie, de juiste mensen om je heen. Neem afscheid van de mensen die je alleen maar energie kosten en ga kijken naar wat jij belangrijk vindt in jouw leven.  Het doet zeer en het duurt lang maar we doen het samen. Ik doorsta deze strijd ook en ik wil hem winnen. Want ik verdien het om gelukkig te zijn en jij ook!

Omdat ik de taboe wil doorbreken ben ik een Instagram account begonnen ( fijndatjeerbent ) over mijn strijd en de weg die ik afleg. Ik vertel open en realistisch over hoe de dingen voor mij zijn. Ik maak het niet mooier en ik poets het niet op. Maar met een vleugje humor en enthousiasme op mijn goede dagen, en tranen en frustratie op mijn slechte dagen.
Er schijnt weer heel af en toe een lichtje aan het einde van de tunnel.

 Ik wil Marloes bedanken om mijn verhaal te delen met jullie. Ik vind het doooodeng! Maar ik ben ook heel trots want dit is mijn doel. Weg met die taboe!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het liefdevolle verhaal van Natasja

Mijn naam is Natasja (38), ik woon samen met Arjan en ben de mama van Bram.

In het dagelijks leven werk ik bij Uitzendbureau Zuidgeest als Recruiter/Communicatiemedewerkster en blog ik voor Come On Let’s Do This.

Het klinkt cliché – maar het moederschap is het mooiste dat me is overkomen. Ik geniet er elke dag van, en ben enorm dankbaar dat ik de moeder van de leukste mag zijn.
Mag zijn ja.
Het is ons namelijk niet bepaald aan komen waaien. Het was knokken, janken, 100 vallen, 100 keer opstaan. Maar uiteindelijk zijn wij gekozen om de ouders te mogen zijn van de liefste.

Kinderwens

In 2010 begon onze kinderwens  steeds sterker te worden.
Toen ik in 2011 nog steeds niet spontaan zwanger was, hebben we de beslissing genomen om het medische traject te starten.

Poging na poging mislukte.
9 behandelingen en 1.5 jaar later stonden we verdoofd buiten. De kansen waren op. De behandelingen waren onsuccesvol.
Onze wieg bleef leeg, en mijn buik ook.

Het gevoel dat toen door ons heen ging, omschrijft zich het beste als met 180 km per uur op een blinde muur afrijden.
Het leek me niet leuk om moeder te worden. Het ging veel verder dan dit : als klein meisje droomde ik al van een gezin.
En die droom was nu over, dacht ik.

Ik was kapot. Op. Echt letterlijk ziek van verdriet. Ik dacht tijdens de fertiliteitsbehandelingen dat ik letterlijk ziek zou worden van verdriet als het niet zou lukken.
Ik kon niet eens nadenken hoe ik dan verder zou kunnen. Het klinkt misschien dramatisch, maar dat was deze periode eigenlijk ook.

Lichtje aan het einde van de tunnel

Hoe raar het ook klinkt, het feit dat deze deur definitief dicht geslagen was, opende ook weer nieuwe deuren. De klap kwam wel, en wat waren we kapot. Maar ergens zag ik toch een klein lichtje aan het einde van een hele diepe donkere tunnel.

Hardop vroeg ik mezelf af : “Heb ik nou een zwangerschapswens of een moederwens?”
Deze vraag was makkelijk beantwoord. Na veel lezen, zoeken, praten, informeren en advies inwinnen, besloten we voor adoptie te gaan. Niet als ‘the next best thing’ maar als The Best Thing. We wilden immers dolgraag ouders worden en we twijfelden er geen seconde aan dat we minstens net zo veel van een kindje zouden kunnen houden, dat niet in mijn buik maar in ons hart is gegroeid.

Het adoptietraject is lang en intensief. Zo moesten we verplichte voorlichtingen volgen, medisch gekeurd worden.

We moesten gekeurd worden door de Raad van Kinderbescherming, alles om ervoor te zorgen dat de beste ouders voor het kindje worden gevonden.

Daarnaast is er op juridisch vlak veel wat geregeld moet worden.
Landkeuzes, keuzes voor bureaus, leeftijden. Wensen en grenzen. Alles moet duidelijk en weloverwogen worden besproken en besloten. In 2012 zijn wij gestart met de adoptieprocedure en in 2014 mochten we ons dan eindelijk inschrijven bij de adoptiestichting die ons zou gaan begeleiden naar een kindje uit Amerika, A New Way.

Onze wereld stond stil

15 maanden lang hebben we op de wachtlijst gestaan. In Amerika kiest de geboortemoeder (ik kies ervoor om het niet De Biologische moeder te noemen, dit klinkt in mijn oren als Dame die veel groenten eet, een Ik Kies Bewust button draagt en kinderen heeft) zelf de “nieuwe” ouders van haar kind uit.
Alles om ons heen ging door, en voor ons stond de wereld stil. Ik omschrijf deze periode zelf vaak als de Reservebank. Je kunt elk moment opgeroepen worden, maar het kan ook zomaar zijn dat er weer niets gebeurt. En dat was lang het geval. Tot we op donderdag 12 november 2015 een mailtje kregen van het adoptiebureau. We waren uitgekozen!

We konden ons geluk niet op. En het kindje zou over 3 weken al geboren worden! Hoe spannend.

De volgende dag kregen we de volgende verrassing te verwerken. Het kindje bleek geen 3 weken meer te kunnen wachten, de bevalling was begonnen.

Wellicht hebben sommige van jullie “onze” aflevering van Met Open Armen gekeken.
Waarin te zien was hoe Natasja Froger ons volgde in onze reis naar en eerste dagen met Bram. Het waren de mooiste en heftigste dagen uit ons leven. Wat waren (en zijn!) we trots en dankbaar dat we zijn uitgekozen.

De geboortefamilie

We waren onbeschrijfelijk blij, maar er was een grote Maar in ons gevoel.
Wat moet de geboortefamilie van dit kindje een ongelooflijk ondraaglijke lastige tijd hebben.
In het ziekenhuis hebben zij slingers voor ons opgehangen, cadeautjes en ballonnen voor ons achtergelaten. Mijn verse moederhart brak in 1000 stukken bij deze bitterzoete situatie.
Van te voren had ik niet gedacht dat dit zo’n impact zou hebben. Natuurlijk wordt je er op voorbereid.
Natuurlijk denk je erover na. Bespreek je dit met elkaar. Maar de band die je voelt met iemand die jouw moeder maakt, die het belang van haar kindje boven haar eigen belang stelt. Een oma, een opa, een tante, een oom, die bewust kiezen en achter deze keuze staan om een kindje over te dragen aan een andere vader en moeder – uit liefde om het een beter toekomst te kunnen geven. Dit was iets waar je je onmogelijk op kunt voorbereiden.

We hebben de dankbare kans gehad om al deze mensen persoonlijk te ontmoeten.
Daarna was voor ons de cirkel rond.

We konden met een gerust hart – dat overliep van liefde terug naar huis, want niet alleen hadden we dit kindje – ons kindje meteen in ons hart gesloten, ook hadden wij de lieve en dierbare mensen die ons ouders hadden gemaakt in ons hart gesloten.

Liefde

Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder.

We genieten nog steeds intens en het contact met Brams geboortefamilie is alleen maar sterker geworden.
We brengen elkaar op de hoogte bij elke mijlpaal en we vieren Amerikaanse feestdagen als 4th of July en Thanksgiving om Brams afkomst te vieren. Voor ons is dit belangrijk, om even stil te staan bij zijn Roots, de mensen en het land die ons zo dierbaar zijn. Met kerst sturen we elkaar kaartjes en cadeautjes. Miles Apart But Close At Heart, zo omschrijven wij het.

Het is Brams familie en dus ook onze familie. Zo is het en zo voelt het.

Zij hebben geen afstand gedaan, ze hebben hem overgedragen aan ons, uit liefde.

Ik kan me dan ook enorm opwinden over de vragen die je soms krijgt “Hoe kan ze hem zomaar weg doen”?

Geen enkele moeder doet haar kind weg. Het overdragen van je kind is een teken van onvoorwaardelijke liefde, die sterker is voor jouw kindje dan voor jezelf. Geloof me, dit is niet de gemakkelijkste weg. Allesbehalve.

Onze familie is niet uitgebreid met alleen een zoon, toen we ouders werden, maar ook met een mooie en warme geboorte familie. Onze “extended family” zoals we elkaar noemen.
We delen met hun een stukje, dat we met niemand anders ter wereld delen. Uit alle miljoenen mensen, hebben wij elkaar gevonden. En hoewel we in heel veel zaken ontzettend verschillen, hebben we 1 ding gemeen : onze onvoorwaardelijke liefde voor Bram.

Geboortemoeder

Op de kamer van Bram staat een foto van zijn geboortemoeder, met ons. Een liefdevolle en zelfs vrolijke foto.

Hij weet haar naam. Hij weet waar hij geboren is.

Mensen vragen vaak “Is het niet lastig of complex dat hij 2 type moeders heeft? Vind ik het niet moeilijk, moet ik hem niet delen dan? ”  Zij bemoeit zich op geen enkele manier met ons of de opvoeding.  Ze vinden dat we het fantastisch doen en kunnen zich geen betere moeder wensen. Zij noemen mij Zijn Echte Moeder.

Ik vergelijk het weleens met het feit als 2 kinderen hebben. Beiden zijn totaal verschillend, maar bij de komst van nummer 2 werd je niet minder moeder van kind nummer 1. Zo is het eigenlijk ook bij ons.

Zij is zijn geboortemoeder, dat zal ik nooit worden. Ik ben Brams’ Mama, dat zal zij nooit zijn of worden. We respecteren en waarderen elkaar. Naast elkaar. Niet in plaats van elkaar.

Natuurlijk zijn we verschillend, liggen onze werelden mijlenver uit elkaar, letterlijk en figuurlijk.

Ik hoop vooral dat Bram later zich niet afgestaan voelt. Maar overgedragen. Verder hoop ik dat hij zich nooit minder maar juist extra bijzonder zal voelen- in de wetenschap dat er heel veel mensen heel veel van hem en van elkaar houden. Dat we door het te bespreken en zo eerlijk mogelijk te zijn dat we een basis van vertrouwen en respect kunnen leggen waarop hij zijn toekomst kan bouwen.

De grootste les die wij hebben geleerd tijdens onze reis die adoptie heet, is dat je niet op elkaar hoeft te lijken om van elkaar te houden. Let love Rule!

Nothing but love voor Natasja, Arjan en hun mooie familie. Dit verhaal maakt hopelijk korte metten met het oordeel over adoptie. Zoveel respect voor jullie en respect voor Bram’s geboortefamilie. Wist je dat Natasja en Bram als sinds het begin van Lucky Leaf brandrep zijn? Natuurlijk vanwege hun geweldige foto’s, maar vooral vanwege hun inspirerende verhaal! Je kunt ze volgen op instagram via @bramspamblog.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het bijzondere verhaal van Anniek

I’ve been high, I’ve been low. Aan de vooravond van een reis als ‘digital nomads’ met zelfgebouwde camper en een prachtige dochter, besef ik des te meer hoe bijzonder ons leven nu is. Twee zelfstandig ondernemers, werken waar je wilt en een prachtig tweejarig kletskousje dat ons leven verrijkt heeft. Dat had ik een jaar of drie geleden niet durven denken.

Kinderwens

Toen ik op 28-jarige leeftijd de pil in de prullenbak gooide, verwachtte ik al niet dat het gelijk raak zou zijn. Een half jaar later bleef mijn menstruatie nog steeds uit. Het begon te dagen dat zwanger worden zo wel wat lastig zou zijn.

De huisarts adviseerde me nog even te wachten. Maar na een maand of 11 was ik het zat. De eerste ‘oeh nu kan ik zwanger worden’ spanning was er wel af en had plaats gemaakt voor een sterke wens. We wilden graag ouders worden!

Even schakelen

Na het eerste bezoek aan het ziekenhuis werd direct duidelijk dat van natuurlijk zwanger worden weinig meer over bleef. Oef, dat was schakelen. De huiselijke intimiteit werd vervangen door hormoonspuiten, tientallen ziekenhuisafspraken en evenzoveel inwendige onderzoeken. Het moment van eisprong was exact te timen en ‘de daad’ werd een afspraak.

Omdat al snel bleek dat een eisprong uitbleef, werd besloten over te gaan op IUI (kunstmatige inseminatie). De groei van eicellen, de eisprong en het toevoegen van sperma was een compleet medisch proces geworden…

Wat hadden we graag, net als iedereen, ineens aangekondigd een kindje te verwachten. In plaats daarvan waren er véél ziekenhuisafspraken (door de controles zo’n drie keer per week), onzekerheid en teleurstelling. De vierde IUI-poging leek raak, maar draaide uit op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Het was heftig.

Oktober

Het werd oktober, we waren toen zo’n 2,5 jaar verder. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe ik die maand, en de tijd erna, doorgekomen ben.

Mijn opa, de vader van mijn vader, bleek ziek. Drie weken later overleed hij. Dezelfde maand nog overleed mijn oma, de moeder van mijn moeder. Naast natuurlijk het verlies voor mezelf, vond ik ook het verlies voor mijn ouders intens en aangrijpend.

Van mijn opa was ik de oudste kleindochter; wat had ik hem graag nog positief babynieuws kunnen vertellen.

Niks was echter minder waar, net voor zijn overlijden mislukte onze laatste IUI-poging. Die maand liep ook het contract bij mijn werkgever af.

Gekkigheid. Hoe één maand van je leven zo’n bizarre rollercoaster kan zijn.

Genoeg

Kort daarna hadden we een reis gepland. Een moment om op te laden voor onze volgende uitdaging: IVF.

Het werd een roadtrip door Zuid-Spanje waar we, ondanks het vooruitzicht bij terugkomst, meer dan volop van hebben genoten. En zo kwam het idee.

De afgelopen tijd had flink in het teken gestaan van alle ziekenhuisafspraken. Met IVF op de agenda zou dat niet anders gaan worden. We besloten het beste te gaan maken van de tijd. Iets positiefs te doen voor onszelf én ons als stel.

Want inmiddels waren we behoorlijk gesloopt. Eindeloos wachten; op ziekenhuisafspraken, behandelingen, groei van eicellen, op positief nieuws. Zo veel hoop en steeds weer die intense teleurstelling. Vrienden kregen kinderen, ik zag babynieuws niet meer als een oppepper maar als een vermindering van onze kans op zwangerschap. Als het bij hen lukte, zouden wij dan dat stel worden dat ongewenst kinderloos bleef?

Digital nomad avontuur

Het was voor ons beide een droom naar het buitenland te gaan, anders dan op vakantie. Dus koos ik voor zelfstandig ondernemerschap in plaats van een nieuwe vaste baan. Mijn man werkte al voor zichzelf, dat gaf ons dus vrijheid. Heel. Veel. Vrijheid. Niet alleen qua planning, maar ook qua locatie. We konden nu beide werken waar we wilden. Dat kon het koffietentje bij ons in de stad zijn, maar evengoed een hippe bar in een wereldstad.

En ineens hadden we een Airbnb-appartement gereserveerd. In Berlijn, voor een maand. Vrij spontaan, maar wat voelde het goed!

De trip zou plaatsvinden in het voorjaar, dan hadden we in ieder geval één IVF-behandeling gehad en ondertussen iets positiefs om naar uit te kijken.

Hormonen, hormonen, hormonen

De eerste ‘ronde’ voor IVF in het Maasstad Ziekenhuis had ik een magere ‘oogst’ van drie eicellen. Dat is het minimale aantal om door te gaan. We besloten de gok te nemen. Van de drie eicellen bleek er uiteindelijk één bevrucht en die werd teruggeplaatst. Waren de twee weken wachten tijdens de IUI-behandelingen al spannend, nu was het wachten helemaal killing.

Die eerste poging mislukte.

We besloten gelijk door te gaan voor de tweede poging. Ik kreeg (weer) meer hormonen, in de hoop dat er meer eicellen zouden groeien. Lange tijd leek het resultaat hetzelfde, maar op de dag van de punctie waren er toch 5 geschikte eicellen.

De punctie was die keer echt horror. Terwijl ik lag te kronkelen van de pijn in de verkoeverkamer, moest manlief het koffertje met mijn eicellen naar het laboratorium van het EMC brengen. Een van de meest vreemde momenten uit zijn leven.

Er bleek slechts één eicel bevrucht en gegroeid tot embryo. Een ‘superei’ zoals de vrouw zei die de terugplaatsing deed en waarvan ik echt de functienaam niet meer weet.

Op naar Berlijn

Inmiddels waren we dichtbij de datum van ons digital nomad avontuur naar Berlijn gekomen. De voorbereiding was een goede afleiding tijdens de wachtperiode. Die ging voorbij… De dag voor vertrek hadden we een afspraak in het ziekenhuis.

Ik bleek 5,5 week zwanger en we hoorden een hartje kloppen.

Nu ik dit zo schrijf, springen de tranen weer in mijn ogen. Mijn dankbaarheid is niet in woorden uit te drukken. Dankbaar dat ik mama mag zijn met alle uitdagingen die daar weer bij horen. Dankbaar voor mijn partner met wie ik dit allemaal samen heb gedaan en doorstaan. En dankbaar dat ik ondernemer kan zijn, want de vrijheid die daarbij hoort heeft ons leven veranderd.

Nog vaak denk ik terug aan de vrouw in het EMC die ons moppie ‘superei’ noemde. Ze moest eens weten!

Ons avontuur in Berlijn beviel zo goed dat we daarna een maand vanaf Fuerteventura werkten. Ik was toen 17 weken zwanger. Na de komst van ons meisje maakten we nog drie keer een reis op dezelfde manier. Deze zomer hopen we met een zelfgebouwde camper richting Zuid-Europa te rijden tijdens een nieuw digital nomad avontuur. Daarover, en over design voor kids, blog ik op www.minimixtape.nl. Ook maak ik regelmatig een toffe printable. Je kunt me volgen op Instagram @minimixtape_printables en Facebook @minimixtape.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het succesverhaal van Christa

Vandaag delen we het verhaal van Christa. Zij is 28 jaar, heeft twee kinderen en lang ontkend dat het slecht met haar ging. Totdat het ook echt mis ging. Inmiddels gaat het een stuk beter en wil ze haar verhaal graag met ons delen. 

Dit verhaal begint ergens. Ergens in het donkerste plekje van mijn binnenste.
Ik ben Christa, 28 jaar.
Op mijn 16e kreeg ik ‘verkering’ met Rik. Mijn eerste échte liefde. We trouwden en werden op 26 september 2012 voor het eerst papa en mama : Ryan, onze kleine koning, was geboren. Ruim 3 jaar later werden we weer papa en mama. Dit keer van een meisje : Chiara. Ik had een miljonairsgezin, zoals ze dat noemen. Niets kon mijn geluk in de weg staan… toch?

Je kent het wel. Dat idyllische beeld van trouwen, kindjes krijgen, huis kopen etc.
Dat alles verpakt met een strik er om heen moet alles zo leuk maken.
Vanaf het moment dat ik uit huis ging, realiseerde ik mij dat het écht niet allemaal zo leuk was als dat de verhalen zich voor deden.
Een huwelijk is eerder een oorlogsveld dan een stil park. Keihard vechten met en voor elkaar.

Zo ook het mama worden. Zwanger zijn, mama worden, een baby krijgen. Het zou zo mooi en fantastisch moeten zijn. Althans, dat doet iedereen voor..
Niets bleek minder waar. Na de geboorte van Ryan kwam ik al een beetje met mijzelf in de knoop. Ik kon ineens niet meer alleen Christa zijn, maar ik moest er nu ook voor Ryan zijn. Een moeilijke, worstelende periode volgde en , achteraf, denk ik dat ik mijzelf toen meer de tijd had moeten geven om te ontdekken waar ik precies naar toe wilde en waarom ik tegen bepaalde dingen aanliep.
Ik ging naar de psycholoog, volgde 5 sessies en het was weer ‘goed’.

Ryan was 2. We gingen verhuizen naar een nieuwe plaats, Rik kreeg een nieuwe baan en we zouden helemaal overnieuw beginnen.
De eerste maanden als vrouw van een militair met een klein kind waren zwaar. Ik stond er helemaal alleen voor en ik kon heb meer gehuild dan gelachen. Ryan moest zo wennen dat hij volledig tegen mij in ging, alleen maar kon huilen en zijn papa ontzettend miste.
Toen ik ook nog sneller zwanger bleek dan ‘gepland’, (zo zie je maar, niets is te plannen) ging het geestelijk gezien alleen maar minder met me.
Dit zeg ik nu, maar toen dacht ik er wel anders over.

Ik haatte het zwanger zijn, ook al deed ik naar de buitenwereld overkomen dat ik het weer geweldig vond. Ik wilde dat die baby zo snel mogelijk kwam en daardoor maakte ik het mijzelf des te moeilijker. Ik was zo gefocust op dit kleine meisje, dat ik de 40 weken wel weg kon kijken. De tijd ging zo langzaam. Onderzoekjes hier, twijfels daar en langzaam aan veranderde ik in een grijze, instabiele muis.
Na 37 weken zwangerschap was ze er dan eindelijk!

De tijd verstreek en na mijn zwangerschapsverlof kon ik aan de slag bij mijn nieuwe baan! Yes, 3 dagen werken, Rik is ook een dag vrij en de kindjes hoeven geen 5 dagen meer naar de opvang. Niets kon mijn geluk nog in de weg staan. Ik kon tenminste weer aan het werk en alles was perfect… little did I know..

Het moment waarop ik naar mijzelf kon toegeven dat het niet goed met mij ging, weet ik nog goed.

Chiara was inmiddels 1,5. Het was maart 2017. Het ging niet goed met me. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken. Ik sliep al maanden enorm slecht, bleef vermoeid, was alleen maar down en kon geen enkel positief puntje meer zien. Huilen deed ik met regelmaat, mijn bed kwam ik het liefste niet meer uit en mijn kinderen waren een sta-in-de-weg geworden. Tijd voor actie dus.

Na een extra lange afspraak bij de huisarts was de conclusie : depressief.
Ik moest een traject in gaan om met iemand te gaan praten, maar daar moest ik dan wel zelf achter staan.

Dit kwam zo hard bij mij binnen, dat ik eerst volledig in de ontkenning schoot.
Dit heeft een week geduurd.
Ontkenning werd acceptatie en de wil om te vechten tegen iets wat ik zo verafschuw.
(Depressies komen bij mij in de familie voor en ik heb er niet de ‘beste’ ervaringen mee).

Ook vanuit de omgeving werd er verschillend gereageerd.
Onbegrip of juist heel veel begrip.
Voor mij startte een traject, waar ik nu, een jaar later, enorm dankbaar voor ben.

Ik ben stop gezet door mijn eigen lichaam, omdat ik niet door kon gaan met de dingen zoals ik ze deed.
Ik deed dingen, waar ik totaal niet happy van werd. Die deed ik omdat anderen ze wilde, maar eigenlijk deed ik ze tegen mijn eigen wil in. Ik voelde me niet goed in de situatie waar ik in zat.
Dankzij mijn psycholoog kwam ik er achter dat ik op de overlevingsstand stond. Ik had mijzelf zover over mijn eigen grens getrokken, dat ik alleen nog maar kon overleven om overeind te blijven.
Echter kwamen de eerste signalen opzetten waaruit bleek dat ik moest gaan stoppen.
Slecht slapen, vermoeid zijn, maar doorgaan met dingen die ik niet leuk vond, you name it, ik liep wel en ik deed het wel.

Mijn lichaam begon stop te roepen. Dit kon zo niet doorgaan.
Ik zag geen positiviteit meer. Alles was donker en niets kon mij opvrolijken.

Ik vond ‘gelijkgestemden’. Waaronder Marloes en een van mijn beste vriendinnen.
In sommige situaties kon ik even spuien, omdat zij mij WEL begrepen en mijn omgeving niet.

Sommigen gaven dingen rondom mij de schuld. Ook zij begrepen het niet, want ik heb het ZELF zover laten komen. Het overkomt je, dit krijg je niet aangepraat. Het is geen besmettelijke ziekte. Het gaat erom : hoe ver laat je het gaan?

Ik ben door diepe, diepe dalen gegaan sinds ik in therapie ben gegaan.
Waanzinnig veel gehuild, geschreeuwd en waren dagen waarop ik dacht dat ik er NOOIT meer uit zou komen. Dagen waarop ik dacht dat ik beter huis en haard kon verlaten om zo mijn gezin meer rust te geven. Ik heb nooit aan zelfmoord gedacht, maar ik dacht wel dat het beter zou zijn om mijn gezin even met rust te laten.
Ik kende alleen maar slechte dagen, maar langzamerhand veranderde steeds meer slechte in goede dagen.

Ik leerde de slechte dagen maar ‘te laten gebeuren’, ik leerde het los te laten, mij over te geven en te denken : morgen begin ik weer opnieuw.

Langzaam, heel langzaam, kon ik de goede dagen benoemen. Zag ik waar ik het allemaal voor deed. Langzaam maar zeker zag ik in dat ik ook daadwerkelijk aan mijzelf moest gaan werken. Ik besloot te gaan sporten en gezonder te gaan eten.
Door het afvallen én het sporten kreeg ik meer energie en meer levenslust.

Uiteindelijk besloot ik, eind 2017, om mij in te schrijven voor een challenge van Mooier Leven om te zien wat ik nu eigenlijk wil, waar ik écht happy van zou worden.

De challenge was na 10 dagen klaar en de eerste babystapjes waren gezet. Ik besloot mij in te schrijven voor haar programma om mijn droom te gaan ontdekken, te volgen en te zien waar het schip zou stranden.

Dit was de beste keuze die ik gemaakt heb. Ik leerde mijzelf kennen, zoals ik mijzelf nog niet kende. Ik leerde nieuwe mensen kennen en er stroomde steeds meer positiviteit door mijn aderen. Toen was dat moment daar : de start van mijn eigen bedrijf. Sneller dan bedacht, maar zo ontzettend welkom!

Inmiddels ben ik ruim een jaar verder, sta ik aan het begin van mijn startende onderneming, heb ik weer energie, kan ik de dingen weer positief zien en kan ik punten benoemen waar ik dankbaar voor ben.

Deze periode heb ik nodig gehad, want ik heb nu zoveel rust in mij. Ik ben mijn hart en mijn gevoel gaan volgen. Natuurlijk heb ik ook nog dagen dat het echt even niet goed gaat. Dat ik liever in een hoekje kruip met mijn dekentje en niemand wil zien.
Die dagen laat ik nog steeds ‘gebeuren’, maar dan weet ik : morgen kan alles weer anders zijn.

Dat Marloes deze Tribe is begonnen, geeft mij extra moed. Moed om te vertellen wat er gebeurd is en dat je het ook kunt zien als een leerzame les voor jezelf.
Natuurlijk denkt niet iedereen er zo over, maar voor mijn verhaal geldt dit wel.

Life is good, dat zie ik nu! Ik ga keihard aan mijn bedrijf werken. Ik wil weer een stabiele factor zijn. Een stabiel thuisfront. Ik wil er kunnen zijn voor mijn zoon, die iets meer aandacht nodig heeft. Het kan nu, omdat ik mijn hart ben gaan volgen!

Dank je wel Christa voor het delen van je inspirerende verhaal. Je bent echt een kanjer en vele van ons kunnen een voorbeeld aan je nemen!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Het inspirerende verhaal van Marloes – oprichtster Lucky Leaf

inspirerend verhaal marloes

Wanneer je vrouwen oproept om hun verhalen te delen als inspiratie motivatie voor andere vrouwen, dan kun je zelf natuurlijk niet achter blijven. Ik ben al regelmatig open geweest over mijn verhaal, maar heb het eigenlijk zelf nog nooit volledig opgeschreven. Echter helpt het delen van mijn verhaal wellicht niet alleen anderen, maar ook mezelf.

Dit jaar word ik 38 en als ik bedenk dat ik eigenlijk al mijn hele volwassen leven niet gelukkig was (!), dan vind ik dat nog steeds erg heftig. Maar als ik dan bedenk hoelang ik nog heb om wél gelukkig te leven, dan zakt dat gevoel snel weg.

Een moeilijk leven?

Al mijn hele leven wil ik heel graag ergens bij horen. Iedereen wil dat natuurlijk wel een beetje maar ik heb dat altijd wat extremer gehad. Die extreme onzekerheid is ontstaan door een aantal heftige gebeurtenissen tijdens mijn pubertijd/studeertijd. En de keuzes die ik daarna maakte in vriendschappen. Ik zocht niet de beste mensen voor mij uit zeg maar. Gelukkig is dat nu wel wat anders, al word ik nog met enige regelmaat teleurgesteld. Ik ben het type all in zeg maar! Ik kijk de kat uit de boom, maar vind ik je leuk dan ga ik voor je door het vuur. En ja, dan word je wel eens teleurgesteld. Tegenwoordig kan ik mezelf dan wel in de spiegel aankijken en weten dat ik, hoewel ik niet perfect ben en ook fouten maak, wel altijd alles geef in een vriendschap. En dat het blijkbaar niet meant to be was. Maar daar heb ik jaren over gedaan om tot dit punt te komen.

Tot aan de geboorte van Guusje dacht ik dat ik het leven moeilijk vond omdat wij (Patrick en ik) nogal veel pech hadden en heftige dingen samen meemaakten. Tja dan word het leven moeilijk en niet leuk toch? Maar eigenlijk was ik al jaren depressief. Of had in ieder geval depressieve periodes. Deze zijn waarschijnlijk gestart toen ik studeerde. Achteraf gezien is het allemaal heel erg duidelijk, maar toentertijd dacht ik dat ik gewoon niet lekker in mijn vel zat. Ik ondernam wel altijd actie en ging dan weer in therapie of volgde een Mindfullness training, ging op Innerlijke ontdekkingsreis naar Spanje, enzovoort. En dan ging het weer even goed tot het weer mis ging. Maar nooit werd de diagnose depressie gesteld.

Het ging mis.. goed mis

Had ik het maar eerder geweten. Dan was het allemaal anders gegaan. Als…. Tja… Gelukkig kijk ik er niet meer zo naar want dat is geen leven. Ik zie nu in dat alles gebeurt met een reden.

Maar goed. Het ging dus mis en goed ook! Tijdens de zwangerschap van Guusje voelde ik me al niet goed en ik ben toen al in gesprek gegaan met een hulpverlener, maar daar kwam niks uit. Achteraf gezien was ik toen al aan het overleven en kon en wilde ik me onbewust niet al overgeven aan de depressie. Ik had tenslotte een kindje in mijn buik. Guusje werd geboren na een heftig en voor mij traumatische bevalling. Dat ik veel huilde in de eerste week werd vooral toegeschreven aan de bevalling, maar al snel werd het duidelijk dat er meer aan de hand was. Ik wilde en kon niet aan het werk. Maar door een geluk bij een ongeluk (achteraf gezien) raakte ik mijn baan kwijt en ging ik al snel de ziektewet in bij het UWV. Wat volgde was een tijd van zorgen voor Guusje, naar therapie gaan en…. tja op de bank liggen. Iets mooiers kan ik er niet van maken. Ik heb gelukkig wel altijd voor Guusje kunnen zorgen maar dat was het dan ook wel. Guusje ging vanaf 3 maanden oud twee dagen per week naar Opa’s en Oma’s. Dat waren de dagen dat ik naar therapie kon. Of met mijn beste vriendin op pad. Veel mensen liet ik niet toe in die periode. Zij was naast Patrick een van de weinige contacten met de buitenwereld.

Ik was al snel met therapie gestart, maar kwam er naar een paar maanden achter dat deze praattherapie (zo noem ik het maar) niet wat voor mij was. Ik had echt iemand nodig die met mij meedacht, die me opdrachten gaf of mij vertelde hoe ik dingen anders kon doen. Vanaf dat moment ben ik gestart met cognitieve therapie gecombineerd met EMDR therapie (ivm gebeurtenissen uit het verleden). Dat gecombineerd met antidepressiva zorgde ervoor dat ik na 8 maanden langzaam uit het dal kon stappen. Acht maanden lang had ik geen licht aan het einde van de tunnel gezien! En ineens was het daar! Weliswaar heel ver weg, maar hij was er ineens. Al die maanden wist ik wel dat ik van Guusje hield, maar ineens voelde ik het ook. Dat moment staat me nog goed bij. Dat was zo’n mooi moment. En toen mijn man opmerkte dat ik mee zong met de radio wist ik zeker dat ik op de goede weg zat!

Herstellen is keihard werken

Vanaf dat moment ben ik keihard gaan werken aan mijn herstel. Elke dag even naar buiten, regelmatig sporten. Ik was  naailes gaan volgen dus ik zat thuis vaak achter de naaimachine. En om langzaam weer te wennen aan werken buitenshuis ging ik aan de slag in het atelier van Mode met een Missie. Een soort van dagbesteding met als doel weer terug te keren in de maatschappij. Het idee om voor mezelf te beginnen met handgemaakte kinderkleding was er al, maar wilde dat pas gaan doen als ik mezelf goed genoeg had ontwikkeld. Sowieso had ik nog een lange weg te gaan voordat ik echt aan het werk kon, maar dit had ik wel als doel gesteld. Guusje ontwikkelde zich ondertussen heel snel en terwijl ik soms nog wel eens twijfelde of ik haar niet tekort had gedaan, liet zij mij zien dat dit niet zo was. Zo’n heerlijk vrolijk en tevreden kind.

Van alle dagen donker ging ik naar af en toe een mooie dag. En van af en toe een mooie dag ging ik naar twee mooie dagen. Het was moeilijk en zwaar en vaak dacht ik dat ik nooit meer zou kunnen genieten van het leven, maar het werd beter en beter. Na 1,5 jaar therapie en een half jaar Mode met een Missie kreeg ik de mogelijkheid om bij lieve Miranda van Xooz stage te lopen. Ik had haar leren kennen via Instagram. Guusje was een poosje brandrep voor haar shop, maar al snel werd ze een dierbare vriendin.

Bij haar stage lopen was zo ontzettend gaaf. Niet alleen was het superleuk om samen tijd door te brengen, maar ik heb vooral ontzettend veel bij haar geleerd. En al snel was ik vastberaden om voor mezelf te beginnen. De tijd die volgde was vooral gericht om mijn eigen herstel, de zorg voor Guusje en de start van mijn bedrijf. En hoewel ik nog steeds aan het struggelen was kon ik langzaam steeds meer genieten. Leuke dingen doen met mijn gezin, op pad met vriendinnen en werken aan mijn droom. En op 27 juli 2017 was het dan zover! De allereerste collectie van Lucky Leaf ging online! Ik was en ben nog steeds ontzettend trots dat ik mijn droom ben gevolgd, want achter de naaimachine ben ik gelukkig!

De juiste spiegel

De webshop was een feit maar na twee jaar was ik nog steeds down. Nou ja niet down, maar stabiel. Dat was het woord wat mijn vriendin en ik tegen elkaar zeiden als het wel oke ging. Niet goed maar ook niet slecht. En trust me, na zoveel slechte jaren was stabiel zo ontzettend welkom! Alleen op een gegeven moment was stabiel ook voor mij niet voldoende. Ik wilde nou wel eens gelukkig zijn! Ik was nog steeds in therapie, maar had de behoefte aan meer. Inmiddels was ik Mabel en Crystal van The New Business Women op het spoor gekomen en enorm geïnspireerd door hun missie.  Toen ik me kon aanmelden voor het Live Your Purpose Event wist ik dat ik dat MOEST doen!! November 2017 was het event en wat een geweldige dagen heb ik gehad! Twee geweldige dagen met 180 andere vrouwen waarmee ik zo verbonden was. Waar ik me thuis voelde, geaccepteerd voelde. Ik ging niet alleen vol energie naar huis maar ook met een deelname aan de The New Business Women Academy, want die had ik gewonnen! Hoe gaaf is dat! Een deelname winnen omdat zij, aan de hand van een Instagram post, het mij het meest gunde! Omdat ik de aangewezen persoon was. IK! Ik, die me nooit gezien voelde. Ik die me nooit genoeg voelde. IK!

In de afgelopen 6 maanden heb ik me ondergedompeld in de wereld van het mooie programma van The New Business Women en ik kan oprecht zeggen dat het mijn leven heeft veranderd! Natuurlijk heb ik dat helemaal zelf gedaan, maar dit was de stap die ik nodig had. Maar ook een wereld die ik nodig heb. Een wereld waarin iedereen gelijk is, we elkaar allemaal steunen, we elkaar zien, we samen lachen en samen huilen. Een wereld waarin we elkaars positieve kanten zien en ook benoemen. Een warm bad! Ik had al zulke mooie vriendschappen mogen ervaren in de paar lieve beste vriendinnen die ik had. Nu word ik omringd door mooie, sterke en lieve vrouwen en wij steunen elkaar in het bereiken van onze dromen. Want dromen dat doen we! Ik dacht altijd heel klein, wist nooit zo goed wat ik wilde en vooral wat ik kon. En nu droom ik groots!

Dream big!

Lucky Leaf Kinderkleding label is pas het begin. Ik werk keihard om hiervan een overweldigend succes te maken en you know what! Dat gaat lukken ook! Want ik heb een doel, een droom, een missie. En die missie is om de wereld een stukje mooier te maken. Mensen te laten zien hoe mooi het allemaal kan zijn. Dat geluk in jezelf zit. Dat het leven te kort is om niet groots te dromen, niet te doen wat je zo graag wilt. Lucky Leaf zal straks de mogelijkheid gaan bieden aan vrouwen om via creativiteit weer terug te kunnen keren in de maatschappij na een depressie of burnout. Een combinatie van creatief bezig zijn en coaching. Dit is pas het begin.

Afgelopen dagen heb ik mogen helpen op het Live Your Purpose Event. Het event waar het vuurtje in mij weer aangewakkerd werd. Het was magisch mooi om dit samen met mijn vriendinnen te mogen meemaken. Het mooiste besef was dat ik in een half jaar tijd zo gegroeid ben. En alleen maar omdat iemand mij een spiegel voor hield en mij liet inzien dat ik er toe doe en welke krachten ik allemaal heb. Dat ik van mezelf kan houden en dat nu ook doe. En dat is wat ik wil betekenen met de Lucky Leaf Tribe! Be inspired en Inspire!

Ik heb nog een weg te gaan. Ik laat de demons soms nog teveel spreken, maar ik weet nu dat ik dat aankan. En ik kom er wel! En blijven leren dat zal ik mijn hele leven. Ik kijk er naar uit!

Voel je je aangesproken door mijn verhaal, is het herkenbaar en wil je dat delen. Of wil je gewoon even je hart luchten. Voel je vrij om mij ten alle tijden een berichtje te sturen.

Bedankt voor het lezen!

(bron foto: mamasophakken)

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail